Z targowiska udał się od razu do szpitala. Wciąż nie czuł żadnych dolegliwości, które mogłyby sugerować jakiekolwiek niebezpieczeństwo, ale klątwa nadal była klątwą i nawet on nie był tak niepoważny, by ją bagatelizować. Jeśli klątwa ma zejść sama i wystarczy po prostu poczekać, to on poczeka, ale niech powie o tym ktoś, kto się na tym zna. On się nie znał, Vladimir także, więc stryja nie miał zamiaru nawet informować o całym tym zajściu. Nie da mu powodu do radochy.

Przeklęta laleczka wciąż tkwiła w kieszeni, szczerząc się upiornie w ciemnościach materiału i czekając na osąd. Wyrzucić? Czy podarować temu chłopakowi, którego na targu spotkał? Właściwie jak niby miał zamiar go znaleźć? Przecież nie będzie latał po całym Londynie czy całej Anglii, szukając faceta, którego zobaczył pierwszy raz w życiu. Nawet nie spytał go o imię.

W czasie teleportacji jego skóra znów zmieniła kolor. Zamiast żywego turkusu, jego dłonie, ramiona, a gdy spojrzał w swoje odbicie i na chwilę podniósł koszulkę, również jego brzuch i twarz, pokryły się delikatną, wiosenną lawendą. Po dokładniejszym przyjrzeniu się zauważył, że jego oczy również nabrały innej barwy - trawiasta zieleń ustąpiła miejsca złocistej żółci. Przynajmniej włosy zachowały swoją barwę.

O Klinice Świętego Munga stryj niewiele mi mówił. Zawsze pojawiał się "ważniejszy" temat do rozmowy, ale Kół dowiedział się od Vladimira, w jaki sposób do owej kliniki miał się dostać.

Odnalazł nieciekawie wyglądający dom handlowy, odnalazł manekina i powiedział powoli, po co przykazał, bo nie był pewien, czy manekin będzie w stanie go zrozumieć z jego akcentem. Ale manekin kiwnął głową, Nikolai przeszedł przez szybę i od razu podszedł do recepcji.

Ludzi przed nim nie było mało, ale nie nazwałbym tego tłumem. Jakaś mała dziewczynka podbiegła do niego, schyliła się, żeby zajrzeć mu pod kaptur i zawołała głośno, rozbawiona. Zaraz przybiegła jej matka i, rzucając Nikolaiowi ostre spojrzenie, zabrała córkę. Nikolai przewrócił oczami i grzecznie czekał na swoją kolej.

Chłopak, który siedział przy recepcji, omal nie zakrztusił się własną śliną, gdy usłyszał, czemu dzieciak zawraca im głowę. Nikolaiowi drgnęła brew. A może to dlatego, że musiał trzy razy powtórzyć swoje nazwisko?

-Nie udław się - mruknął, kiedy wreszcie mógł odejść od recepcjonisty, przejść na piętro, na którym znajdował się gabinet do Urazów pozaklęciowych i tam poczekać na uzdrowiciela.

Na wezwanie do gabinetu uzdrowicielki, do której posłał go rozbawiony recepcjonista, nie musiał czekać długo. Niedługo po tym, jak dotarł do poczekalni, z gabinetu wyszły dwie osoby - asystentka uzdrowicielki oraz kobieta w średnim wieku z wykrzywioną w grymasie twarzą. No cóż, niektóre metody leczenia nie należały do najprzyjemniejszych (odrastanie kości, brrr), ale miały w końcu pomagać, a nie sprawiać przyjemność, jak to mówili niektórzy. Zaraz potem Nikolai usłyszał swoje nazwisko i wszedł do gabinetu, chyląc głowę uzdrowicielce na powitanie.

Gabinet był o wiele czystszy, niż chłopak się spodziewał. I nie chodziło tylko o porządek w formie startego kurzu, równo ustawionych książek czy czystych firanek, jeżeli takie zdobiłyby pomieszczenie. Gabinet był sterylnie czysty (czy powinno to dziwić, skoro był to gabinet uzdrowiciela?), z pewnością za pomocą magii, aż człowiek mógł poczuć, że jest jedynym śmieciem, zalegającym w tym pomieszczeniu i niszczącym całą jego czystość. Nikolai poruszył się nerwowo, potarł swoje ramię i usiadł na wskazanej przez kobietę kozetce. Opuścił głowę i kątem oka zerknął na kozetkę, czy ta przypadkiem nie zmieniała koloru przez jego dotyk.

-Yhm... Nie... Poza tym wszystko jest w porządku... A-ale zmienia kolor - nie był pewien, czy cokolwiek zmieni to w diagnozie i ewentualnym sposobie leczenia, ale wiedział, że przed uzdrowicielami nie należało zatajać nic, co wiązało się ze swoją zdrowotną przypadłością.

Wyciągnął więc ramię, podciągnął rękaw bluzki, zacisnął palce dookoła gołego nadgarstka i przeciągnął dłonią po połowie długości swojego przedramienia, naciskając palcami na skórę. W tym miejscu delikatna barwa lawendy nabrała intensywności i zmieszała się z równie intensywnym różem, a gdy padło na nie światło, zmiana zaczęła się delikatnie błyszczeć, jakby ktoś posypał skórę chłopaka brokatem. Trwało to może trzy sekundy, nim skóra wróciła do poprzedniego, jasnego koloru.

-Kupiłem na targu lalkę - na razie jej nie wyciągał. -To była jedna z lalek, które kolekcjonowała babusza, której zmarło się niedawno. Jej krewni postanowili sprzedać jej kolekcję. Nie wiedziałem, że coś było z nią nie tak. Wziąłem ją i chwilę potem byłem już zielony... Po deportacji skóra zmieniła kolor na fioletowy - to również mogło być istotne.

Na razie miał do powiedzenia tylko tyle, a jeżeli pojawią się kolejne pytania, odpowie również na nie. Na widok różdżki zmarszczył brwi, ale nie powiedział nic. Uzdrowicielka na pewno wiedziała, co robi, więc nie powinien jej kwestionować. Nie był tylko pewien, co niby miał znaczyć ten pył, który otoczył jego ręce.

Nietrudno było się domyślić, że zmiana koloru skóry była spowodowana klątwą, nałożoną na laleczkę, więc na usłyszaną diagnozę pokiwał jedynie głową i grzecznie położył dłonie na ścierce, która pojawiła się na jego kolanach.

Nie jest groźna dla zdrowia, tak? Czyli nie umrze. Dobrze wiedzieć. Przynajmniej jedno zmartwienie mniej, bo wizja ewentualnego pochówku, kiedy wyglądało się, jakby się wypadło z tęczy, nie wyglądała już tak dobrze, jak wcześniej. Przynajmniej będzie mógł spełnić obietnicę i oddać laleczkę tamtemu chłopakowi... O ile znowu go spotka.

Ta klątwa mogła przenosić się przez dotyk? A to ciekawe. Jeżeli była to prawda, to może tamten chłopak również zmieni kolor, skoro gołymi rękoma dotykał jego ramienia? Z drugiej strony, powinien był się tego domyślić.

-Dolina Godryka. 17 stycznia 1953 rok. Metr siedemdziesiąt sześć - odpowiadał powoli, pytanie po pytaniu, cały czas wpatrując się w swoje dłonie, które zmieniały kolor w miejscach, na które naciskał palcem. -Alergia na sierść pufków. Eliksir Słodkiego Snu podawany raz na tydzień. Poza bezsennością nie choruję na nic. Brak nietypowych reakcji na cokolwiek, poza sierścią pufków.

Jego historia leczenia mogła być tak samo czysta, jak karta pacjenta, bo rzadko chorował na cokolwiek. Czy powinien wspomnieć też o swoim uzależnieniu od papierosów? Hm... Uzdrowicielka nie zadała pytania o to, więc może nie było to tak istotne?

-Myśli Pani, że klątwa działa tylko raz, czy może zarazić więcej osób? Mam tę laleczkę ze sobą, gdyby była potrzebna - wskazał na kieszeń swojej bluzki, w której przeklęta laleczka po prostu sobie leżała i czekała na swoje kolejne pięć minut. -Jeśli ktoś znowu jej dotknie, też zmieni kolor? - skoro Florence Bulstrode była klątwołamaczką i uzdrowicielką z pewnością nieraz spotkała się z taką lub tą konkretnie klątwą, to może mogłaby mu udzielić odpowiedzi na te pytania.

Skoro klątwa nie stanowiła zagrożenia, poza dziwnym wyglądem, to może jednak rozejrzy się za taką jeszcze raz, albo zamówi, jeżeli znajdzie kogoś, kto taką klątwę by dla niego przygotował? Wysłałby do Rosji, ale nie dla Pyotra (chyba za dużo rzeczy chciał mu wysyłać), ale dla bliźniaków. Już za dwa lata miały rozpocząć swoją magiczną edukację i skończy się dla nich beztroskie dzieciństwo. Taka klątwa, którą bez większego problemu można złamać u klątwołamacza, mogłaby być dla nich świetną rozrywką. Z pewnością byliby zadowoleni.

Czy Nikolai był idiotą? Och, oczywiście, że nie. Absolutnie i będzie się o to wykłucał, jeżeli ktoś kiedykolwiek nazwałby go tak prosto w oczy.

Bywał natomiast złośliwy, gdy chodziło o jego brata i ojca i gdy pojawiała się okazja, która możnaby wykorzystać do zrobienia im psikusa, logiczne myślenie było często zagłuszane przez tego diabełka, który pojawia się na ramieniu i kusi, by zrobić coś szalonego i zakazanego. I gdyby powiedział o swoich planach kobiecie i został w "uprzejmy" sposób zwyzywałaby go od idiotów, oczywiście by się bronił, Le szybko dotarłoby do niego, że klątwołamaczka miała rację i międzynarodowe wysyłki przeklętych przedmiotów były po prostu przejawem głupoty.

Oczywiście, zawsze mógł też poszukać jakiego sklepu z magicznymi słodyczami i popytać o coś, co wywpływało pożądany efekt.

Chyba również nic nie wyjdzie z oddania laleczki chłopakowi z targowiska.

Usiadł prosto, ale nie na tyle prosto, by od trzymania tej samej pozycji dłużej nie rozbolały go plecy, i uniósł dłonie. Zgodnie z poleceniem nie ruszał się. Nie pojawiły się również ani pieczenie ani zawroty głowy, więc po prostu milczał, obserwując pracę kobiety. Szkoda tylko, że nie słyszał inkantacji. Zawsze było to przydatne.

To wszystko trwało krótko, może minutę, i naturalny, jasny kolor zaczął wracać na jego dłonie. Zieleń czy inny kolor nie były w sumie takie złe, dopóki nie robiły krzywdy, ale miło było znów zobaczyć swój naturalny kolor.

Zgodnie z poleceniem wyciągnął obie ręce i pokazał ich wewnętrzną część, zaraz potem obracając je.

-Tak - odpowiedział na pytanie po chwili. -Jest w prawej kieszeni - wskazał wspomnianą kieszeń, wciąż trzymając uniesione ręce i nie dotykając już niczego.

-Dziękuję - powiedział i pochylił głowę, gdy kobieta oznajmiła koniec z kolorowym "problemem", który, tak prawdę mówiąc, aż tak problematyczny nie był. Gdyby klątwa nie zagrażała zdrowiu i życiu nawet po jakimś czasie, to w sumie nie byłaby taka zła. Klątwa klatwą, ale może taka krótka... Odmiana... Taka niewinna zmiana barw mogłaby zrobić dla społeczeństwa coś dobrego? Wyjąć kije z kilku tyłków? Kto wie? Może tego typu klątwy, jeżeli udałoby się je w pełni kontrolować, nie musiały być czymś strasznym?

No ale to nie on ustalał zasady, a ponieważ nie był "u siebie", nie powinien również kwestionować prawa, obowiązującego w kraju. Tak, planował wysłać laleczkę z klątwą do Rosji, do swojego ojca lub rodzeństwa, ale nietrudno było domyślić się, że Ministerstwo, a także sama Florance, natychmiast wybiliby mu ten pomysł z głowy. Musiał się więc nacieszyć obrazami ze swojej wyobraźni.

Na pierwsze pytanie odpowiedział bez słów, potrząsając głową, patrząc na kobietę tak intensywnie, jak ona przyglądała się jemu. Nie kłamał. Po prostu nie czuł żadnych dolegliwości. Czuł się tak samo, jak dzisiejszego poranka i przez kilka następnych godzin, zanim felerna ozdoba trafiła w jego ręce.

Skupiony, obserwował ruchy różdżki Florance, jej twarz i w końcu samą laleczkę, która otoczył taki sam pył, jaki wcześniej osiadł się na jego rękach. Na chwilę się ucieszył, że klątwa wciąż działała - mógł dotrzymać obietnicy - ale po drugiej wypowiedzi Florance jego entuzjazm opadł.

-Tak, chcę - odpowiedział po chwili na pytanie o laleczkę.

Nie wątpił, że Florance mogła złamać klątwę i że to zrobi, nawet gdyby zaczął protestować. Była w końcu klątwołamaczką, a klątwy powinny być łamane. I nawet gdyby znalazł najbardziej logiczny na świecie argument, dlaczego laleczka miałaby zostać u niego z klątwą, miał przeczucie, że i tak wyszedłby z pustymi rękoma. Mimo to chciał te laleczkę zachować. Zawsze była to jakaś pamiątka dziwnego, a w przyszłości może i śmiesznego, zdarzenia. Może będzie również nauczką, by wyciągać od sprzedawcy wszystkie informacje o kupowanym przedmiocie.