Z targowiska udał się od razu do szpitala. Wciąż nie czuł żadnych dolegliwości, które mogłyby sugerować jakiekolwiek niebezpieczeństwo, ale klątwa nadal była klątwą i nawet on nie był tak niepoważny, by ją bagatelizować. Jeśli klątwa ma zejść sama i wystarczy po prostu poczekać, to on poczeka, ale niech powie o tym ktoś, kto się na tym zna. On się nie znał, Vladimir także, więc stryja nie miał zamiaru nawet informować o całym tym zajściu. Nie da mu powodu do radochy.
Przeklęta laleczka wciąż tkwiła w kieszeni, szczerząc się upiornie w ciemnościach materiału i czekając na osąd. Wyrzucić? Czy podarować temu chłopakowi, którego na targu spotkał? Właściwie jak niby miał zamiar go znaleźć? Przecież nie będzie latał po całym Londynie czy całej Anglii, szukając faceta, którego zobaczył pierwszy raz w życiu. Nawet nie spytał go o imię.
W czasie teleportacji jego skóra znów zmieniła kolor. Zamiast żywego turkusu, jego dłonie, ramiona, a gdy spojrzał w swoje odbicie i na chwilę podniósł koszulkę, również jego brzuch i twarz, pokryły się delikatną, wiosenną lawendą. Po dokładniejszym przyjrzeniu się zauważył, że jego oczy również nabrały innej barwy - trawiasta zieleń ustąpiła miejsca złocistej żółci. Przynajmniej włosy zachowały swoją barwę.
O Klinice Świętego Munga stryj niewiele mi mówił. Zawsze pojawiał się "ważniejszy" temat do rozmowy, ale Kół dowiedział się od Vladimira, w jaki sposób do owej kliniki miał się dostać.
Odnalazł nieciekawie wyglądający dom handlowy, odnalazł manekina i powiedział powoli, po co przykazał, bo nie był pewien, czy manekin będzie w stanie go zrozumieć z jego akcentem. Ale manekin kiwnął głową, Nikolai przeszedł przez szybę i od razu podszedł do recepcji.
Ludzi przed nim nie było mało, ale nie nazwałbym tego tłumem. Jakaś mała dziewczynka podbiegła do niego, schyliła się, żeby zajrzeć mu pod kaptur i zawołała głośno, rozbawiona. Zaraz przybiegła jej matka i, rzucając Nikolaiowi ostre spojrzenie, zabrała córkę. Nikolai przewrócił oczami i grzecznie czekał na swoją kolej.
Chłopak, który siedział przy recepcji, omal nie zakrztusił się własną śliną, gdy usłyszał, czemu dzieciak zawraca im głowę. Nikolaiowi drgnęła brew. A może to dlatego, że musiał trzy razy powtórzyć swoje nazwisko?
-Nie udław się - mruknął, kiedy wreszcie mógł odejść od recepcjonisty, przejść na piętro, na którym znajdował się gabinet do Urazów pozaklęciowych i tam poczekać na uzdrowiciela.