Secrets of the Quill 2026

Tydzień 2: Rodzina. Malfoyowie (Lorraine, Baldwin, Armand) z mrocznym twistem, ale chyba nie da się inaczej, gdy twój stary to inkarnacja Szatana.

Jak to wyglądało w Sforze? Wpierw rozszarpywano indywidualizm, niszczono to co mogło zostać potraktowane jako odstępstwo od normy, od wyników oczekiwanych przez właściciela hodowli. A potem, wpajano, że to wszystko czyni Cię częścią kolektywu. Grupy. Rodziny. […] Orfeuszowe dzieci nie miały tego luksusu. Bo miłość Armanda Malfoy’a nie była przewidywalna. Była nagrodą za życie przy boku człowieka, który w gruncie rzeczy gardził pieniędzmi równie mocno co ludźmi. I rzeczywiście — czasem byłoby miło wiedzieć, że jest się dla ojca wartym chociaż pierdolonego knuta. Może to nie byłoby dużo, ale przynajmniej nie byłoby się zupełnie bezwartościowym.
Dzielili jego krew, jego nazwisko, jego spierdolenie. A jeśli czegoś nie lubił robić Armand Malfoy — to się dzielić czymkolwiek co należało do niego. Więc upiorna artystyczna trupa egzystowała sobie dalej, przypominając światu, że życie to coś więcej niż tylko brudne biznesy i walka o przetrwanie. Życie było Sztuką. Ich bóg był Sztuką.

inspo różne, to się na tumblr nazywa web weaving, i mój mózg bardzo lubi to robić, niestety, irl to się nazywa autyzmem

Miał córkę, piękną jak wspomnienie wiosny. Czemu więc miałby odmówić sobie i syna? Baldwin był podobny do niego. Był dzieckiem lata, ze śmiechem podobnym do tętna kopyt lipcowych bogów. Wyjętych z legend nieumarłych młodzianów, tańczących zapamiętale pośród korowodów dzikich wil. Przybywali wierzchem, pędząc przez pola i łąki, równie dzicy, dzicy i przepyszni. Dzikimi były konie, których dosiadali, dzikim był miód, który pili. A Armand pił kiedyś wraz z nimi. Zapominał wtedy, czym jest sen, czym jest zmęczenie. Całymi dniami nie dotykał jadła. Mógł żyć samą tylko poezją, szaleńczymi wersetami, wyrywającymi się improwizacją z jego ust, z jego serca. Był wtedy niezwyciężonym. Był wtedy szalonym. Jak opisać smak szaleństwa na języku? Jak gdybyś połknął słońce, które wypala cię od środka. Pijany był więc słońcem, którego promienie nie dochodziły do podziemi. Przynajmniej nie mogły rywalizować z blaskiem bijącym od jego włosów. Armand zbyt rzadko widywał ostatnio słońce. Słyszał je jednak w śmiechu swych dzieci. Córka jego przestała się w pewnym momencie śmiać, ale został mu wciąż śmiech syna.

You belong to your father, the devil, and you want to carry out your father's desires. He was a murderer from the beginning, not holding to the truth, for there is no truth in him. When he lies, he speaks his native language, for he is a liar and the father of lies.

J 8,44

Czy to taki grzech być wiernym swojej krwi i słowom ojca?

— Poezja jest jak miecz obosieczny — odparowała natychmiast, myśląc o ojcu, smarującym poematy na ścianach podziemnych korytarzy krwią tych, których uczynił ich bohaterami. — Wierz mi, wiem coś o tym. — Utoczysz komuś krwi tym mieczem, a on, zamiast się wykrwawić… Ojciec miał rację, pomyślała ze smutkiem, nawijając bezmyślnie pukiel włosów na palec — "krew woła o krew, Lorraine", mruczał pod nosem Armand, z rękami i twarzą pomazanymi skrzepłą posoką, która skapywała też z jego włosów — w tej wojnie chodziło o krew, choć nie taką ze skorowidza czystości krwi. "Krew woła o krew, Lorraine", rzucił gniewnie Baldwin, próbując wyrwać swoją pokaleczoną dłoń z jej dłoni, kiedy odwinęła bandaże przesiąknięte krwią, którą namalował fresk na ścianie salonu Anthony'ego, ale nie pozwoliła mu na to. Chodziło o krew, którą każde z nich gotowe było przelać za to, w co wierzyli. Lorraine była gotowa przelać każdą jej kroplę za tych, których kochała. 

But back again they demanded her acquiescence to the primeval assertion: the blood is one blood. It was the assertion that swept away all individualism, and left her immersed, drowned in the grand sea of the living.

The Plumed Serpent, D. H. Lawrence

Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned

The Second Coming, W. B. Yeats

Wciąż miał jednak dzieci. A dzieci były tak kurewsko kruche.