Szaleństwo Windermere. Należę do wody.
3 sierpnia 1972, poranek
– Cathal & Guinevere –

To miał być miły, kilkudniowy wyjazd. Nell się uparła, a gdy się upierała, to potrafiła wiercić w brzuchu ogromną dziurę, gadając o czymś bez przerwy i wynajdując pretekst przy byle okazji. Guinevere nie miała jednak na ten termin żadnych planów, a skoro Cathal się zgodził, by zrobili sobie tych kilka dni przerwy i wyjechali… to czemu nie? McGonagall zawsze z chęcią odwiedzała nowe dla niej miejsca, a to miał być uroczy wyjazd do jakiegoś mugolskiego ośrodka nad jezioro, w pobliżu którego znajdowały się jakieś ruiny – można więc było nie tylko nacieszyć oczy, ale też duszę.

Nie słyszała wcześniej o Windermere, ani miastach znajdujących się nieopodal. Tak długo jak nie były to żadne magiczne ośrodki, tak nie było powodu, by się o nich uczyć, chociaż może jednak coś tam jej się obiło o największym jeziorze… ale nie było to nazbyt ważne w jej dotychczasowym życiu, to i nie zapadło w odmętach pamięci na długo.

Jezioro robiło wrażenie. Ginny przywykła była do suchości powietrza, do piasku, do niepokoju fal Morza Śródziemnego, w jej rodzinnej Aleksandrii. Od dawna jednak nie przebywała nad wodą, a jeziora to już w ogóle była w jej życiu rzadkość. Nic więc dziwnego, że skoro świt wybrała się na brzeg Windermere, w sukience i szerokiej chuście, którą narzuciła na ramiona, dla ochrony przed chłodem, do którego ciągle się przyzwyczajała. Wiatr, jaki ciągnął od jeziora, był może nie do końca przyjemny, ale wschód słońca w takich okolicznościach był wart grzechu. Wymknęła się z domku, który dzieliła z Nell jeszcze nim łuna rozmalowała czerwień na niebie, a teraz, gdy słońce było coraz wyżej, a spokojne jezioro swoją czernią zmienianą na niebieskość, Ginewra patrząc na ten obrazek, czuła jakiś taki dziwny spokój.

W tej jednej chwili żałowała, że nie wzięła ze sobą ołówka i kartek, by spróbować to jakoś uwiecznić, wrócić znowu do choćby szkicowania – ale zamiast tego, siedziała na trawie mieszającej się z piaskiem, tuż przy brzegu, i obserwowała.

– Nie możesz spać? – zapytała, gdy w swoim pobliżu zobaczyła znajomą sylwetkę. Na chwilę tylko oderwała spojrzenie od horyzontu, by zobaczyć, kto się zbliża, ale zaraz znowu jej oczy skierowane były na taflę wody i powoli wdrapujące się na nieboskłon słońce.

Cathal był osobą, która miała raczej krótki lont, wystarczyło zresztą zobaczyć, jak potrafi zadziałać na niego Nell, czy Jamil. Ale, że denerwował go Rookwood? Widać było, że Shafiq jest jakoś bardziej nerwowy, a miał to być przecież miły wyjazd dla relaksu, odpoczynku, oderwania myśli od tego, co spotykane na co dzień – nawet jeśli były tu jakieś ruino-zabytki do obejrzenia, to innego rodzaju, niż oglądali każdego dnia pracując w Walii. A jednak coś było nie tak, ale Ginny nie zamierzała w to ingerować, bo gdyby Cal chciał się tym podzielić, to by się podzielił, nie było sensu na niego naciskać.

Jednak teraz, gdy swoim zwyczajem paląc znalazł się tak blisko niej poczuła się… dziwnie. Może nie, nie dziwnie. Poczuła się inaczej. Jakby wszystko było na swoim miejscu, a nagła realizacja trafiła ją tak nagle i gwałtownie – jak strzała wypuszczona przez Amora, bądź Erosa, zależy kogo pytać. I nie miała pojęcia, jak mogła tego nie zauważyć wcześniej, że Cathal jest po prostu… i d e a l n y.

Serce biło jej gwałtownie i mocno, aż niemal trudno było złapać tchu, w odruchu więc uniosła dłoń i położyła ją sobie na poziomie serca, chcąc to miejsce delikatnie wymasować, ale niewiele to dało. Gin pokiwała więc do Cathala głową w odpowiedzi, że chciał zapalić i po chwili po prostu się uśmiechnęła; łagodnie, miło.

– Nie, nie… Nie wiedziałam – przyznała po chwili i odwróciła znowu spojrzenie od jeziora, by zafiksować je na wysokim mężczyźnie, stojącym teraz tuż obok niej. Coś jej zatrzepotało w żołądku, chyba naprawdę oszalała i uśmiechnęła się do siebie trochę głupkowato, odrobinę opuszczając głowę, bardzo delikatnie zarumieniona. – Myślałam, że ten las byłby bardziej gdzieś w Walii, a nie tutaj – na krótko przeniosła spojrzenie najpierw na jezioro, przed którym siedziała, a później na skraj lasu, który było stąd widać i tam zatrzymała się wzrokiem na chwilę dłużej, nim ponownie popatrzyła na Cathala. – Czy to ten, czy nie ten… Może tym bardziej trzeba sobie zrobić do niego wycieczkę. Co myślisz? – ciekawe czy ich towarzysze byliby chętni połazić po lesie. Dla niej taka forma odpoczynku nadal była całkowicie nowa: w Egipcie nie było jak pochodzić po lesie i pooddychać tak specyficznym powietrzem. Jakakolwiek odpowiedź by nie padła, była pewna, że Cathal podałby tą najlepszą.

– Las? – dopytała i uśmiechnęła się do Cathala, w swoim stylu mrużąc  oczy. Nie była pewna czy chodziło mu teraz o las, czy może kwestionował istnienie króla Artura, wyspy Avalon, czy czego dokładnie. – Mmm… Nie sądzę, żeby to było tu, przecież te legendy wywodzą się z Walii, nie z Anglii, to czemu miało to by być właśnie w tym miejscu? – raczej na pewno był to po prostu chwyt marketingowy na turystów, nic wielkiego, ale prawda jest taka, że dzięki temu sama chciałaby odwiedzić tę wyspę – z ciekawości i „co a jeśli?”. Byłaby to nieodżałowana strata, gdyby nie zakosztowali atrakcji, jakie można było w Windermere powziąć. – Coś ciekawego jest w tym przewodniku? Na przykład skąd takie pomysły, że to ma coś wspólnego z królem Arturem? – zagaiła, odwróciwszy spojrzenie w kierunku majaczącej w oddali wyspy, teraz ledwie widocznej, będącej tylko ciemną plamą, niczym większym. – Albo piszą tam co warto obejrzeć, jak się już tutaj wybrało? Mamy dzisiaj cały dzień, może coś byśmy sobie wybrali – to była tylko luźna propozycja, Ginny po porostu chciała, żeby wszyscy dobrze się bawili, skoro już się wyrwali z pracy i mogli przez moment nie być archeologami, poważnymi klątwołamaczami, numerologami, astrologami, twórcami map i tak dalej.

Ale przede wszystkim – chciała spędzić czas z nim. Chciała by na nią spojrzał i dostrzegł, że nie jest po prostu Ginewrą, koleżanką z pracy. Że jest też w niej coś ciekawego, że ma sobą coś do zaoferowania… Bo przecież miała? Czuła, jak jej serce wypełnia miłość, bezgranicznie ciepłe uczucie, wręcz błogie, gdy stał tutaj obok niej, a czując na sobie to mocne, jasne spojrzenie, aż zatrzęsły jej się dłonie, że musiała spleść ze sobą palce i objąć ramionami kolana, by to jakoś zakryć. Serce wręcz biło jej jak oszalałe, chyba nigdy się tak błogo nie czuła, a przynajmniej sobie nie przypominała. Gdyby nie to, że panował półmrok, a skórę miała opaloną, to pewnie byłoby widać na jej policzkach lekkie wypieki.

– Teraz? – powtórzyła za nim zbita z tropu i uniosła spojrzenie wprost na niego, trochę nie rozumiejące tego pytania. – Nie no, czemu? Nell jeszcze śpi, Ulysses chyba też? Poza tym najpierw śniadanie, potem można myśleć co dalej. Bez sensu się gdzieś wybierać jak jeszcze nawet słońce dobrze nie wstało – było na to stanowczo za wcześnie, a ona chciała popatrzeć na wschód słońca. Uwielbiała ten moment w ciągu dnia, a słońce rysujące się na śpiącej tafli jeziora… ciekawe czy zaprałoby jej dech  w piersi bardziej niż z powodu Cathala? – A co, chcesz się przejść? – zapytała, bo nie do końca rozumiała jego tok myślowy.

Nie miała żadnego, najmniejszego chociaż przebłysku myśli, ze coś jest nie tak. Że miłość, jaką czuła, ta cała adoracja, że uważała Cathala za idealnego, to nie są jej własne przemyślenia i olśnienie. Przecież był przystojny, w jej typie, absolutnie niegłupi i nie pozwalał sobą dyrygować, potrafił być też zabawny kiedy chciał i choć nie wszystko robił bezinteresownie, to jednak troszczył się o tych, których polubił. I chyba ją też lubił…? A na pewno daleka była od jakichkolwiek podejrzeń, że Cathal uważał ją za bezwzględną zdrajczynię, która wystawiła ich wszystkich do wiatru i jak na talerzu komuś innemu, że chciała mu zabrać to wszystko, na co razem tyle pracowali. Nie widziała żadnego cienia, żadnej negatywnej myśli, żadnej przesłanki, że Shafiq chciałby ją utopić w tym jeziorze dla własnego spokoju. Był przecież wspaniały, był ideałem, uosobieniem jej marzeń – nie mógłby tego zrobić, bo niby dlaczego?

– Tak, może, to brzmi prawdopodobnie i na pewno napędza turystykę. Całkiem sporo tutaj gości, nie? Mam wrażenie, że to dość ruchliwe miejsce i w sumie nic dziwnego, ładne widoki, świeże powietrze… Podoba mi się tu, wiesz? Trochę tęsknię za wschodami słońca w Aleksandrii. Słońce wtedy w taki malowniczy sposób wynurza się z wody, ta faluje, granat rysowany jest czerwienią i różem. Jest taki piękny wiersz o spaleniu biblioteki aleksandryjskiej, nie wiem, czy go kiedyś słyszałeś, mugolski. Zawarta jest tu rozległa pamięć wieków minionych, miecze i bohaterowie, lakoniczne symbole algebry, wiedza co sonduje planety rządzące przeznaczeniem – to najbardziej pamiętała, bo najbardziej ją uderzało i dotykało jej zainteresowań. Mugol, który dotykał w swym wierszu rzeczy rządzących też czarodziejskim światem, pisał o alchemii, ziołach, poniekąd o magii…

– Kaczki? A co niesamowitego jest w kaczkach? – zdumiała się widocznie i oderwała spojrzenie od tafli wody, odwracając się do Cathala tak, że aż się podparła jedną ręką trawy, drugą wciąż obejmując swoje kolana. – To na pewno nie są żadne… Na pewno nie muszę ci znowu robić wykładu o inbredzie – wiedziała, że pamięta, rozmawiali o tym już kiedyś. Była przekonana, że zwieźli tu jakieś inne kaczki i teraz robili z nich jakąś dziwną atrakcję? Nie rozumiała tego za bardzo.

Zresztą tego, że Cathal tak się uparł na łażenie po lesie po ciemku, też nie rozumiała i spojrzała na niego z niezrozumieniem właśnie, zamrugała kilka razy, łącząc wątki – ale ewidentnie gdzieś zachodził jakiś błąd.

– Ale czemu po ciemku? Wiem przecież, że nie widzisz w ciemności. Myślałam, że już skończyliśmy temat lasu, że po śniadaniu i żeby porozmawiać z resztą? – powtórzyła, bo może jakoś tego nie załapał? Nie zrozumiał? Przekrzywiła lekko głowę, w swoim zwyczaju, w stronę jednego ramienia. – Myślałam po prostu, że tak ogólnie chcesz się przejść, może brzegiem jeziora, nie wiem, dlatego zapytałam, tak? – wyjaśniła nieco skołowana, nie rozumiejąc, o co chodzi. Czy zrobiła coś nie tak? Powiedziała coś nie w porządku? Serce biło jej jak oszalałe, nie chciała sprawić, że się do niej zrazi, nie on, nie…