[27.09.1972 r.] Niechaj księżyc brocząc w srebrze po niebie kroczy [Lana&Gustave]

Wampir nie należał do tych, którzy za okazaną dobroć oczekiwali wdzięczności. Troska o ile miała być czymś więcej niż starannie odegranym przedstawieniem na użytek cudzych oczu, nie powinna wymagać zapłaty w postaci uśmiechów, zapewnień ani wzruszających deklaracji, a już najmniej domagać się zapłaty od tych, którym ją ofiarowano. W związku z tym, wystarczało mu, że Lana pozwalała mu trwać u swego boku. Że nie odtrącała jego obecności nawet jeśli nie zawsze umiała znaleźć dla niej odpowiednie miejsce we własnym, skrzętnie uporządkowanym świecie.

Pozostawał obok, nie czyniąc ze swojej obecności kolejnego ciężaru, który musiałaby dźwigać. Pilnował, aby nie zabrakło jej tego, czego akurat potrzebowała. Ale jak mógł przywrócić córce utraconą matkę?

Toteż pozwolił, aby wszystko, co przez ostatnie tygodnie gromadziło się w sercu jego podopiecznej, znalazło wreszcie ujście. Jednocześnie pod nieruchomą powłoką nieumarłego ciała, w miejscu, gdzie serce od dawna nie pełniło już swych dawnych powinności, zacisnęło się coś boleśnie. Ile odwagi wymagało od niej przyznanie się do własnej bezradności? Lana potrafiła godzinami rozprawiać o cudzych losach, analizować dawno minione tragedie. Taki był los badaczki. Obecnie jednak przyszło jej zmierzyć się z historią, której nie mogła odłożyć na półkę, zamknąć w archiwalnej teczce ani opatrzyć stosownym przypisem.

Gustaw sięgnął po leżącą obok chusteczkę i podał ją dziewczynie, po czym przysunął fotel nieco bliżej. — Och, mon étoile… Gdyby miłość do rodziców można było mierzyć liczbą popełnionych błędów, obawiam się, że większość ludzkości musiałaby zostać uznana za niegodną tego uczucia. A przecież tak nie jest, prawda? Nie zamierzam cię okłamywać, moja droga. Nie wiem, co powiedziałaby twoja matka, gdyby mogła teraz z tobą porozmawiać. Wiem jednak, że nie powinnaś skazywać samej siebie na dożywotnie potępienie za to, czego nie zdążyłaś zrobić — wyciągnął dłoń, aby ostrożnie ująć jej rękę. — Twoja matka była kimś więcej niż zbiorem oczekiwań, którym jak sądzisz, nie sprostałaś. Miała własne pragnienia, lęki, nadzieje, a być może również błędy, których nigdy nie zdążyła naprawić. Nie odbieraj jej tego człowieczeństwa, Lano, próbując uczynić z niej sędziego, który nawet po śmierci nieustannie ocenia każdy twój krok. Nie sądzę byś chciała pamiętać ją w ten sposób… Wypłacz się, dziecino. Chodź tu — kciukiem delikatnie pogładził jej dłoń.