[20 czerwca 1972] Dlatego rudych nie zabiera się na wycieczki | Penny & Terry

Może i nie pomyślał odpowiednio wcześnie o tym, żeby w porę ugryźć się w język – żadna nowość… – ale przynajmniej w najmniejszym stopniu nie zaprzątał sobie głowy tym drobnym niedopatrzeniem. Co, tak w zasadzie, również żadną nowością nie było. Choć tym razem nie wynikało to tak po prostu z natury Terry’ego, a raczej z faktu, że póki co za bardziej istotne uważał dojście do tego, co tak właściwie działo się właśnie z Penny. Bardzo pobieżny przegląd biżuterii niespecjalnie tutaj pomógł. Co chyba nie powinno nijak dziwić. Po pierwsze – Weasley miała stanowczo zbyt dużo błyskotek, by można było spamiętać je wszystkie. Zwłaszcza, że te mnożyły się najwyraźniej całkiem sprawnie, w dość zastraszającym tempie, którego nawet szczury mogłyby im pozazdrościć. Po drugie – nawet gdyby jakimś cudem Terry rzeczywiście był w stanie zapamiętać wszystkie te świecidełka, i tak nie było sensu się łudzić, że ot tak na pierwszy rzut oka miałby zidentyfikować któreś z nich jako potencjalnie podejrzane. Z kolei próby zdejmowania ich z Penny nawet nie zamierzał podejmować. Widocznie nawet mimo zaniepokojenia stanem przyjaciółki, zostało mu dość rozsądku, by nie próbować zbyt pochopnie pozbywać się własnych kończyn.
– Świetnie się składa, bo wcale się nad tobą nie lituję – zdążył się już wprawdzie zorientować, że zdolność Penny do wyłapywania właściwego wydźwięku wypowiedzi najwyraźniej uległa jakiemuś upośledzeniu, ale… trudno byłoby całkowicie zmienić styl komunikacji w zaledwie chwilę. Tym więc, czy tym razem miałaby wyłapać zawarty w swobodnym stwierdzeniu przekaz, niespecjalnie się przejmował. Zamiast tego wolał nacieszyć się krótką chwilą współpracy z jej strony – jeśli tak można było nazwać fakt, że w drodze do tego nieszczęsnego pubu postanowiła w sposób mniej lub bardziej świadomy potraktować jego ubranie jak chusteczkę. Podobno jednak tego typu niedogodności można było uznać za coś, co powinno się natychmiast wybaczać przyjaciołom.
Ewentualne wypominania można było przełożyć na nieco bardziej dogodny moment.
Wspomniany wcześniej przez Terry’ego pub, do którego dotarli po niezbyt długim spacerze, rzeczywiście można byłoby określić mianem niezbyt przyjemnego miejsca. Zwłaszcza, jeśli porównałoby się go z jakimś znacznie bardziej przytulnym lokalem w Londynie. Niestety, na podobne luksusy w Little Hangleton liczyć nie mogli, toteż konieczne było skierowanie się do jednego z wolnych stolików – a tych przynajmniej nie brakowało, nawet jeśli zgodnie z wcześniejszymi przypuszczeniami Trelawneya, mimo dość wczesnej pory, w pubie znajdowało się już trochę osób. Przynajmniej część z nich mogłaby wyglądać na takich, którzy raczej nieczęsto bywali widziani gdziekolwiek indziej.
– Jesteś pewna, że nie stało się nic dziwnego w czasie, kiedy siedziałaś tam z książką? – zajmując miejsce na jednym z krzeseł przy stole, nie zamierzał tak po prostu odpuszczać tematu. Nawet, jeśli wcześniejsze próby wyciągnięcia czegoś sensownego z Penny… no, raczej nie poszły najlepiej. – Skup się, to dość istotne. Może coś cię ugryzło? Albo… nie wiem, zrywałaś jakieś rośliny?
Strzelał w zasadzie na oślep, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że przynajmniej raz – poniekąd – udało mu się trafić. Póki co starał się też nie przejmować jakoś szczególnie tym upierdliwym głosikiem ulokowanym gdzieś wewnątrz czaszki, który co jakiś czas uprzejmie przypominał mu, że nawet jeśli już uda mu się ustalić co się stało z Penny, to i tak nadal niespecjalnie będzie wiedział jak można byłoby to odwrócić. Pobieżne rozejrzenie się po wnętrzu pubu zdecydowanie nie było tu zbyt pomocne – niespecjalnie wierzył, że gdzieś obok miałoby znaleźć się cudowne rozwiązanie aktualnego problemu – ale i tak trudno byłoby się przed tym powstrzymać.