29.06.2026, 09:37 ✶
Wilk po prostu sobie pobiegł. Ot tak. Bez żadnego wyjaśnienia. Bez żadnego nagłego ruchu ze strony wysokiego fae, czy kogoś kto obserwował tę scenkę na polanie. Najwyraźniej zwierzę uznało, że pieszczoty pieszczotami, ale co za dużo to niezdrowo. Jonathan zerwał się na równe nogi, ale nie pobiegł za wspaniałym stworzeniem, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że gonienie go nie miało najmniejszego sensu. Król Aksamitek, władca tych lasów wybrał swoją niezależność ponad pieszczoty.
– Z pewnością będzie mieć długie, wilcze życie – usłyszał za sobą głos Malachaili. Odwrócił się do niej i uśmiechnął szeroko, chociaż gdzieś w sercu czuł dziwny żal, że już nigdy więcej nie zobaczy tego konkretnego wilka. A co jeśli jednak sobie nie poradzi? Co jeśli coś mu się stanie? Co jeśli… Nie. Widział jego spojrzenie i nie miał żadnych wątpliwości, że było to szalenie inteligentne zwierzę. Z pewnością sobie poradzi, wydobrzeje, pozna sympatyczną panią wilczycę (lub pana wilka) i wezmą ślub, na którym zjedzą jakiegoś kłusownika. No właśnie! Kłusownicy. Rozejrzał się po okolicy I zauważył, że parszywi myśliwi zniknęli. Zapewne uznali, że skoro kuzyn Księcia przestał skupiać się już na wilku to teraz dla odmiany skupi się na nich.
Westchnął cicho i całą swoją uwagę przeniósł na Malachailę.
– Wybacz mi moja droga ten przerywnik, ale jak sama widziałaś czasami sprawy przybierają nieoczekiwany obrót.
Malachaila posłała mu uśmiech.
– Na pewno miło było patrzeć na to jak zwierzęta cię kochają. Wiesz… Niektóre fae mówią, że nie brakuje ci uroku i charyzmy, ale czasem brakuje ci mądrości. W pierwszej chwili gdy podszedłeś do tego wilka pomyślałam, że chyba rzeczywiście tak jest. W końcu kto myślący podchodzi do rannego wilka, ale… Widzę że było w tym wystarczająco dużo pomyślunku skoro nic Ci się nie stało. A może szczęścia?
Po tych słowach Jonathan uśmiechał się już tylko dlatego, że tak wypadało.
Bal oczywiście jawił się widowiskowo. Alkohol był wyśmienity, przekąski jeszcze lepsze, muzyka nastrojowa, sala bankietowa została specjalnie przygotowana na tę okazję udekorowane w złote kryształki i ciemne kwiaty, chociaż największe wrażenie i tak robiło zdobiące sufit malowidło rozgwieżdżonego nocnego nieba. Jonathan, odstrojony nie gorzej niż samo pomieszczenie, przechadzał się pomiędzy gośćmi, uśmiechając się do każdego. Jak to powiedziała Malachaila? Urok jest, charyzma jest, ale brakuje mu inteligencji. Ilu z tu zgromadzonych tak sromotnie się myliło i miało go za czarującego idiotę? Skandal. Był doskonałym dyplomatą, a to wymagało inteligencji. Był świetnie oczytany! To że nie pałał miłością do pobierania nauk w dziedzinach, które go nie interesowały to była już zupełnie inna sprawa. Mniejsza o to, teraz powinien skupić się na czymś zupełnie.
– Gustowna szata – powiedział niemalże od niechcenia, podchodząc z uśmiechem do jednego z gości.
– Z pewnością będzie mieć długie, wilcze życie – usłyszał za sobą głos Malachaili. Odwrócił się do niej i uśmiechnął szeroko, chociaż gdzieś w sercu czuł dziwny żal, że już nigdy więcej nie zobaczy tego konkretnego wilka. A co jeśli jednak sobie nie poradzi? Co jeśli coś mu się stanie? Co jeśli… Nie. Widział jego spojrzenie i nie miał żadnych wątpliwości, że było to szalenie inteligentne zwierzę. Z pewnością sobie poradzi, wydobrzeje, pozna sympatyczną panią wilczycę (lub pana wilka) i wezmą ślub, na którym zjedzą jakiegoś kłusownika. No właśnie! Kłusownicy. Rozejrzał się po okolicy I zauważył, że parszywi myśliwi zniknęli. Zapewne uznali, że skoro kuzyn Księcia przestał skupiać się już na wilku to teraz dla odmiany skupi się na nich.
Westchnął cicho i całą swoją uwagę przeniósł na Malachailę.
– Wybacz mi moja droga ten przerywnik, ale jak sama widziałaś czasami sprawy przybierają nieoczekiwany obrót.
Malachaila posłała mu uśmiech.
– Na pewno miło było patrzeć na to jak zwierzęta cię kochają. Wiesz… Niektóre fae mówią, że nie brakuje ci uroku i charyzmy, ale czasem brakuje ci mądrości. W pierwszej chwili gdy podszedłeś do tego wilka pomyślałam, że chyba rzeczywiście tak jest. W końcu kto myślący podchodzi do rannego wilka, ale… Widzę że było w tym wystarczająco dużo pomyślunku skoro nic Ci się nie stało. A może szczęścia?
Po tych słowach Jonathan uśmiechał się już tylko dlatego, że tak wypadało.
***
Bal oczywiście jawił się widowiskowo. Alkohol był wyśmienity, przekąski jeszcze lepsze, muzyka nastrojowa, sala bankietowa została specjalnie przygotowana na tę okazję udekorowane w złote kryształki i ciemne kwiaty, chociaż największe wrażenie i tak robiło zdobiące sufit malowidło rozgwieżdżonego nocnego nieba. Jonathan, odstrojony nie gorzej niż samo pomieszczenie, przechadzał się pomiędzy gośćmi, uśmiechając się do każdego. Jak to powiedziała Malachaila? Urok jest, charyzma jest, ale brakuje mu inteligencji. Ilu z tu zgromadzonych tak sromotnie się myliło i miało go za czarującego idiotę? Skandal. Był doskonałym dyplomatą, a to wymagało inteligencji. Był świetnie oczytany! To że nie pałał miłością do pobierania nauk w dziedzinach, które go nie interesowały to była już zupełnie inna sprawa. Mniejsza o to, teraz powinien skupić się na czymś zupełnie.
– Gustowna szata – powiedział niemalże od niechcenia, podchodząc z uśmiechem do jednego z gości.