20 czerwca 1972
Penny & Terry

Opuszczenie Londynu, choćby na kilka godzin, brzmiało kusząco. Zwłaszcza w świetle tego, co wydarzyło się w ostatnich dniach. Możliwość zaczerpnięcia świeżego powietrza, oczyszczenia głowy z tych niekoniecznie przyjemnych myśli - kto by z tego nie skorzystał? Dlatego też kiedy usłyszała, że Terry zamierza odwiedzić okolice Little Hangleton, uparła się, że będzie mu towarzyszyć. Sklep mógł poczekać. Klienci również. Jeden dzień nikomu nie zrobi różnicy. Przez jeden zaledwie dzień świat się przecież nie zawali.

Wyciągnęła z szafy zieloną sukienkę. Związała w koński ogon swoje długie, rude włosy. Do przewieszonej przez ramię torby, spakowała kilka przygotowanych pośpiesznie kanapek, dorzuciła też dwie małe butelki wody. Zgarnęła też książkę. Tak na wszelki wypadek, gdyby musiała czymś zabić czas. Bo przecież nie zamierzali wracać szybko. Trelawney wyraźnie dał jej to do zrozumienia, przy okazji zwracając uwagę na to, że okolica jest dość specyficzna. Niektórzy mogą czuć się tam dość niekomfortowo.

Tak przygotowana, stawiła się rankiem pod drzwiami prowadzącymi do jego mieszkania. Pojawiła się na miejscu względnie punktualnie. Łatwiej było im w tym przypadku skorzystać z teleportacji łączonej, zamiast przenieść się w tamtą okolicę każde na własną rękę. Zwłaszcza, że Little Hangleton nie było Penny znane. Albo inaczej - znane było jej wyłącznie z zasłyszanych opowieści. Takich, które co prawda nie do końca napawały optymizmem, ale zarazem zachęcały po trosze do tego, żeby zobaczyć to wszystko na własne oczy. Poczuć na własnej skórze? Ot, po prostu doświadczyć.

- Cześć! Jesteś już gotowy? - przywitała go od progu, lustrując przy okazji uważnym spojrzeniem. Czy Terry wyglądał jak ktoś, kto był gotów na przygodę? Na odrobinę zabawy, która z pewnością ich czeka? Nie było sensu się oszukiwać, przecież nie będzie się tymi swoimi chwastami zajmował przez cały dzień. Zanudziłaby się, gdyby wyglądało to w ten sposób. I prawdopodobnie dobitnie dała mu do zrozumienia, że cholernie się w tym miejscu nudzi. - Powiesz mi coś więcej o tym miejscu? Nigdy jeszcze tam nie byłam. Sukienka będzie w porządku czy raczej... hm, powinnam była sięgnąć po coś innego z szafy? - dorzuciła jeszcze kilka słów, dorzuciła też jakieś tam pytania. Wczoraj jakoś tak niekoniecznie pomyślała, żeby je zadać. Może to przez ten list, który tak odrobinę wybił ją z rytmu? Zaskoczył. Skutecznie zajął myśli. Na tyle skutecznie, że nie była w stanie skupić się na swojej pracy i zniszczyła broszkę, nad którą pracowała. Zmarnowała tym samym wykorzystane do niej materiały, a także wydłużyła sobie pracę nad zleceniem, które miało się wiązać z całkiem niezłym zarobkiem. Trochę irytujące, ale płakać nad rozlanym mlekiem nikt przecież nie będzie. Jakoś to się poskłada. Jakoś się to ogarnie. Zdarzały się gorsze sytuacje. Ludziom przytrafiały się znacznie większe problemy.

Kilkanaście minut. Może pół godziny? Chwilę musiała poczekać. Tę chwilę musiała mu jeszcze zapewnić. A później pozostawało już tylko przenieść się. Wylądować gdzieś pomiędzy zielonymi wzgórzami hrabstwa Yorkshire. Tak niewinnie wyglądającymi. Zdającymi się nie pasować do tych wszystkich historii, jakie o tych okolicach krążyły. Z wyraźnie malującym się na twarzy zainteresowaniem, dziecinną wręcz ekscytacją, rozglądała się po okolicy. Na dłużej spojrzenie zatrzymała na widocznych w oddali zabudowaniach. Stacja kolejowa? Zmarszczyła brwi.

- Nie mogliśmy przyjechać pociągiem? - aż zajęczała. Naprawdę musiał jej to zrobić? Nie przepadała za teleportacją, odkąd jakieś dwa lata temu zdarzyło jej się rozszczepić. Nieprzyjemne uczucie. Cholernie nieprzyjemne. Potrafiła się tym sposobem przenieść z miejsca na miejsce, ale jeśli miała do wyboru inne opcje, to wybór stawał się oczywisty. Mniejsze ryzyko, a do tego dużo większa wygodna.

Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że punktualność była dla Terry'ego pojęciem względnym. Znała go już zbyt długo, a do tego zbyt dobrze, żeby na pewne kwestie pozostawać tak po prostu ślepą. Ich nieświadomą? Dlatego też to, iż o tej konkretnej porze przygotowany jeszcze nie był, nie stanowiło dla niej żadnej niespodzianki. Nie irytowało. Nie denerwowało. Było czymś, co tak po prostu zaakceptowała. Bo przecież nic nie stało na przeszkodzie temu, żeby jeszcze chwilę poczekać.

- Nie rozmawiać z niczym czego nie słychać, odnotowane. - kiwnęła głową. No cóż. Mógł się trochę bardziej postarać. Powiedzieć coś więcej na temat tego miasteczka. Przecież potrafił tworzyć całkiem interesujące bajki. Widziała go nie jeden, nie dwa razy w akcji. Najwyraźniej przeznaczone były dla tych, którzy płacili. Jej zaś, na płacenie za takie bzdury nie było stać. Miała pilniejsze wydatki.

Pewnie zadała jeszcze kilka pytań, pewnie trochę go przez tych kilka kolejnych minut męczyła swoim zdecydowanie nadmiernym entuzjazmem. Tego entuzjazmu nie dało się tak po prostu zabić. Albo inaczej - nie dało się tego entuzjazmu zabić szybko i łatwo. To wymagało nieco więcej zachodu. O ile komukolwiek chciałoby się to zrobić. Poświęcić na to czas, przeznaczyć siły. Lepiej już było odpuścić. Zaakceptować to, że dla kogoś kto w Little Hangleton nigdy nie był, taka wyprawa mogła być ciekawym przeżyciem.

Owszem. Teleportacja nie zajmowała połowy dnia. Nie dało się temu zaprzeczyć. Tyle tylko, że podróż pociągiem nie groziła rozszczepieniem. Była znacznie bezpieczniejsza. Dużo bardziej komfortowa. Zwłaszcza dla kogoś, kto miał wątpliwą przyjemność przeżyć utratę prawego ucha. Po tym zdarzeniu, Penny unikała teleportacji przez kilka miesięcy.

- Porozmawiamy, jak podczas teleportacji stracisz... nie wiem, może tak własny nos? - cholera jedna wie czemu akurat nos, tak jej się powiedziało. Równie dobrze mógł stracić cokolwiek innego. Co tam by los zdecydował. Czasami potrafił być odpowiednio złośliwy. Porządnie dać się człowiekowi we znaki.

Uśmiechnęła się w odpowiedzi na to, jakoby do Little Hangleton nie przyjeżdżał obecnie żaden pociąg. Wyraźnie widoczna w oddali lokomotywa, a do tego tych sześć wagonów, które za sobą ciągnęła, mówiły w tym przypadku wszystko. Stawiały sprawę jasno. Nie trzeba było dodawać tutaj niczego od siebie.

- Oczywiście. - skwitowała jego słowa, kierując się we wskazanym kierunku. Ruszając ścieżką, która prowadziła w przeciwnym kierunku w stosunku do wcześniej obserwowanych zabudowań. Z ciekawością rozglądała się po zielonej okolicy. Dużo zieleni. Wzgórza. Jakiś las, który znajdywał się przed nimi, ale nieszczególnie blisko. - Daleko będziemy szli? I czego zamierzamy szukać? Może będę w stanie pomóc?

Może byłaby w stanie pomóc - gdyby tylko dostała odpowiednie zadanie. Takie typu stój i dobrze wyglądaj. Nie znała się na chwastach, roślinach. Wiedzę przyrodniczą miała naprawdę podstawową. Nawet gdyby dokładnie jej opisał czego potrzebują, mogłaby wszystko pomieszać. I nie musiałaby się przy tym jakoś tak szczególnie starać. Takie rzeczy wychodziły najlepiej, kiedy człowiek nie robił tego celowo. Świadomie. Miał natomiast sporo dobrych chęci. A nawet bardzo dobrych.

Na samym początku nie bawiło jej to wcale. Wspomnienia były zbyt świeże. Całe to zdarzenie zaś naprawdę mało przyjemne. Dość bolesne. Nie chciałaby fundować sobie powtórki. Z biegiem czasu nauczyła się jednak zachowywać względem tego zajścia pełen dystans. I choć zdarzało się, że teleportacja nadal budziła w niej obawy, potrafiła się śmiać. Potrafiła z tego żartować. Przestała zbyt mocno brać do siebie wszystkie te docinki, na które pozwalał sobie Terry. I kto wie... może w jakiejś części pomogło jej to nawet przekonać samą siebie, że ponowne skorzystanie z teleportacji niekoniecznie musiało okazać się czymś tragicznym w skutkach? Bo i owszem - choć nadal marudziła, to nie obawiała się tego równie mocno, co na samym początku.

- Zapamiętam sobie tą skończoną ofermę, Terrance Trelawneyu. Nie myśl sobie, że tak nie będzie. - przy tych słowach wyciągnęła nawet w jego stronę prawą rękę, wskazała na niego paluchem. Pewnie miało to być takie jakieś ostrzegawcze, miało wyglądać groźnie. Nie oszukujmy się, od Penny to nawet zwykły pudel wyglądał groźniej. Również taki, który dopiero co opuścił salon dla czworonożnych przyjaciół.

Nie kontynuowała tego tematu. Nie wyglądała też na oburzoną. Co oczywiście nie oznacza, że zapomniała; że tylko żartowała. Była przecież kobietą, a każda kobieta potrafiła różne rzeczy wyciągnąć z rękawa. Czasami już następnego dnia, innym razem po miesiącu, roku, a nawet 50 latach. Taka już ich była natura. Podobno.

Z pewną ulgą przyjęła to, że nie będą zbliżać się do lasu. W swojej sukience, a do tego sandałkach, niekoniecznie miała ochotę tam zaglądać. Nie była na to odpowiednio przygotowana. A przynajmniej - tak się nie czuła. Poza tym wspomniany las był całkiem daleko, a dłuższe spacery bywały jednak nieco męczące. To nie tak, że Penny nie miała kondycji, unikała wysiłku, po prostu... po prostu w tym konkretnym przypadku to nie była jej bajka. I tyle w temacie.

- Pokrzywą? - spojrzała na niego w sposób, który wyraźnie dawał do zrozumienia, co aktualnie siedziało w jej głowie. A były to dokładnie te słowa: czy Ty sobie ze mnie żartujesz, Trelawney? Nie wypowiedziała ich jednak na głos. Nimi się nie podzieliła. - A oset nie jest Ci też przypadkiem potrzebny? - zamiast tego zadała te pytanie. Bo skoro proponował jej akurat pokrzywę, to mogła przy okazji dorzucić jeszcze coś takiego. I może jeszcze kilka innych roślin, których rozpoznanie nie stanowiłoby większego problemu dla... chyba kogokolwiek? Przynajmniej tego problemu nie powinny stanowić dla niej samej. Ostatecznie przecież to nie tak, że ruda była jakaś do bólu miastowa i poza miastem sama by nie przetrwała. Wszak wychowała się poza Londynem, a przy rodzinnym domu mieli nawet malutki ogródek oraz kilka drzew. Nie posiadali przy tym sadu, ale Penny na to nigdy nie narzekała. Może tylko zazdrościła trochę swoim krewnym. Tym od Abbottów.

Wyraz jej twarzy się nie zmienił. Podobnie jak postawa ciała przyjęta Penny. Nadal na niego patrzyła. Z jednej strony zabawne. I gdyby dotyczyło to kogoś innego, śmiałaby się teraz głośno, rozbawiona tą jego lekko bezczelną zagrywką. Tyle tylko, że w tym przypadku ta zagrywka dotyczyła jej. A to sprawiało, że choć rozbawiona, to była też lekko zirytowana. Bo przecież zdawała sobie sprawę z tego, jak wyglądała pokrzywa. Wiedziała też, że nie była ona szczególnie przyjemna w dotyku. Lepiej było unikać kontaktu z gołą skórą.

- Nie wiem? Do kolekcji? Podejrzewam, że razem z kilkoma pokrzywami, oset mógłby stworzyć całkiem ładny bukiecik. - wywróciła oczyma. Bo dla niej oset był równie użyteczny, co pokrzywa. Nie znała się na tym, to i nie mogła mieć pojęcia na temat tego, że akurat pokrzywa czasem bywała przydatna. Miała właściwości, z których warto było skorzystać; którymi można było się wesprzeć w razie potrzeby. Dla niej była to roślina stanowiąca przede wszystkim zmorę z dzieciństwa. Ile to razy wydzierała się, ile to razy płakała, bo przypadkiem zdarzyło jej się w nią wejść? Ciężko byłoby to zliczyć.

- Koniczyna? - zapytała, zaraz jednak kręcąc na to głową. Lepiej było nie pytać? Ugryźć się w język i nie dawać mu miejsca na kolejne popisy. Bo łatwo było się domyślić, że na sporą część pytań, Terry znalazłby odpowiednią odpowiedź. Niby zabawną, ale kiedy robiło się tego zbyt dużo... wtedy właśnie zaczynały się tworzyć schody. Szlo w pięty?

Ot, po prostu lepiej było mu nie zostawiać na to pola.

Prawdopodobnie warto było zapytać o to, kim był Henryk. I dlaczego miałby być zadowolony z zebranej koniczyny. Penny jednak się tym imieniem nie zainteresowała. Może przeczuwając, że odpowiedź niekoniecznie będzie z tych, które mogą się jej spodobać? Czasami niewiedza była błogosławieństwem. I warto było sobie na nią pozwolić.

- Wiesz co, Terry? Może ja po prostu sobie usiądę tam kawałek dalej i poczytam książkę. Zabrałam na szczęście coś odpowiedniego. A jak skończysz te swoje zbieranie pokrzyw, tylko się nimi nie poparz, to mam też kilka kanapek. Zapraszam, gwarantuje że nie dodałam do nich żadnej trutki. - wreszcie, po chwili zastanowienia, uznała, że w ten sposób powinno być im najwygodniej? Ona nie będzie mu zawracać głowy, nacieszy się ładną pogodą. On na spokojnie zbierze te swoje zielsko. I zajmie mu to pewnie znacznie mniej czasu niż gdyby miał jednocześnie odpowiadać na jej liczne pytania o to czy to ta roślina, czy zwykły chwast, niewarty uwagi.

Nie traciła czasu. I kiedy już się z Terrym dogadali, oddaliła się tych kilka metrów, znajdując sobie odpowiednie miejsce. Usiadła sobie wygodnie przy jakiś kwiatkach, innych takich, wyciągnęła książkę. Spróbowała się odpowiednio zrelaksować. Próbowała cieszyć się tym całym przebywaniem na łonie natury. W końcu kiedy ostatni raz miała okazje opuścić Londyn? Owszem, zdarzało jej się co pewien czas odwiedzać Dolinę Godryka, ale nawet tam, większość czasu spędzała jednak w swoim rodzinnym domu. W jego skromnych czterech ścianach. W towarzystwie rodziców, którzy musieli nacieszyć się jej obecnością.

- Spokojnie, będę ich dzielnie bronić. - zapewniła, nie precyzując przy tym kogo konkretnie zamierzała bronić. Krwiożerczych kanapek czy może raczej niewinnych mrówek, które tego niezwykle groźnego spotkania mogłyby nie przeżyć? Pozostawało mieć nadzieje, że Penny dokona w tym przypadku prawidłowego wyboru.

Znalazła sobie odpowiednie miejsce, w odpowiedniej odległości, korzystając z cienia, który kiedy usiadła, zapewniły jej tutejsze krzewy. Pewnie dużo wygodniej byłoby oprzeć się o jakieś drzewo, ale jak to się mawia? Na bezrybiu i rak ryba. Nie zamierzała zbyt wiele narzekać. Korzystała z tego, co znajdywało się na wyciągnięcie ręki. Z książką w ręku, nawet nie zauważyła jak szybko mijały kolejne minuty. Jej uwagę od przygód głównej bohaterki, czarownicy z przypadku, odciągnął dopiero głos powracającego Terrance'a. Zanim cokolwiek odpowiedziała, dała mu gestem znać, żeby jeszcze sekundę poczekał. Może dwie lub trzy. Musiała dobrnąć do końca strony.

- Próbowało, ale ponoć okazałam się ciężko strawna. - wreszcie padło z jej ust.

Odłożyła książkę do torby, przez moment spoglądając na znajdujące się w niej kanapki. Sama jeszcze głodna co prawda nie była, przynajmniej nie jakoś bardziej, ale może Trelawney wyraziłby nimi zainteresowanie? Tak, tak. Czasami zdarzało jej się myśleć również o innych. Czasami można było u Penny zaobserwować ludzkie odruchy.

- Chcesz teraz zjeść kanapki? - zadała pytanie, raczej za rzecz oczywistą uznając, że do Londynu jeszcze nie wrócą. Skoro znaleźli się w okolicy Little Hangleton, to szkoda byłoby tej okazji nie wykorzystać. Na temat miejscowości krążyło zbyt wiele, barwnych opowieści. Takich, które aż chciało się sprawdzić. Nawet na własnej skórze.

Niezależnie od tego co Terry odpowiedział, Penny podniosła się z dotychczasowego miejsca. Zarzucając torbę na ramie, zahaczyła ręką o jeden z pobliskich krzewów. I pewnie by nawet nie zwróciła na ten szczegół uwagi, gdyby nie ten dziwny pyłek; gdyby nie to uczucie kręcenia w nosie. Aż kichnęła, zaskoczona tym, co właśnie miało miejsce. Zarazem jeszcze nieświadoma tego, co miało ją dopaść już za chwilę. Za krótki moment. Bo przecież nie wiedziała. Bo przecież kompletnie się na tym nie znała.

- Widziałeś to? - zapytała tylko, lekko marszcząc brwi. Bo przecież taki pyłek nie był czymś całkiem zwyczajnym. To nie tak, że coś takiego wydzielała co druga roślina. Ewentualnie może co trzecia... albo czwarta. Zaraz po tym zaczęła pocierać odsłonięte ramiona. Niby lato, ale jej nagle zaczęło się robić zimno. Czyżby pogoda miała się zmienić? Było przecież tak słonecznie. Tak ładnie! - Zresztą... nieważne? Od czego byśmy zaczęli? Jakieś ciekawe miejsca? - zapytała, w myślach zadając sobie jednak zupełnie inne pytanie. Być może nawet dużo ważniejsze? Brzmiące dokładnie w ten sposób: dlaczego nie zabrałam swetra? Bo przecież każdy wie, że pod koniec czerwca, sweter to nadal podstawa.