08.09.2024, 22:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.09.2024, 22:36 przez Erik Longbottom.)
Skoro nawet Geraldine była zaskoczona jego manewrem, to co mógł powiedzieć sam Erik? Rzadko kiedy sięgał po tego rodzaju techniki. Wychowywany od maleńkości w rodzinie kultywującej tradycje honorowanych zmagań, dosyć szybko przyswoił zasady walki twarzą w twarz, gdzie oboje pojedynkowiczów stawiało raczej na kunszt swojego rzemiosła niźli ułatwienia niesione przez zaklęcia rozpraszające przeciwnika.
Mimowolnie przypomniał sobie o walce, jaką stoczył przed dobrymi paroma latami z Phoenix Black. Ugh, ta to go dopiero przeczołgała przez arenę w Klubie Pojedynków. Z drugiej strony pokazała mu też, że nie każdy będzie podchodził do kwestii pojedynków w taki sam sposób jak Longbottomowie czy całe grono bardziej uprzejmych czarodziejów. Chociaż Srebrne Różdżki były ich pełne, tak kilka osób po prostu lubiło działać pod wpływem adrenaliny i dawało się ponieść emocjom.
Niektórzy powiedzieliby, że to obosieczny miecz i akurat z tym Erik musiał się zgodzić. Mogło to być nad wyraz szkodliwe zwłaszcza w stosunku do młodszych i mniej wprawionych członków organizacji, ale z drugiej pozwalało zderzyć się z szarą rzeczywistością otaczającego ich świata. Może właśnie teraz - biorąc pod uwagę okoliczności - Klub Pojedynków powinien skupić się bardziej na faktycznym trenowaniu swych ludzi, a nie tylko promowaniem sztuki pojedynków jako czegoś przeznaczonego dla nielicznych? Bądź co bądź, teraz niebezpieczeństwo mogło dotknąć każdego i...
Erik nie miał czasu dłużej się nad tym wszystkim zastanawiać. Przywołana przez niego mgła opadła na wzgórze, sprawiając, że pojedynkowicze stali się dla siebie co najwyżej cieniami przemykającymi między obłokami ciężkiej mgły. Mężczyzna począł przesuwać się bliżej swojej przeciwniczki, z początku nawet nie świadom tego, że ta spróbowała rozproszyć jego poprzednie zaklęcie. Szybko jednak dostał dowód na to, ze Geraldine nie poprzestawała w swych działaniach.
Posłana w jego stronę kula energii zaskoczyła go z jednego prostego powodu - zauważył ją późno. Cholernie zbyt późno. Nie mając zamiaru ryzykować teleportacji na tak krótki dystans, postawił na najprostsze wyjście i... Runął na sztywne kolana, pochylając głowę. Wstrzymał na chwilę oddech, kiedy poczuł, że iskierki skanalizowanej energii magicznej przeleciały tuż nad czubkiem jego głowy. Kolejny ruchem Erika było wycelowanie różdżki w stronę, z której nadleciał pocisk i ukształtowanie zaklęcia mającego unieść Geraldine w powietrze na niecałe półtora metra. Teraz tylko pozostało modlić się, aby Yaxley tak szybko się nie zerwała z tej ''smyczy''.
Mimowolnie przypomniał sobie o walce, jaką stoczył przed dobrymi paroma latami z Phoenix Black. Ugh, ta to go dopiero przeczołgała przez arenę w Klubie Pojedynków. Z drugiej strony pokazała mu też, że nie każdy będzie podchodził do kwestii pojedynków w taki sam sposób jak Longbottomowie czy całe grono bardziej uprzejmych czarodziejów. Chociaż Srebrne Różdżki były ich pełne, tak kilka osób po prostu lubiło działać pod wpływem adrenaliny i dawało się ponieść emocjom.
Niektórzy powiedzieliby, że to obosieczny miecz i akurat z tym Erik musiał się zgodzić. Mogło to być nad wyraz szkodliwe zwłaszcza w stosunku do młodszych i mniej wprawionych członków organizacji, ale z drugiej pozwalało zderzyć się z szarą rzeczywistością otaczającego ich świata. Może właśnie teraz - biorąc pod uwagę okoliczności - Klub Pojedynków powinien skupić się bardziej na faktycznym trenowaniu swych ludzi, a nie tylko promowaniem sztuki pojedynków jako czegoś przeznaczonego dla nielicznych? Bądź co bądź, teraz niebezpieczeństwo mogło dotknąć każdego i...
Erik nie miał czasu dłużej się nad tym wszystkim zastanawiać. Przywołana przez niego mgła opadła na wzgórze, sprawiając, że pojedynkowicze stali się dla siebie co najwyżej cieniami przemykającymi między obłokami ciężkiej mgły. Mężczyzna począł przesuwać się bliżej swojej przeciwniczki, z początku nawet nie świadom tego, że ta spróbowała rozproszyć jego poprzednie zaklęcie. Szybko jednak dostał dowód na to, ze Geraldine nie poprzestawała w swych działaniach.
Posłana w jego stronę kula energii zaskoczyła go z jednego prostego powodu - zauważył ją późno. Cholernie zbyt późno. Nie mając zamiaru ryzykować teleportacji na tak krótki dystans, postawił na najprostsze wyjście i... Runął na sztywne kolana, pochylając głowę. Wstrzymał na chwilę oddech, kiedy poczuł, że iskierki skanalizowanej energii magicznej przeleciały tuż nad czubkiem jego głowy. Kolejny ruchem Erika było wycelowanie różdżki w stronę, z której nadleciał pocisk i ukształtowanie zaklęcia mającego unieść Geraldine w powietrze na niecałe półtora metra. Teraz tylko pozostało modlić się, aby Yaxley tak szybko się nie zerwała z tej ''smyczy''.
(Aktywność Fizyczna) Unik kuli energii x1
Rzut PO 1d100 - 95
Sukces!
Sukces!
(Translokacja) Uniesienie Geraldine w powietrze x1
Rzut N 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞