03.06.2026, 10:05 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.06.2026, 18:12 przez Jonathan Selwyn.)
Jonathan nieszczególnie myślał nad kolejnymi krokami. Bo czy nie było tak, że nawet jeśli myśliwi odpuszczą, to wilk niechybnie wykrwawi się przez zadaną mu ranę? Ach, jakaż szkoda, że to wszystko nie wydarzyło się dwa tygodnie temu, gdy był dokładnie w tym samym miejscu na randce z pewnym przystojnym fae, który zajmował się leczeniem zwierząt. Nawet nie porozmawiali szczególnie na te tematy, a to mogłoby mu teraz pomóc, chociaż zapewne dobrze wyszło, że gdy został przyłapany na schadzce to był tu akurat z kobietą. Kolejne kroki nie były jednak obecnie aż tak istotne, bo na razie dalej musiał pozbyć się tych myśliwych, aby mógł jakkolwiek dalej myśleć o tym jak pomóc zwierzęciu, które, chociaż zapewne inteligentne, wciąż było tylko zwierzęciem z atakiem jako naturalną obroną.
Pokręcił głową robiąc krok do przodu. Gdzieś z tyłu Malachaila westchnęła cicho, ale kuzyn księcia nie był w stanie określić, czy wzdychała do niego, czy raczej przez ból głowy wywołany jego działaniem.
– Powiedziałem… – zaczął groźniej niż zamierzał. – Że macie zostawić go w spokoju i sobie stąd iść, a chronić to będziecie musieli siebie przed konsekwencjami waszej ignorancji jeśli zaraz się mnie nie posłuchacie.
Kłusownicy wreszcie łaskawie raczyli zrozumieć, że wysoki fae nie żartował, więc bardzo niechętnie opuścili swoje bronie. Jonathan zrobił kolejny krok w stronę wilka.
– Jeżeli którykolwiek z was teraz do niego strzeli i powie, że to dlatego, że próbowaliście mnie ratować, to osobiście zadbam o to, aby wymyślić nowe prawa, które zaprowadzą was na spotkania z lochami – oznajmił jednocześnie zastanawiając się w duchu, czy straci przy tym wszystkim rękę, a jeśli tak to jak bolesne będzie założenie protezy. Wziął głęboki oddech i wreszcie podszedł do wilka.
– No już. W porządku. Nie zrobię ci krzywdy. Obiecuję. Chcę tylko sprawić, aby przestało boleć – mówił kojąco, chociaż zwierzę nie miało prawa go zrozumieć. – Zaraz pozbędziemy się tej paskudnej pułapki. Okropnie nietwarzowa, co? – Stanął tyłem do kłusowników, tak że gdyby chcieli ponownie zaatakować zwierzę, musieliby również trafić w szanowanego dyplomatę, którym przecież był. – Gotowy? Raz, dwa, trzy. – Ostrożnie wyciągnął wczepioną w wilka pułapkę, którą następnie rzucił w stronę kłusowników. Dalej miał wszystkie palce. Doskonale! Spojrzał na myśliwych i ku swojemu zaskoczeniu zobaczył, że część z nich już pospiszenie odeszła, zapewne uznawszy, że zdobycz nie była warta swojej ceny, a ci którzy zostali z pewną obawę wpatrywały się w Jonathana.
– Jeśli pomożecie zanieść go do nadwornego zoologa, zapomnę o tym co tutaj dzisiaj widziałem – oznajmił dobrodusznie.
Pokręcił głową robiąc krok do przodu. Gdzieś z tyłu Malachaila westchnęła cicho, ale kuzyn księcia nie był w stanie określić, czy wzdychała do niego, czy raczej przez ból głowy wywołany jego działaniem.
– Powiedziałem… – zaczął groźniej niż zamierzał. – Że macie zostawić go w spokoju i sobie stąd iść, a chronić to będziecie musieli siebie przed konsekwencjami waszej ignorancji jeśli zaraz się mnie nie posłuchacie.
Kłusownicy wreszcie łaskawie raczyli zrozumieć, że wysoki fae nie żartował, więc bardzo niechętnie opuścili swoje bronie. Jonathan zrobił kolejny krok w stronę wilka.
– Jeżeli którykolwiek z was teraz do niego strzeli i powie, że to dlatego, że próbowaliście mnie ratować, to osobiście zadbam o to, aby wymyślić nowe prawa, które zaprowadzą was na spotkania z lochami – oznajmił jednocześnie zastanawiając się w duchu, czy straci przy tym wszystkim rękę, a jeśli tak to jak bolesne będzie założenie protezy. Wziął głęboki oddech i wreszcie podszedł do wilka.
– No już. W porządku. Nie zrobię ci krzywdy. Obiecuję. Chcę tylko sprawić, aby przestało boleć – mówił kojąco, chociaż zwierzę nie miało prawa go zrozumieć. – Zaraz pozbędziemy się tej paskudnej pułapki. Okropnie nietwarzowa, co? – Stanął tyłem do kłusowników, tak że gdyby chcieli ponownie zaatakować zwierzę, musieliby również trafić w szanowanego dyplomatę, którym przecież był. – Gotowy? Raz, dwa, trzy. – Ostrożnie wyciągnął wczepioną w wilka pułapkę, którą następnie rzucił w stronę kłusowników. Dalej miał wszystkie palce. Doskonale! Spojrzał na myśliwych i ku swojemu zaskoczeniu zobaczył, że część z nich już pospiszenie odeszła, zapewne uznawszy, że zdobycz nie była warta swojej ceny, a ci którzy zostali z pewną obawę wpatrywały się w Jonathana.
– Jeśli pomożecie zanieść go do nadwornego zoologa, zapomnę o tym co tutaj dzisiaj widziałem – oznajmił dobrodusznie.