—18/07/1972—
Wzgórza wokół Little Hangleton
Erik Longbottom & Geraldine Yaxley

Zabawne, że ona i Erik mieli już swoje własne miejsce treningowe. Z dala od ciekawskich oczu, na wzgórzach Little Hangleton. Mogli korzystać z tych oficjalnych, jednak starcia na tym wzgórzu sprawiały jej większą frajdę. Świeże powietrze oczyszczało umysł, na pewno było tu dużo przyjemniej niż w jednej z salek treningowych. Co najważniejsze - nie mógł też tu ich nikt podglądać, dzięki czemu mogli zaskakiwać swoich innych przeciwników.

Longbottom był idealnym partnerem do sparingów. Byli na podobnym poziomie, a do tego widywali się dość rzadko, więc jeszcze nie zdążyli poznać swoich wszystkich sztuczek, a do tego naprawdę lubiła jego towarzystwo i zawsze ogromnie cieszyła się na ich spotkania. Nie mogło być lepiej.

Wspinali się powoli, ramię w ramię na szczyt wzgórza. To była całkiem przyjemna rozgrzewka przed pojedynkiem, których ich czekał. Dobrze jej zrobi kolejny trening, musiała być w formie od kiedy wiedziała, że gdzieś tam czai się istota, która chce odebrać jej życie. Postanowiła sobie jednak nie zawracać tym dzisiaj głowy, zamierzała się zrelaksować podczas tej walki z Erikiem. Gdy wróci do domu będzie mogła znowu myśleć o tych wszystkich problemach, które ostatnio pojawiły się w jej życiu. Nie chciała zresztą, żeby Erik widział, że coś jest z nią nie tak, nie mogła się rozpraszać tymi niepotrzebnymi myślami. Chciała skopać mu dupę, to był jej jedyny cel na to popołudnie.

- Wiesz, że nigdy nie odmawiam. - Powiedziała z uśmiechem. - Na pewno nie tobie. - Ich znajomość sięgała naprawdę młodzieńczych lat i bardzo ją sobie ceniła. Wiedziała, że może na niego liczyć, był jedną z nielicznych osób z czystokrwistej socjety którą naprawdę polubiła. - Zawsze lepiej ćwiczyć z kimś obcym, w sensie no nie obcym, ale z kimś z kim się nie mieszka. - Szczególnie, że pewnie wiedzieli na co stać daną osobę. Ona mogła chociaż trochę zaskoczyć Erika, dzięki czemu faktycznie mógł doszkalać swoje umiejętności. - Nie wiem, czy luźniej znaczy lepiej, ale potraktuję to jako komplement. - Posłała mu kolejny uśmiech.

Ona również sięgnęła po swoją różdżkę, trzymała ją mocno w lewej dłoni. Geraldine była bowiem leworęczna.

Stanęła na przeciw mężczyzny gotowa do rzucenia kilku zaklęć. Była ciekawa, kto tym razem wyjdzie z tego pojedynku zwycięsko. Tak właściwie to reprezentowali z Erikiem podobny poziom i trudno było obstawić, kto danego dnia wygra starcie. To dodawało ich spotkaniom więcej rozrywki, dobrze było mieć świadomość, że walczy się z kimś równym sobie. Dzięki temu też mogła faktycznie określić wzrost lub spadek swoich umiejętności.

- Oczywiście, że ćwiczyłam, jak mniemam ty również? - Pewnie było to zbędne pytanie, ale zadała je również skoro on tak się martwił o to, czy dbała o regularność treningów.

- Gotowy? - Zapytała jeszcze unosząc różdżkę wyżej.

Gdy usłyszała twierdząca odpowiedź nie zwlekała. Machnęła różdżką w powietrzu i wypowiedziała zaklęcie, chciała wyczarować kulę energii, która przewróci jej przyjaciela.

Gerry zdawała sobie sprawę z tego, że ostatnio krąży o niej dużo plotek. Nawet ją to bawiło, bo nie miała pojęcia skąd ludzie biorą te informacje. Niektórzy lubili dopowiadać sobie prawdę, ale sama nigdy w życiu nie byłaby w stanie wymyślić większości z nich. Wiedziała, że jej przyjaźń z Erikiem może wzbudzać kontrowersje i zainteresowanie, pojawiali się razem na przyjęciach, ćwiczyli walkę, spędzali dosyć dużo czasu w swoich towarzystwie. Wśród czystokrwistych mogłoby to być uznane za to, że mają się ku sobie. Niewielu z nich byłoby w stanie pojąć istnienie przyjaźni damsko - męskiej. Wybranie Little Hangleton na miejsce ich treningów nie było złym pomysłem, bo znajdowali się z dala od ciekawskich oczu. Nie, żeby przejmowała się tymi plotkami, bawiły ją, bo nigdy w życiu nie spojrzałaby na Erika w ten sposób. Zbyt długo się znali.

- Kłopoty to moja specjalność Longbottom, ale powinieneś o tym wiedzieć. - Nie trzeba było jej zachęcać do wpakowywania się w kolejne, miała wrażenie wręcz, że same się pojawiały. Ten rok nie był dla niej łaskawy, miała nadzieję, że go przeżyje, nie wyobrażała sobie jednak siebie wiodącej spokojnego życia. Kłopoty łączyły się z chaosem, który kochała.

Wydawało jej się, że to co wydarzyło na Perle Morza spotkało ich dawno temu, tak wiele się wydarzyło w jej życiu od tego czasu. Ona nie ucierpiała tam jakoś specjalnie, jak zawsze - miała szczęście, w przeciwieństwie do Erika, który dosyć mocno oberwał. Nigdy nie wiadomo które z nich dozna obrażeń jako pierwsze podczas kolejnej przygody.

- Tak, trochę głupio patrzeć na efekt swoich działań, szczególnie gdy chodzi o walkę. Na szczęście mieszkamy od siebie dostatecznie daleko. - Posłała mu uśmiech. Jego argumenty były słuszne. Ona również pewnie nie angażowałaby się w pełni w walkę z Astarothem, bo bałaby się, że uszkodzi go zbyt mocno. To nie było dobre, bo nie mogła być pewna na co faktycznie ją stać. Z Erikiem było inaczej, nie cackała się z nim, a on z nią. Byli równymi przeciwnikami, to też było ważne. Ich treningi pozwalały im na sprawdzenie siebie. - To prawda, nie jestem szczególnie delikatna i wiele razy już widzieliśmy siebie pokiereszowanych. - Wiele aktywności przynoszących zranienia fizyczne przyszło im razem ćwiczyć.

Walka ze zwierzętami różniła się z tą z człowiekiem. Co by nie mówić o magicznych istotach to nadal nie były tak bardzo rozwinięte jak ludzie. Musiała mieć pewność, że będzie w stanie poradzić sobie z prawdziwymi przeciwnikami, kiedy przyjdzie taka potrzeba. Czasy były niebezpieczne, nigdy nie wiadomo z kim będzie musiała się zmierzyć.

- Zaraz to sprawdzimy. - Lubiła się z nim przekomarzać podczas walki, dodawało to temu wszystkiemu nieco dramatyzmu. Miała nadzieję, że dzisiaj to ona skopie mu tyłek.

Zaklęcie, które pomknęło w stronę Erika było naprawdę dopracowane. Kula energii pomknęła w jego stronę, tyle, że skutecznie zablokował ten atak. Westchnęła nieco rozczarowana - powinna była się spodziewać, że nie będzie zbyt łatwo. Trzymała różdżkę w gotowości, bo wiedziała, że zaraz to on spróbuje ją zaatakować. Machnął różdżką, tyle, że nic się nie wydarzyło. Nie zamierzała zwlekać, aż sięgnie po kolejne zaklęcie. Znowu - mruknęła inkantację pod nosem, lewa ręka wykonała zgrabny ruch. Chciała zamienić trawę w pnącza, które oplotą jego nogi i go przewrócą.

Może nie udało jej się osiągnąć dokładnie tego czego chciała, jednak nie poszło jej, aż tak źle. Mimo wszystko widać było na jej twarzy odrobinę irytacji, że nie wszystko poszło po jej myśli. Z Geraldine dało się czytać niczym z otwartej księgi, szczególnie, gdy chodziło o jej niepowodzenia. Prychnęła jeszcze pod nosem nie do końca zadowolona z takiego rozwoju wydarzeń. Pnącza ledwie dotknęły jego nóg, nie udało jej się przytwierdzić do do podłoża na stałe. Na szczęście się potknął. To ją odrobinę pocieszyło. Nie, żeby radowała się z tego, że uderzył tyłkiem w podłoże, jej zdaniem to lądowanie było za miękkie. Wiedziała, że stać ją na więcej.

Nie traciła zapału wcale tak łatwo, była gotowa rzucać w niego zaklęciami dopóki nie uda jej się go w pełni rozbroić. Wolałaby jednak zrobić to jak najszybciej, bo jej zdaniem wtedy pojedynki były bardziej efektowne. Raz, dwa i po sprawie.

Longbottom machnął różdżką. Była gotowa, aby odskoczyć, ewentualnie rozproszyć jego zaklęcie. Tyle, że nie do końca tego się spodziewała. Pojawiła się mgła, gęsta mgła, która uniemożliwiała jej dostrzeżenie go przed sobą. Sprytne. Pochwaliła go w myślach. Nie spodziewała się takiej zagrywki.

Nie czekała zbyt długo, aby nie dać mu szansy na atak. Machnęła różdżką w powietrzu dwa razy, spróbowała przede wszystkim wyczarować wiatr, który miał rozproszyć mgłę.

Bez względu na to, czy jej się udało, czy nie postanowiła od razu rzucić drugie zaklęcie, najwyżej nie przebije się przez czar Longbottoma. Chciała stworzyć kulę energii, która w niego uderzy.

Nie spodziewała się tego, że będzie manipulował otoczeniem, ale to była całkiem dobra zagrywka. Na polu bitwy mało kto sięgał po honorowe metody, wygrywali sprytniejsi. Taka była smutna prawda. Może w sumie to też nie było najgorsze bo zmuszało ich to do ciągłego myślenia, zastanawiania się, jak odpowiednio podejść do walki. Nic nie było przewidywalne.

Gerry wcale nie przeszkadzały takie techniki, uważała, że to dosyć rozsądne, że podczas tych sparingów działali w różny sposób, to mogło przygotować ich do starć w prawdziwym życiu, bo przecież tam przede wszystkim musieli umieć pokonać wroga. Niektóre z magicznych istot również posiadały umiejętności, które mogły mylić zmysły. Nie było więc to dla niej nic nowego, chociaż kiedy Erik wyczarował mgłę nieco się rozbudziła, akurat on był ostatnią osobą, którą podejrzewałaby o podobne metody, ale nie było to rozczarowanie, wręcz przeciwnie, cieszyło ją to, że się rozwijał.

Kula energii którą wyczarowała pomknęła w jego stronę, niestety zauważył ją zbyt szybko, udało mu się uniknąć jej ataku, ale dosyć mocno przydzwonił w ziemię. Pozbierał się dość szybko, rozproszyła się i nie zauważyła, że wstał i zdążył rzucić w jej kierunku zaklęcie. Chciała odskoczyć w bok, ale jej się to nie udało, przez co zawisła w powietrzu.

Nie miała Erikowi za złe, że sięgał po nowe metody podczas ich koleżeńskich pojedynków, wręcz przeciwnie, była nawet trochę dumna przez to, że zaczął grać trochę nieczysto. Nie był osobą, po której się tego spodziewała, ale dobrze, to świadczyło o tym, że zdawał sobie sprawę z jakimi przeciwnikami może przyjść mu walczyć. Po drugiej stronie barykady mało kto był tak honorowy jak on.

Sama obawiała się tego, co może się dziać niedługo na ulicach, konflikt się zaogniał, po tym jak poplecznicy tego pajaca zaatakowali Beltane ludzie uświadomili sobie, że są gotowi dążyć do celu bez względu na wszystko. Na sabacie przecież byli też czystokrwiści, oni również stali się przypadkowymi ofiarami. Musieli się pilnować na każdym kroku, bo nie wiadomo kiedy znowu postanowią zrobić takie przedstawienie. Nie, żeby sama czuła się szczególnie zagrożona, jakoś sobie poradzi, jak zawsze, nie z takimi przeciwnikami miała już przecież do czynienia. Nie bez powodu chodziła na spotkania Klubu Pojedynków, musiała być w formie.

Yaxleyówna nie miała w zwyczaju odpuszczać, była zawzięta jak cholera, trochę niczym drzazga, która weszła ci w palec i nie chciała dać się wyciągnąć. Erik powinien o tym pamiętać. Oczywiście, że gdy znajdowała się nad ziemią skorzystała z okazji i cisnęła w niego zaklęciem.

Jej pomysł zadziałał, różdżka Erika drgnęła, a zaklęcie przestało na nią działać. Czekała na to, więc udało jej się wylądować nawet na dwóch nogach, a nie na tyłku.

- Nie wydaje mi się, żeby to była przewaga. - Odparła z uśmiechem, jak dla niej walczyli jak równy z równym, raz jedno trafiało, raz drugie, a czasem nawet udało im się obronić. - To coś, ta mgła, to było całkiem fajne, nie spodziewałam się tego. - Nie miała problemu z tym, żeby skomplementować sztuczkę swojego przyjaciela, bo naprawdę jej się spodobała. - Wiesz, że nie, nie pojedynki, jedyne co, to zdarza mi się szermierkę ćwiczyć z twoją siostrą, ale nie tak często jak z tobą. - Niewiele było osób, które miały wiedzę o fechtunku, a uwielbiała szermierkę, więc korzystała gdy tylko mogła i znalazła odpowiedniego przeciwnika.