25.07.2026, 17:35 ✶
Rzut
Może Shafiq nie był aż tak podejrzliwy, może wczorajsza rozmowa skutecznie go rozproszyła, usypiając jego czujność: wiedział w końcu, że była przygnębiona, a i pewnie nie pomogło to, ile alkoholu wypili. A może zwyczajnie polegał na swojej pamięci i wierzył, że pamiętał twarze swoich współpracowników lepiej niż mógłby je zapamiętać jakikolwiek metamorfomag. W każdym razie przynajmniej na razie nie zadawał jej żadnych podchwytliwych pytań. Ograniczył się do chwili obserwacji, zanim skupił przynajmniej część swojej uwagi na zwykłych marudzeniach Nell.
– Mam traumę – oświadczyła Nell z oburzeniem. – Też byś miała, jakby taki jeden palant obrzucił cię skorpionami – dodała, zapewne z pełną premedytacją pomijając pytanie o zwierzę totemiczne. Jeżeli ona zauważyła, że coś jest nie tak z McGonagall, to nie dała tego po sobie poznać: ale równie dobrze mogła po prostu uznać, że Ginewra miała zły dzień i nie wyłapać w tym niczego więcej, jak dostrzec jakieś objawy i postanowić je absolutnie zignorować. Prawdopodobnie nie spytałaby, co się dzieje, przy innych ludziach.
*
– Na razie nic, co mógłbym rozwiać – odparł Cathal, nie odwracając się i czujnym spojrzeniem mierząc drzwi i posadzkę. Póki co w tunelu nie było niczego, co mogłoby zwracać uwagę: żadnych przejść do pomieszczeń, żadnych run, żadnych pułapek… a przynajmniej nie takich, które by się uaktywniły. Ledwo jednak wypowiedział te słowa, a pod wpływem kolejnego zaklęcia ciemność, rozpraszana tylko przez światła lumos utrzymywane przez klątwołamacza i Nell, stała się jakby głębsza przy jednej ze ścian.
Shafiq zatrzymał się, unosząc wolną rękę, by dać im znać, że coś jest nie tak. Przez długą chwilę stał po prostu, trochę dlatego, że umysł odruchowo podsuwał wszystkie podobne sytuacje z przeszłości, trochę ponieważ wodził spojrzeniem po ścianie i suficie, czy nie dostrzeże jeszcze niczego podejrzliwego. W końcu pochylił się i rzucił kamyk w to miejsce, a gdy się nic nie stało, podszedł i dźgnął lekko ścianę różdżką.
Iluzja, przykrywająca ją, rozwiała się ostatecznie. Być może oparta na podobnych zasadach jak te, które skrywały różne przejścia i miejsca przed oczyma mugoli? Jeżeli jednak znajdowało się tu kiedyś przejście do innego tunelu albo pomieszczenia, to teraz było zawalone kamieniami.
– To wcześniej przegapiliśmy – ocenił Cathal.
– Musiało zawalić się, kiedy wioskę wcięło – Ocenił Owen.
– W taki sposób? – spytała Nell sceptycznie, gdy Shafiq rzucił jeszcze jeden czar, sprawdzając, czy gruzowiska też nie spowijało jakieś zaklęcie. Kamienie blokujące wejście okazały się jednak prawdziwe. – Na moje ktoś wrąbał tu tak celowo.
– W takim razie powinniśmy to usunąć.
– Ot tak po prostu? Halo, bezpieczeństwa pracy w podziemiach, zwłaszcza starych, w których siedział walnięty czarnoksiężnik!
Czy to echa tej kłótni się jej śniły…?
Może Shafiq nie był aż tak podejrzliwy, może wczorajsza rozmowa skutecznie go rozproszyła, usypiając jego czujność: wiedział w końcu, że była przygnębiona, a i pewnie nie pomogło to, ile alkoholu wypili. A może zwyczajnie polegał na swojej pamięci i wierzył, że pamiętał twarze swoich współpracowników lepiej niż mógłby je zapamiętać jakikolwiek metamorfomag. W każdym razie przynajmniej na razie nie zadawał jej żadnych podchwytliwych pytań. Ograniczył się do chwili obserwacji, zanim skupił przynajmniej część swojej uwagi na zwykłych marudzeniach Nell.
– Mam traumę – oświadczyła Nell z oburzeniem. – Też byś miała, jakby taki jeden palant obrzucił cię skorpionami – dodała, zapewne z pełną premedytacją pomijając pytanie o zwierzę totemiczne. Jeżeli ona zauważyła, że coś jest nie tak z McGonagall, to nie dała tego po sobie poznać: ale równie dobrze mogła po prostu uznać, że Ginewra miała zły dzień i nie wyłapać w tym niczego więcej, jak dostrzec jakieś objawy i postanowić je absolutnie zignorować. Prawdopodobnie nie spytałaby, co się dzieje, przy innych ludziach.
*
– Na razie nic, co mógłbym rozwiać – odparł Cathal, nie odwracając się i czujnym spojrzeniem mierząc drzwi i posadzkę. Póki co w tunelu nie było niczego, co mogłoby zwracać uwagę: żadnych przejść do pomieszczeń, żadnych run, żadnych pułapek… a przynajmniej nie takich, które by się uaktywniły. Ledwo jednak wypowiedział te słowa, a pod wpływem kolejnego zaklęcia ciemność, rozpraszana tylko przez światła lumos utrzymywane przez klątwołamacza i Nell, stała się jakby głębsza przy jednej ze ścian.
Shafiq zatrzymał się, unosząc wolną rękę, by dać im znać, że coś jest nie tak. Przez długą chwilę stał po prostu, trochę dlatego, że umysł odruchowo podsuwał wszystkie podobne sytuacje z przeszłości, trochę ponieważ wodził spojrzeniem po ścianie i suficie, czy nie dostrzeże jeszcze niczego podejrzliwego. W końcu pochylił się i rzucił kamyk w to miejsce, a gdy się nic nie stało, podszedł i dźgnął lekko ścianę różdżką.
Iluzja, przykrywająca ją, rozwiała się ostatecznie. Być może oparta na podobnych zasadach jak te, które skrywały różne przejścia i miejsca przed oczyma mugoli? Jeżeli jednak znajdowało się tu kiedyś przejście do innego tunelu albo pomieszczenia, to teraz było zawalone kamieniami.
– To wcześniej przegapiliśmy – ocenił Cathal.
– Musiało zawalić się, kiedy wioskę wcięło – Ocenił Owen.
– W taki sposób? – spytała Nell sceptycznie, gdy Shafiq rzucił jeszcze jeden czar, sprawdzając, czy gruzowiska też nie spowijało jakieś zaklęcie. Kamienie blokujące wejście okazały się jednak prawdziwe. – Na moje ktoś wrąbał tu tak celowo.
– W takim razie powinniśmy to usunąć.
– Ot tak po prostu? Halo, bezpieczeństwa pracy w podziemiach, zwłaszcza starych, w których siedział walnięty czarnoksiężnik!
Czy to echa tej kłótni się jej śniły…?