[Jesień 72, 26.10, Othello & Lydia] I poszedł przez łąkę przez zimną i mokrą mgłę

— Nie jestem jeszcze pewna. Ostatnimi czasy Whitecroft ma więcej spraw niż powinien — kobieta zamilkła. Zastanawiała się, ile właściwie mogła mu powiedzieć. — Pojawiły się pewne… niepokojące sygnały. Wolałabym przyjrzeć się kilku rzeczom osobiście nim rozstrzygnę, czy rzeczywiście istnieje powód do obaw — uniósłszy na niego spojrzenie, dodała spokojniej: — Otrzymałam informację w sprawie Polany Ognisk. Ktoś zamierza podczas Samhain odzyskać to miejsce. Nie wiem jeszcze, co dokładnie przez to rozumieć ani kim jest ten ktoś, lecz ton wiadomości nie pozostawiał wiele miejsca na domysły. Sabat w Little Hangleton nie będzie więc jedynym, który powinien mnie tej nocy interesować. Muszę sprawdzić, co dzieje się w Dolinie zanim zrobi to za mnie ktoś z Ministerstwa — westchnęła cicho. — Nie potrwa to długo, mam nadzieję. Choć znając moje szczęście, zapewne właśnie wtedy wydarzy się coś, co sprawi, że będę musiała zostać dłużej. W związku z tym, powiedz mi, jak mogę ci teraz pomóc przy stoisku? Skoro już ofiarowałam ci swoją obecność, byłoby niegrzecznie pozostawić cię z całą resztą. Och, i opowiedz mi jeszcze raz, jak wszedłeś w jego posiadanie — poprosiła w sprawie Teda, a gdy słowa te wybrzmiało, Lydia zrozumiała, jak niefortunnie zabrzmiały. (Posiadanie — jak łatwo było wypowiedzieć je wobec istoty, która nie mogła odpowiedzieć? Jak łatwo było człowiekowi przypisać własność tam, gdzie powinno się mówić o opiece, zależności, odpowiedzialności — o czymkolwiek, byle nie o prawie do drugiego życia? Powinnaś była się wstydzić). — Jak… znalazł się pod twoją opieką?
Różnica mieściła się w zaledwie kilku słowach, a jednak pomiędzy nimi rozciągała się cała przepaść. Ta sama, którą Lydia tak zaciekle broniła przed mężczyznami roszczącymi sobie prawo do kobiet i którą przed chwilą sama przekroczyła.

Gdy zauważyła atrament na jego palcach, sięgnęła bez słowa do niewielkiej torebki przewieszonej przez ramię, której pasek krzyżował się z przodu sukni. Wyjęła z niej aksamitną chusteczkę. Ta była zaczarowana, aby łatwo czyścić mniejsze, przeróżne zabrudzenia.
— Proszę — powiedziała, podając mu ją przez blat. — Zanim pobrudzisz sobie cały rękaw — Blackówna już zbierała się do wstania, gdy jej spojrzenie padło na jego kapcie. Zatrzymała się w pół ruchu. — Na Matkę, Othello Fawley — oznajmiła stanowczo. — W tej chwili masz mi powiedzieć, gdzie takie dostanę!
Może miała odrobinę bzika na punkcie mody.