Wyraz jej twarzy się nie zmienił. Podobnie jak postawa ciała przyjęta Penny. Nadal na niego patrzyła. Z jednej strony zabawne. I gdyby dotyczyło to kogoś innego, śmiałaby się teraz głośno, rozbawiona tą jego lekko bezczelną zagrywką. Tyle tylko, że w tym przypadku ta zagrywka dotyczyła jej. A to sprawiało, że choć rozbawiona, to była też lekko zirytowana. Bo przecież zdawała sobie sprawę z tego, jak wyglądała pokrzywa. Wiedziała też, że nie była ona szczególnie przyjemna w dotyku. Lepiej było unikać kontaktu z gołą skórą.
- Nie wiem? Do kolekcji? Podejrzewam, że razem z kilkoma pokrzywami, oset mógłby stworzyć całkiem ładny bukiecik. - wywróciła oczyma. Bo dla niej oset był równie użyteczny, co pokrzywa. Nie znała się na tym, to i nie mogła mieć pojęcia na temat tego, że akurat pokrzywa czasem bywała przydatna. Miała właściwości, z których warto było skorzystać; którymi można było się wesprzeć w razie potrzeby. Dla niej była to roślina stanowiąca przede wszystkim zmorę z dzieciństwa. Ile to razy wydzierała się, ile to razy płakała, bo przypadkiem zdarzyło jej się w nią wejść? Ciężko byłoby to zliczyć.
- Koniczyna? - zapytała, zaraz jednak kręcąc na to głową. Lepiej było nie pytać? Ugryźć się w język i nie dawać mu miejsca na kolejne popisy. Bo łatwo było się domyślić, że na sporą część pytań, Terry znalazłby odpowiednią odpowiedź. Niby zabawną, ale kiedy robiło się tego zbyt dużo... wtedy właśnie zaczynały się tworzyć schody. Szlo w pięty?
Ot, po prostu lepiej było mu nie zostawiać na to pola.
Prawdopodobnie warto było zapytać o to, kim był Henryk. I dlaczego miałby być zadowolony z zebranej koniczyny. Penny jednak się tym imieniem nie zainteresowała. Może przeczuwając, że odpowiedź niekoniecznie będzie z tych, które mogą się jej spodobać? Czasami niewiedza była błogosławieństwem. I warto było sobie na nią pozwolić.
- Wiesz co, Terry? Może ja po prostu sobie usiądę tam kawałek dalej i poczytam książkę. Zabrałam na szczęście coś odpowiedniego. A jak skończysz te swoje zbieranie pokrzyw, tylko się nimi nie poparz, to mam też kilka kanapek. Zapraszam, gwarantuje że nie dodałam do nich żadnej trutki. - wreszcie, po chwili zastanowienia, uznała, że w ten sposób powinno być im najwygodniej? Ona nie będzie mu zawracać głowy, nacieszy się ładną pogodą. On na spokojnie zbierze te swoje zielsko. I zajmie mu to pewnie znacznie mniej czasu niż gdyby miał jednocześnie odpowiadać na jej liczne pytania o to czy to ta roślina, czy zwykły chwast, niewarty uwagi.
Nie traciła czasu. I kiedy już się z Terrym dogadali, oddaliła się tych kilka metrów, znajdując sobie odpowiednie miejsce. Usiadła sobie wygodnie przy jakiś kwiatkach, innych takich, wyciągnęła książkę. Spróbowała się odpowiednio zrelaksować. Próbowała cieszyć się tym całym przebywaniem na łonie natury. W końcu kiedy ostatni raz miała okazje opuścić Londyn? Owszem, zdarzało jej się co pewien czas odwiedzać Dolinę Godryka, ale nawet tam, większość czasu spędzała jednak w swoim rodzinnym domu. W jego skromnych czterech ścianach. W towarzystwie rodziców, którzy musieli nacieszyć się jej obecnością.