Miesiąc tuszu, sztuki i strachów

Nadchodzi miesiąc strachu i tuszu, w którym zapraszam was do oddania się artystycznym uniesieniom. Osobom zainteresowanym, które nie wiedzą czym jest Inktober oraz Whumptober przygotowałam małe wprowadzenie do tych wydarzeń, a osoby zaznajomione zapraszam do lektury zasad i zachęcam do wzięcia udziału.

Czym są Inktober i Whumptober?

Inktober to coroczna inicjatywa artystyczna, która zrodziła się z potrzeby doskonalenia umiejętności rysunkowych oraz rozwijania kreatywności. Zainicjował ją w 2009 roku amerykański artysta Jake Parker. Idea jest prosta: każdego dnia w październiku rysować jeden obrazek piórkiem lub tuszem na zadany temat. To wyzwanie ma zachęcić do regularnej pracy twórczej, stawiania sobie wyzwań i doskonalenia rzemiosła. Dla wielu rysowników na całym świecie stało się inspirującym rytuałem, który pomaga im przełamywać artystyczne blokady i rozwijać technikę.

Whumptober, z kolei, to wyzwanie literacko-artystyczne skoncentrowane na tematyce tzw. "whump", czyli przedstawianiu postaci doświadczających trudnych emocji, bólu fizycznego lub psychicznego. Zaczęło być popularne po roku 2010. Choć nie ma jednej, oficjalnej osoby stojącej za jego powstaniem, Whumptober jest znany i praktykowany głównie w środowiskach fanficowych oraz ilustracyjnych, gdzie twórcy dzielą się swoimi dziełami w październiku, starając się codziennie spełnić wyznaczone tematy związane z "whump". Wyzwanie to daje przestrzeń do eksploracji skomplikowanych emocji i budowania głębokich, intensywnych narracji, które przyciągają odbiorców swoją surowością i dramatyzmem.

Link do Inktobera
Link do Whumptobera

Za oknem coraz ciemniej, na zewnątrz wypełzają upiory – zostańcie w domu, chwyćcie pędzle w dłoń i zilustrujmy nasz świat.

Pierwsza praca – od 28.09 do 4.10

Prompt Secrets of the Quill: Czarne róże

Druga praca – od 5.10 do 11.10

Prompt Secrets of the Quill: Rodzina

Trzecia praca – od 12.10 do 18.10

Prompt Secrets of the Quill: Wróżby

Czwarta praca – od 19.10 do 25.10

Prompt Secrets of the Quill: Pełnia księżyca

Piąta praca – od 26.10 do 1.11

Prompt Secrets of the Quill: Klątwa żywiołów

Podziel się czymś więcej

Jeżeli bierzesz udział w październikowych eventach, podziel się wszystkim co tworzyć (niekoniecznie związanym z forum!) w wątku twórców na forumowym discordzie. Zachęcamy też do wrzucania WiPów i szkiców prac na Secrets of the Quill.

Tabelka progressu…

Moderator dodaje tutaj imiona uczestników, żeby było łatwiej rozdawać odznaki. Sprawdź, czy cię nie pominięto~

Alohomora

Tydzień	Uczestnicy
#1 (28.09 – 04.10)	Baldwin Malfoy, Henry Lockhart, Helloise Rowle, Lorraine Malfoy, Astoria Avery, Anthony Shafiq
#2 (05.10 – 11.10)	—
#3 (12.10 – 18.10)	—
#4 (19.10 – 25.10)	—
#5 (26.10 – 01.11)	—

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Baldwin Malfoy

Cytat:– Och… dobrze widzę? Czy tam jest oranżeria? Chodźmy tam! Ciekawe czy w jej wnętrzu kwiaty są też takie czarne – pociągnęła go łagodnie ku przeszklonej konstrukcji, rozglądając się ciekawie, choć trzymając bardzo blisko tajemniczego gentelmana, o którym musiała wiedzieć tylko tyle, że jest nią zainteresowany i nie pachnie tanio.

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Henry Lockhart

Cytat:— A gdybym była różą… chyba chciałabym żyć wśród innych róż, jak tu w tym ogrodzie, żeby mieć ładne towarzystwo. A gdybym była inwazyjną drapieżną różą… — uważając na kolce, ułamała łodyżkę, aby zgodnie z propozycją wziąć sobie jeden z czarnych kwiatów — byłabym kanibalem? — Uśmiechnęła się przewrotnie i rozdziawiła usta, podsuwając pod nie różę, jakby chciała wgryźć się w ścieśnione soczyście płatki.

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Helloise Rowle

Cytat:Wypuściła z rąk szklany klosz, skrywający w swym wnętrzu czarną różę. Pozwoliła, aby rozbił się na kawałki, które rozprysły się z głośnym trzaskiem na wszystkie strony Danse Macabre. Trzaskiem, który zagłuszył część wypowiedzi Rodolphusa, jak gdyby wcale nie chciała jej słyszeć. Ups. Usta Lorraine zadrgały, jak zawsze, gdy powstrzymywała śmiech. To nie tak, że sama zachęcała go przed chwilą do mówienia, wystarczyło jednak kilka nieodpowiednich słów, aby kompletnie utraciła zainteresowanie. To, co Rodolphus miał jej do powiedzenia, zawiodło ją.
Nie, gorzej. Znudziło ją.
Tak jak uwiecznione na goblinie postacie kobiet i mężczyzn, które tańczyły pośród cmentarzysk na szczątkach cywilizacji, starając się nie myśleć o tym, że odłamki gruzu pod ich stopami mogą być kośćmi ich przodków, tak Lorraine śmiało przeszła po tłuczonym szkle, słysząc, jak kruszeje pod podeszwami jej trzewików. Nie spojrzała nawet na martwą różę, która upadła na podłogę. Martwe kwiaty mógł dawać martwym dziwkom z Kościanego.

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Lorraine Malfoy

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki! @Astoria Avery

Cytat:Widząc twoją bladą twarz jeden z elfków wypoczywających na pobliskiej róży poderwał się do góry.

- Do kubła!! Albo do doniczki!! - Pisnął, ciągnąc cię za kosmyk włosów, ewidentnie poruszony faktem, że mogłabyś zwymiotować na wypielęgnowany krzew.

@Ceolsige Burke @Jonathan Selwyn
Eutierria as Pixie

adnotacja moderatora

Wpisane do tabelki. @Anthony Shafiq

Woody rzucił łodygi z pąkami na blat w Rejwachu. Łodygi same w sobie mogły się przeturlać. Jednak mięciutkie pąki amortyzowały zderzenie, a ciernie trzymały kwiat mocno w miejscu.
— Będzie dla każdego po jednej — jak zwykle przedsiębiorczy i wyliczony, ściągnął z ramion szatę. Była mokra z przodu; z łodyg ciekła woda przy transporcie.
Tam, gdzie zwykle barman, stał Zenek po drugiej stronie blatu. Już miał w rękach szklankę i chciał wsadzać ją pod kran, ale…
— A po co nam te róże? — co wydało mu się rozsądnym pytaniem. W Rejwachu nie rosły kwiatki, nikt roślin doniczkowych nie hodował. Zdawało się, że jeden oddech pijaka pozbawiał roślin jakichkolwiek chęci do życia. W nokturnowej betonozie po prostu zdychały.
Czarne płatki miękko rozłożyły się na lepkim blacie. Jedna z róż tonęła w kałuży; na wpół zanurzona, nasiąkała napojem, piwem, wodą czy czymś jeszcze. A że drewno blatu także było ciemne… w sercu speluny czarna róża nie przykłuwała uwagi.
Woody machnął ręką. Ciemna peleryna zawisła na oparciu stołka.
— Nie nalewaj. Zjemy je. — co Zenka rozbawiło jak diabli. Raz jeden coś ładnego Woody przyniósł, wcale nie tłustego, drapieżnego czy śmiercionośnego, i jeszcze sobie żarty stroił. Odstawił szklankę. Róże ładniej będą wyglądać w kuflu do piwa kremowego. Odkręcił wodę.
— Róża zjedzona w całości chroni przed opętaniem w trakcie sabatu.
Tu już Zenek się zatrzymał. Woda wylatywała z kranika, leciała w powietrzu wraz z ciężarem grawitacji, uderzała o miednicę i spływała do odpływu, gdzie płynęła rurami i ginęła pod podłogą.
Zenek patrzył tępo przed siebie.
— Ale jak? Kto tak panu powiedział? — bo żadnych konotacji w głowie nie znalazł. Zwyczaje czarodziejskie czasem miały wiele sensu, a czasem okazywały się zupełnie od czapy.
Woody oparł się o blat z miną eksperta.
— Ambrosia z Ataraxii.
Z egzorcystką/medium/wróżbitką nie należało się kłócić, przeszli zatem do jedzenia.

Zenek uniósł ostrożnie łodygę. Zezował na rozwarty pączek, ale nie wiedział, jak się do niego dobrać.
Woody nie miał takich skrupułów. Zdecydowanym ruchem ręki wyrwał pąka z łodyżki i trzymał go, zamkniętego w pięści, po czym wsadził do ust i zaczął przeżuwać. Zza wydętych polików dochodziły odgłosy chrupania. Wyglądał jak królik.
Zenek poszedł w jego ślady. Przechylił głowę i wsadził nos w kwiata. Pociągnął nosem.
— …powoli, to będzie gorzej — usłyszał ze strony szefa. Wraz z pączkiem róży Woody przeżuwał słowa.
No więc ujął cały kwiat między zęby i szarpnął głową. Kwiat się puścił. Na czubku łodygi zostawały tylko drobne zielone listki.

Róża smakowała tak, jak pachniała. Próbował wyobrażać sobie, że je pączki z nadzieniem różanym, ale nic z tego. Płatki oblepiały mu zęby i miękły na języku. Gdy gryzł różę mocniej, to chrupała. Chrup.

Woody bez skrupułów wgryzł się w łodygę, jakby żarł seler. Zenek ugryzł za nim. W środku były soki. Rozrywał kłami celulozowe włókna. Ciągnął za skórę, aż oderwała się z łodyżką. Trzonowce z tyłu tarły zielone na miazgę. Wziął kolejnego gryza; oderwał też liścia.
Rozległ się niski skowyt. Uniósł wzrok z liściem między zębami, ale Woody tylko pokręcił głową. Marszczył nos i brwi. Chwilę dłubał palcami w ustach, robiąc sobie wybrzuszenie w policzku, aż wydłubał cierń spomiędzy zębów.

Zenek popatrzył na swoją łodygę. Przeżuł i przełknął już tyle, że ciernie były nie do ominięcia. Tknął jednego z nich kciukiem. Ostre. Wbiło się delikatnie w opuszek. Gdyby nacisnął, to by przebiło pół palca. Przełknął ślinę i odgryzł kolejny kawałek.
Przeżuwał powoli. Cierń przejechał mu po języku. Łodyga miękła. Cierń jedynie wyginał się pod zębami. Drażnił dziąsła, rysował koronę. Łodyga rozwarstwiała się pod zębami. Gdy Zenek zrobił z niej papkę, poruszył szczęką raz jeszcze i przełknął wszystko. Spłynęło pod grdyką. Przez chwilę nic nie żuł.
Sekundę później zakłuło go w przełyku. Ostra końcówka igły rysowała ścianę. Złapał się za gardło, ale niebawem kłucie ustało.

Woody załkał przeraźliwie. Ałała, ojej. Zenek puścił własne gardło.
— Fbiło się — faflunił. Zenek miał wrażenie, że Woody ledwo poruszał językiem.
Paluchy znowu poszły w ruch. Oczy Woody'ego wyłaziły z orbit, gdy przeprowadzał na sobie operację jamy ustnej, ale w końcu udało mu się usunąć ciernia ze środka języka. Cierń wylądował na blacie, pokryty krwią. Woody przetarł pojedynczą łzę.

Wydarzenie zdecydowanie nie podbudowało morale. Zenek podejrzliwie spoglądał na wpół skonsumowaną różę. W końcu jednak musiał wrócić do jedzenia. Wgryzł się w tym jednym miejscu, gdzie łodyga pozostawała wolna od cierni. Im dalej, tym było ich więcej.

Chrupał cierniami. W tym ostatnim ugryzieniu były tylko ciernie. Cierni nie dało się zmiękczyć śliną. Jakby Zenek nabrał do ust garść szpilek, no a przecież metalu też by nie przegryzł. Metal. Ostrza czepiały się śluzówki policzków. Haratały gładką powierzchnię. Wchodziły między zęby. Próbował je przesunąć, a one tylko wbijały się głębiej. Język był bezużyteczny. Tylko zalewał Zenka smakiem krwi. Krew na języku, ciernie w podniebieniu. Krwawiące szramy w policzkach.
Przełykał po jednym cierniu na raz. Igły rozpruwały mu gardło od środka.

Woody był zgięty w pół. Wydawał z siebie bulgoczące, zdławione odgłosy. Tak jak Zenek wcześniej, chwytał się za klatkę i za szyję, jakby mu coś w gardle stanęło.
Zenek nie miał szkolenia z pierwszej pomocy. Gdy szef się dławił, mógł jedynie pochylić się razem z nim i zapytać go:
— Dobrze się pan czuje? — gardło pulsowało bólem przy każdej głosce.
W końcu Woody przestał charkać. Odkaszlnął parę razy, Zenkowi splamił trampki kropelką krwi. Z gardła wyleciał mu cierń.
Wyprostował się powoli. Uniósł kąciki ust i ukazał Zenkowi rząd lekko zaróżowionych zębów. Demoniczny uśmiech. Taki szczęśliwy był tylko wtedy, kiedy mu się udało coś ugrać w lombardzie. Pod wargami miał wybrzuszenia. Tam, gdzie wbiły się ciernie. Z dziąseł spływała krew.
— Jak milion dolców.

tydzień pierwszy

czarne róże
I'm fine ┃ bloody smile ┃ selfish