07.10.2026, 12:21 ✶
Książę Dworu Nocy niejedną utarczkę słowną miał za sobą, a poza przywoływanymi argumentami - wykrzywionymi, odkształconymi, podkręconymi retoryczną bezczelnością - w całej swojej postawie okazywał życzliwe i usłużne lekceważenie, które doprowadzało księcia Dworu Wiosny do prawdziwej furii.
– Nie wierzę w tę ignorancję, czyż Ty nic nie wiesz o podstawach naszego w tym Twojego świata?! – próbował bezskutecznie wbić się w słowo północnemu dyplomacie, który porozumiewając się z Południem czy Świtem, nawet z Zimą musiał musiał być biegły w tej szermierce bez krwi, w której największym poszkodowanym była duma rozmówcy. – Nie to powiedziałem! – gotował się i pieklił, a cała konfrontacja przywołała jasny karmin na blade policzki. Południe zawsze stało argumentem siłowym, nawet roześmiani letniacy okazywali się bezlitośni na morzu, które było ich żywiołem, a cały wyspiarskim Prythian nie kwilił pod ich butem głównie dlatego, że finalnie śniadzi żeglarze woleli dobrze się napić i śpiewać sprośne piosenki. Inaczej by ten błoniasty śpiewał przygwożdżony do ziemi przez trzystu pięćdziesięciokilowego wilkora. Inaczej by kwili na jego łasce i niełasce, skoro jednym kłapnięciem swojej paszczy mógłby pozbawić go głowy. Zaciskał wściekle pięści śledząc przesuwającego się coraz bliżej i bliżej oponenta, tym wścieklej, że całe życie poświęcił na to, aby studiować księgi, zadając kłam stereotypowi, w którym wiośniarze są analfabetami poddającymi się tylko instynktom. Tymczasem ten tu gbur pobudzał w nim wszystko to o czym tak bardzo próbował zapomnieć, przyciskając go do metaforycznego muru i prowokując…
Nagle elegancik w swoje peany na temat Dworu Nocy wplótł element zaiste obcy dla tego pejzażu, ale jakże znajomy dla samego rozmówcy. Ściągnięta gniewem twarz rozluźniła się nagle w przypływie rozbawienia, którego nie był w stanie zatrzymać. Zaśmiał się krótko, gardłowo, a zaraz potem złapał za kołnierz niesfornego dyletanta, korzystając z efektu zaskoczenia i tego, że był silniejszy niż wydawał się na pierwszy rzut oka, przyciągnął go wprost do swojej twarzy. Trzymał materiał mocno, tak mocno że aż bielały mu kostki, trzymał go mocno, jakby ten nieszczęśnik był winien wszystkich zgryzot, których wiośniarz doświadczał przez całe życie.
– Dobra rada, za dobrą radę błoniasty… Nie przybywaj nigdy do Dworu Wiosny. Nie próbuj nigdy wąchać naszej trawy. Bo jak raz się w tym rozsmakujesz, to żadne najprzedniejsze trunki z Twojego domu nie pozwolą Ci o niej zapomnieć – wycedził mu wprost do długiego ucha po czym odepchnął go od siebie i dopiero wtedy zobaczył, że kilku zaniepokojonych gości pobiegło po straże, bo ta elegancka dyskusja aż nazbyt zaczęła wykraczać poza dworskie standardy.
Zaszczuty.
Znowu.
– Chcecie tylko mojej skóry, ale to nas nazywacie barbarzyńcami… – mruknął wściekle, próbując się wycofać, mając nieprzyjemne, dławiące poczucie deja vu.
A wtedy nad wszystkimi rozbrzmiał gong i nagle uwaga wszystkich obecnych ściągnięta została do głównej części sali balowej, gdzie pojawili się władcy: Książę wraz Księżną, oraz kroczący za nimi kapłani, którzy mieli przekazać delegaturom treść przepowiedni, dla której wszyscy się tu zebrali.
– Nie wierzę w tę ignorancję, czyż Ty nic nie wiesz o podstawach naszego w tym Twojego świata?! – próbował bezskutecznie wbić się w słowo północnemu dyplomacie, który porozumiewając się z Południem czy Świtem, nawet z Zimą musiał musiał być biegły w tej szermierce bez krwi, w której największym poszkodowanym była duma rozmówcy. – Nie to powiedziałem! – gotował się i pieklił, a cała konfrontacja przywołała jasny karmin na blade policzki. Południe zawsze stało argumentem siłowym, nawet roześmiani letniacy okazywali się bezlitośni na morzu, które było ich żywiołem, a cały wyspiarskim Prythian nie kwilił pod ich butem głównie dlatego, że finalnie śniadzi żeglarze woleli dobrze się napić i śpiewać sprośne piosenki. Inaczej by ten błoniasty śpiewał przygwożdżony do ziemi przez trzystu pięćdziesięciokilowego wilkora. Inaczej by kwili na jego łasce i niełasce, skoro jednym kłapnięciem swojej paszczy mógłby pozbawić go głowy. Zaciskał wściekle pięści śledząc przesuwającego się coraz bliżej i bliżej oponenta, tym wścieklej, że całe życie poświęcił na to, aby studiować księgi, zadając kłam stereotypowi, w którym wiośniarze są analfabetami poddającymi się tylko instynktom. Tymczasem ten tu gbur pobudzał w nim wszystko to o czym tak bardzo próbował zapomnieć, przyciskając go do metaforycznego muru i prowokując…
Nagle elegancik w swoje peany na temat Dworu Nocy wplótł element zaiste obcy dla tego pejzażu, ale jakże znajomy dla samego rozmówcy. Ściągnięta gniewem twarz rozluźniła się nagle w przypływie rozbawienia, którego nie był w stanie zatrzymać. Zaśmiał się krótko, gardłowo, a zaraz potem złapał za kołnierz niesfornego dyletanta, korzystając z efektu zaskoczenia i tego, że był silniejszy niż wydawał się na pierwszy rzut oka, przyciągnął go wprost do swojej twarzy. Trzymał materiał mocno, tak mocno że aż bielały mu kostki, trzymał go mocno, jakby ten nieszczęśnik był winien wszystkich zgryzot, których wiośniarz doświadczał przez całe życie.
– Dobra rada, za dobrą radę błoniasty… Nie przybywaj nigdy do Dworu Wiosny. Nie próbuj nigdy wąchać naszej trawy. Bo jak raz się w tym rozsmakujesz, to żadne najprzedniejsze trunki z Twojego domu nie pozwolą Ci o niej zapomnieć – wycedził mu wprost do długiego ucha po czym odepchnął go od siebie i dopiero wtedy zobaczył, że kilku zaniepokojonych gości pobiegło po straże, bo ta elegancka dyskusja aż nazbyt zaczęła wykraczać poza dworskie standardy.
Zaszczuty.
Znowu.
– Chcecie tylko mojej skóry, ale to nas nazywacie barbarzyńcami… – mruknął wściekle, próbując się wycofać, mając nieprzyjemne, dławiące poczucie deja vu.
A wtedy nad wszystkimi rozbrzmiał gong i nagle uwaga wszystkich obecnych ściągnięta została do głównej części sali balowej, gdzie pojawili się władcy: Książę wraz Księżną, oraz kroczący za nimi kapłani, którzy mieli przekazać delegaturom treść przepowiedni, dla której wszyscy się tu zebrali.