07.05.2024, 12:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.05.2024, 12:43 przez Cathal Shafiq.)
– Apogeum osiągną za kilka dni. Pewnie więcej na ten temat mógłby powiedzieć Ulysses. W Londynie za wiele nie zobaczysz, tam jest zbyt jasno, nawet jeżeli niebo nie będzie zachmurzone.
Cathal nie potrafił powiedzieć, w które dni i w jakich obszarach najlepiej będzie widać spadające gwiazdy – za mało interesował się astronomią. Lubił patrzeć na gwiazdy, ale nazwy konstelacji i czytanie z ruchu ciał niebieskich przyszłości leżały daleko poza obszarem jego zainteresowań. Brakowało mu też duszy prawdziwego romantyka, aby w pełni docenił nadchodzącą noc Perseidów, poza tym… teraz oblepiała go czerń. Owijała się wokół niego zachłannie, i przez to Shafiq gotów był dopatrywać się w zachowania McGonagall wszystkiego, co najgorsze, i zupełnie nie dostrzegał piękna otaczającej ich przyrody. Każdy jej gest, każde słowo, każde spojrzenie, w jego oczach miało drugie dno. Normalnie wiedział, że ona ma najlepsze serce z nich wszystkich: Cathal był synem swojego ojczyma, Leta parała się klątwami, Jamil chociaż bywał miękki, łatwo mógł spaść nisko pod wpływem okoliczności, a Nell… Nell nosiła w sobie determinację i bezlitosność, o które mało kto podejrzewałby drobną blondyneczkę.
Teraz jednak tylko za tym bardziej dotkliwą przyjmował jej nieuchronną zdradę.
– Nie wydaje mi się, żeby teraz w nie wierzyli. Kiedyś, owszem. W tej chwili to dla nich bohaterowie jakichś śmiesznych powieści. Ktoś wspominał mi o książce o tytule Dracula? A Vlada Palnikova podejrzewano o wampiryzm, ale to było lata temu.
Oczywiście, Shafiq nie czytał Draculi. To była tylko mugolska książka, a on niekoniecznie chciał, aby utkwiła w jego głowie na wieki. Wolał przechowywać w umyśle inskrypcje z egipskich grobowców, wiersze pisane przez faraona ku czci swojej ulubionej małżonki niż takie bzdury jak fantazje mugoli na temat wampirów.
– Dużo chłodniejsze niż w Egipcie, ale w letnie dni to mało komu tutaj przeszkadza, gdy już wychodzi słońce. A Szkocja to kraina klifów, kamiennych zamków takich jak Hogwart i gór. I myślę, że z samego rana możemy coś zjeść i pojechać do Carlise, obejrzeć zamek i katedrę.
Pomyślał, że Ginewra jest jakoś dziwnie zainteresowana weselem Rookwoodówny. Może planowała też zdradę Ulyssesa? Chciała rozpuścić jakieś plotki na temat Vespery? Chociaż Rookwood bardzo rozgniewał Cathala, to przecież nie mógł dopuścić, aby McGonagall zrealizowała taki plan.
– Rozwody są źle widziane, ale ona jest wdową. To raczej on był zaplątany… w różne skandale, w rodzaju błyskawicznego rozwodu i równie błyskawicznego wesela.
Cztery miesiące między rozwodem a kolejnym ślubem? W oczach Cathala wskazywało to albo na ciążę, albo na zdradę małżeńską, ale też tak naprawdę nie była to jego sprawa – on i Vespera Rookwood nigdy nie byli szczególnie blisko.
Kiedy Ginewra się potknęła, sięgnął ku niej w odruchu. To był instynkt, każący ją złapać, bo gdyby miał czas się nad tym zastanowić, nie ruszyłby się pewnie - przecież mogła ukrywać nóż i chciała właśnie go dźgnąć...
Cathal nie potrafił powiedzieć, w które dni i w jakich obszarach najlepiej będzie widać spadające gwiazdy – za mało interesował się astronomią. Lubił patrzeć na gwiazdy, ale nazwy konstelacji i czytanie z ruchu ciał niebieskich przyszłości leżały daleko poza obszarem jego zainteresowań. Brakowało mu też duszy prawdziwego romantyka, aby w pełni docenił nadchodzącą noc Perseidów, poza tym… teraz oblepiała go czerń. Owijała się wokół niego zachłannie, i przez to Shafiq gotów był dopatrywać się w zachowania McGonagall wszystkiego, co najgorsze, i zupełnie nie dostrzegał piękna otaczającej ich przyrody. Każdy jej gest, każde słowo, każde spojrzenie, w jego oczach miało drugie dno. Normalnie wiedział, że ona ma najlepsze serce z nich wszystkich: Cathal był synem swojego ojczyma, Leta parała się klątwami, Jamil chociaż bywał miękki, łatwo mógł spaść nisko pod wpływem okoliczności, a Nell… Nell nosiła w sobie determinację i bezlitosność, o które mało kto podejrzewałby drobną blondyneczkę.
Teraz jednak tylko za tym bardziej dotkliwą przyjmował jej nieuchronną zdradę.
– Nie wydaje mi się, żeby teraz w nie wierzyli. Kiedyś, owszem. W tej chwili to dla nich bohaterowie jakichś śmiesznych powieści. Ktoś wspominał mi o książce o tytule Dracula? A Vlada Palnikova podejrzewano o wampiryzm, ale to było lata temu.
Oczywiście, Shafiq nie czytał Draculi. To była tylko mugolska książka, a on niekoniecznie chciał, aby utkwiła w jego głowie na wieki. Wolał przechowywać w umyśle inskrypcje z egipskich grobowców, wiersze pisane przez faraona ku czci swojej ulubionej małżonki niż takie bzdury jak fantazje mugoli na temat wampirów.
– Dużo chłodniejsze niż w Egipcie, ale w letnie dni to mało komu tutaj przeszkadza, gdy już wychodzi słońce. A Szkocja to kraina klifów, kamiennych zamków takich jak Hogwart i gór. I myślę, że z samego rana możemy coś zjeść i pojechać do Carlise, obejrzeć zamek i katedrę.
Pomyślał, że Ginewra jest jakoś dziwnie zainteresowana weselem Rookwoodówny. Może planowała też zdradę Ulyssesa? Chciała rozpuścić jakieś plotki na temat Vespery? Chociaż Rookwood bardzo rozgniewał Cathala, to przecież nie mógł dopuścić, aby McGonagall zrealizowała taki plan.
– Rozwody są źle widziane, ale ona jest wdową. To raczej on był zaplątany… w różne skandale, w rodzaju błyskawicznego rozwodu i równie błyskawicznego wesela.
Cztery miesiące między rozwodem a kolejnym ślubem? W oczach Cathala wskazywało to albo na ciążę, albo na zdradę małżeńską, ale też tak naprawdę nie była to jego sprawa – on i Vespera Rookwood nigdy nie byli szczególnie blisko.
Kiedy Ginewra się potknęła, sięgnął ku niej w odruchu. To był instynkt, każący ją złapać, bo gdyby miał czas się nad tym zastanowić, nie ruszyłby się pewnie - przecież mogła ukrywać nóż i chciała właśnie go dźgnąć...
Rzut Z 1d100 - 79
Sukces!
Sukces!