To, ile wczoraj wypili, z pewnością nie pomagało. Guinevere z każdym krokiem żałowała, że jednak nie wypiła swojej porannej kawy. Łudziła się, że może wtedy chociaż część tego paskudnego bólu głowy by zelżała. A tak… czuła suchość w gardle, czuła pulsujący ból pod czaszką i trudno było powiedzieć, czy to kac, czy może widmo tego paskudnego snu, no i rzecz jasna źle spała i nastrój też wcale nie był lepszy niż wczoraj. Ale też nie była osobą, która pozwalała, by jej prywatne sprawy przeszkadzały w pracy. To, że w ogóle pracowała, uważała teraz za błogosławieństwo i była wdzięczna, że Cathal nie zmusił jej do wzięcia wolnego, bo przynajmniej mogła się łudzić, że zdusi przynajmniej część myśli i że nie będzie na nie skazana sam na sam, mając cały czas dnia tylko dla siebie.
Na słowa Nell Ginny wydała z siebie dźwięk, który jednocześnie mógł być onomatopeją wywracania oczami, jakimś westchnięciem związanym z tym, że właśnie zmyliła krok i prawie się potknęła oraz przerywnikiem dla nabrania oddechu, po którym już nie odpowiedziała, być może stwierdziwszy, że jednak nie ma dzisiaj psychicznie siły na ciągnięcie tej rozmowy. W normalnych warunkach jeszcze by pewnie odrobinę podszczypała Bagshotównę o te skorpiony, ale dzisiaj chyba rzeczywiście to było dla niej trochę za dużo. Tym bardziej, że miała wrażenie że światło różdżek jest dla niej trochę za ostre i odrobinę mrużyła oczy, póki co nie decydując się na zamianę ludzkich oczu w kocie, jak to miała w zwyczaju w takich momentach.
– To dobrze – stwierdziła zgodnie zresztą z prawdą, bo to, że jednak nic się na nich nie czaiło, tylko czekając na uruchomienie, albo aż Shafiq to rozproszy, to był dobry znak.
Ale chyba zapeszyli. Tak jakby coś albo ktoś tylko czekał na zwrócenie na to uwagi, bo kilka sekund później Cathal zatrzymał ich swoją wyciągniętą ręką. Ten odcinek tunelu wyglądał… raczej standardowo, ale coś musiało być nie tak… Ginewra w końcu skupiła się, wciąż trzymając swoją różdżkę i zmieniła w końcu swoje oczy w te złote o pionowych źrenicach i otworzyła je szeroko, jakby to miało pozwolić przebić się przez tę dziwną ciemność, ale nawet ona i koci wzrok na niewiele się tutaj zdały. Znaczy się – magia. Nie zdążyła nic powiedzieć bo i Cal wpadł na to w podobnym momencie i dźgnął ścianę swoją różdżką, ukazując im to, co skrywało zaklęcie.
I kiedy Nell i Owen zaczęli się sprzeczać o to, kiedy przejście się zawaliło, i co z tym zrobić, McGonagall po prostu przymknęła oczy. Miała wrażenie, że ten ból głowy zamiast przechodzić, to się nasila. Nie mówiąc już o tym, że to wszystko… było takie znajome. A nie powinno być, w końcu weszły do tego korytarza pierwszy raz. Uniosła wolną dłoń, by pomasować sobie nasadę nosa i czoło, jakby to miało odgonić jakoś ten ból.
— A jak inaczej byś to chciała? Tak, trzeba to sprawdzić pod kątem zaklęć, ale jeśli chcemy wiedzieć, co się tam kryje, to tak, trzeba to usunąć — Owen odparł Nell, najwyraźniej nie zamierzając pozwolić żeby podważała jego kompetencje. — Tym bardziej, jeśli ktoś to zasypał celowo, ale nadal mi się nie wydaje
Czy w oddali kapała woda? Czy jej się wydawało… nie miała pewności, nie gdy tyle gadali.