[12.10.1972] 1x1 | Rodolphus, Astoria

Wiedźma w tym kontekście była ewidentnym przytykiem. W oczach innych ludzi podobne słowa mogłyby wzniecić gniew lub pozostawić po sobie rysę na dumie, lecz ona odnalazła w nich coś zgoła odmiennego. Nie obelgę, nie pogardę, lecz bezradność człowieka, któremu nagle odebrano wszystkie maski i pozostawiono jedynie twarz - nagą, zmęczoną, prawdziwą. A prawda, choć bywała okrutniejsza od najcięższych klątw, miała jedną właściwość: nie potrafiła już udawać. Kącik jej ust uniósł się ledwie dostrzegalnie. - Od urodzenia - odparła cicho z figlarną godnością, jakby przyjmowania nie zarzut, lecz tytuł, którego nikt przed nim nie odważył się wypowiedzieć na głos.
Im dłużej patrzyła na Rodolphusa, tym wyraźniej docierało do niej, że cały ten obraz nosił w sobie osobliwą ironię. Przyszedł przecież dobrowolnie. Nie został tu zapędzony przez los ani zmuszony cudzą wolą. Wiedział, do kogo przychodził. Wiedział, że nie czeka tu na niego ani pobłażliwość, ani bezinteresowna łaskawość. A jednak przyszedł. I teraz zdumiewał się, że poczuł ukłucie. Przypominał człowieka, który bez namysłu wsunął dłoń do gniazda kobry, po czym z dziecięcym niemal niedowierzaniem spoglądał na dwa czerwone ślady pozostawione przez jej kły. Czy naprawdę spodziewał się, że drapieżnik zapomni o własnej naturze tylko dlatego, że zjawił się ktoś ranny? Że stworzenie, które od lat nauczyło się przetrwania dzięki ostrożności i gotowości do obrony, nagle złoży kaptur i pozwoli się pogłaskać obcej dłoni? Nie. Kobry nie oswajało się odwagą. Trzeba było cierpliwie odnaleźć rytm, przy którym przestawała dostrzegać zagrożenie, melodię cichszą od pychy i bardziej wytrwałą od uporu. Dopiero wtedy opuszczała kaptur, nie dlatego, że została pokonana, lecz dlatego, że sama uznała, iż nie musi już kąsać.
- No dobrze, może jestem okrutna - przyznała po chwili milczenia, a palce, które wciąż spoczywały na jego dłoni, poruszyły się ledwie dostrzegalnie. - Jeśli liczyłeś, że szlachetnie odpuszczę ci wszystkie winy przeszłości, a potem bez jednego pytania rzucę się ratować cię z opresji… to przeceniłeś mnie.
Na ułamek chwili zawiesiła głos, pozwalając, by znaczenie tych słów wybrzmiało pomiędzy nimi z całą swoją surowością.
- Ale powiedziałam, że nie pozwolę, żeby ta rozmowa opuściła mury mojej pracowni. I to jest znacznie więcej, niż byłabym ci jeszcze niedawno gotowa ofiarować - przypomniała mu, unosząc lekko podbródek. Nie mógł oczekiwać cudów, ale fakt, że zgodziła mu się pomóc coś znaczył. Bo gdyby był jej całkowicie obojętny, wypędziłaby go bez wahania, by zaoszczęścić sobie trudności.
Patrzyła na niego uważnie. Nie na człowieka, z którym od miesięcy prowadziła nieustanną grę pozorów, wymieniając kolejne uszczypliwości. Po prostu człowieka. I nagle przyszła jej do głowy myśl tak cicha, że niemal wstydliwa. Jakże osobliwy był los, skoro najłatwiej rozpoznawali się ci, którzy najstaranniej ukrywali własne rany. Nie trzeba było przecież opowiadać o wszystkich bliznach, aby dostrzec je u drugiego człowieka. Wystarczyło nosić podobne. Jego słowa poruszyły w niej struny, których od dawna nie pozwalała nikomu dotykać. W pamięci przemknęły cienie ludzi, których sama utraciła.
- Przykro mi - wyszeptała szczerze. Naprawdę mu współczuła, bo nosiła własny bagaż doświadczeń, może częściowo podobny - nie potrafiła sobie odpowiedzieć na pytanie, czy kiedykolwiek tak naprawdę kochała. Może prawdziwa miłość nie kończyła się tragicznie? A może wcale nie istniała i w swojej koncepcji była jedynie złudzeniem. Uniósłszy oczy, odnalazła jego spojrzenie raz jeszcze.
- Może właśnie dlatego przyszedłeś tutaj - na jej ustach pojawił się uśmiech ledwie dostrzegalny, bardziej smutny niż pogodny. - Nie dlatego, że uznałeś mnie za nieszkodliwą. Ani dlatego, że jestem najmniejszym zagrożeniem. Sądzę, że po prostu… rozpoznałeś coś znajomego. - Nie potrafiła się jeszcze otworzyć, a choć doceniała jego szczerość, to miała pełną świadomość, że została wymuszona. - Rozpoznaje się ludzi, którzy budują mury podobne do naszych. Nie dlatego, że są takie same, ale dlatego, że znamy ciężar każdej cegły.
Nie potrzebowali o tym mówić. Nie musieli wypowiadać na głos, że oboje od lat zamykali przed światem własne serca. Że jedni ludzie uczą się bać burzy, inni ognia, a jeszcze inni - utraty. To podobieństwo przemknęło między nimi bezszelestnie, choć żadne z nich nie wskazało go palcem, żadne nie nazwało go imieniem. A jednak oboje je dostrzegli. Skupiła więc uwagę na słowach, które odbiły się echem w jej świadomości, niezrozumiałe. Astoria zmarszczyła lekko brwi, jak ktoś, kto odnalazł w starym obrazie detal wcześniej niezauważony i nie potrafi już odwrócić od niego wzroku.
- Co to znaczy, że oddałeś wolność? - zawahała się ledwie na uderzenie serca. - Czy jest ktoś, komu zostałeś przyrzeczony?