[28.10.1972] Kiedy ranne wstają zorze

Siedział w szatni i bolała go głowa. Cholera, miał wrażenie, że kończył w ten sposób trochę za dużo razy, chociaż nie można było wciąż nazwać tego nawykiem. Całe szczęście. Tym razem jednak, nie był tylko na kacu, a dodatkowo na twarzy barwiły się pięknie siniaki. Tam gdzie uderzył Rosier, został znak i może nie przeszkadzałoby to aż tak Atreusowi, gdyby nie praca i leżąca obok niego kurtka munduru, przypominająca o sobie. Brenna co prawda dała mu maść, ale ta nie dała rady poradzić sobie ze wszystkim i głębsze znamiona wciąż były wyraźne. Był też nieco opuchnięty.

Przyszli do pracy z Brenną razem, biorąc pod uwagę okoliczności, ale Longbottom zdążyła właśnie wybiec z szatni, kierując się do Biura Brygady Uderzeniowej. Zamiast niej, w zasięgu wzroku Atreusa pojawiła Victoria i zamierzał tę sytuację absolutnie wykorzystać, bo to nie mogło być tak że go lano za darmo po mordzie i to z jej powodu. Znaczy pewnie gdyby była to jakaś sytuacja honoru i by go musiał bronić, no to jeszcze.

— Żono moja przyszła, serce moje, twój chłop jest stuknięty — poinformował ją poważnym tonem, spoglądając na nią ze swego miejsca i wyglądając trochę marnie. Zmęczony, z nieco zauważalnymi sińcami pod oczami, dobrze ze Brenna miała w drzewie genealogicznym nazwisko Potter i znalazła się w jej domu Ulizanna, bo inaczej jeszcze byłby pewnie rozczochrany. — Kompletnie i bezgranicznie, bo postanowił wczorajszego wieczoru bić się ze mną w Fontannie Szczęśliwego Losu, a ja musiałem go uświadomić, że to bardzo zły pomysł bo nie chciał dać sobie spokoju. Wywalili nas stamtąd, rozumiesz to? Na zbity pysk — pożalił się, odchylając głowę do tyłu i opierając ją o znajdującą za nim ścianę. Chłód pewnie byłby przyjemny, gdyby nie to że był zimny jak kostka lodu.

Ta scena rozgrywała się trochę za dużo razy, by mogła wzbudzić w Victorii jakieś większe wrażenie: skacowany Atreus siedzący sobie na ławeczce w szatni, najpewniej zastanawiający się nad swoimi niedawnymi wyborami życiowymi. Tym razem jednak Victoria mniej-więcej wiedziała o jego wczorajszych wyborach. Oraz z kim je przeżywał i jak. I chyba dlatego siniaki na jego twarzy nie zdziwiły jej aż tak bardzo.

Drgnęła i zamarła na ułamek sekundy zbyt długo, by można to było uznać za przypadek. A potem z trzaskiem zamknęła swoją szafkę, jednak gdy odwróciła się do Atreusa, jej twarz była niczym ta niezmącona tafla jeziora, spokojny nenufar coś tam, coś tam.

– Ach tak, mężu mój przyszły? – być może w jej słowach było trochę zbyt dużo jadu jak na to, jak odzywała się na co dzień, ale wszystko to było przekalkulowane, gdy patrzyła na Atreusa niemalże wyzywająco. – A przyszło ci do głowy na przykład, żeby go na wstępie poinformować, że nie będzie żadnego ślubu i że to wszystko bzdury, i że nigdy byś tego nie zrobił? – sama do końca nie wiedziała, jaki ma dokładnie status relacji z Rosierem, bo to nigdzie na głos nie padło, ale przynajmniej oboje wiedzieli, że randki są randkami i jakie są intencje. Poza tym słowa Victorii brzmiały jakoś tak, jakby zbyt dobrze wiedziała, co było powodem tegoż „bicia się”. – Dobrze się bawiłeś, co, Bulstrode? – Victoria miała wrażenie, że Atreus zabawił się kosztem Chrisa o raz za dużo, a o ile dobrze pamiętała, na ślubie u Blacków też się pobili, niby o dziewczynę… Nie zamierzała wnikać, czy to jakaś niedokończona sprawa z wtedy, bo teraz było teraz. Założyła ręce nie piersi. – Więc uważasz, że nie jestem porządną dziewczyną? A może to swoją dziewczynę uważasz za nieporządną? – syknęła i jeśli to drugie, to zaraz mogła mu poprawić tę buźkę z drugiej strony.

Faktycznie, chyba byli tutaj o jeden raz za dużo i to w dokładnie tej samej konfiguracji. Może powinien ją, jak zwykle, poprosić coś na nieznośny ból głowy, które nie dawał o sobie w pełni zapomnieć i wprawiał w stan permanentnej irytacji.
Chyba trochę się nie spodziewał, że Lestrange okaże się wiedzieć cokolwiek na temat bójki. Jakoś tak nie przeszło mu wcześniej przez głowę, że Rosier mógłby pognać do niej szybciutko, żeby zdać raport ze swojej porażki, tylko chyba nie przedstawił tego w odpowiedni (znaczy korzystny dla Atreusa) sposób.

— A to żmija podła, jadowita — mruknął pod nosem, marszcząc z niezadowoleniem brwi, kiedy padły już ostatnie słowa. Wcześniej tylko patrzył na nią z lekkim zaskoczeniem. — Wiesz co? Ja bym bardzo chętnie bym mu powiedział, że bym tego absolutnie i kategorycznie nie zrobił, gdyby może zaczął od tego, o chuj mu kurwa chodziło. Powiedział ci o tym? Bo brzmi na to, że nie. Ale trochę się tymi pięściami namachał, zanim postanowił się odpowiedzieć na proste pytanie, co mu lata po łbie — obruszył się wyraźnie, prostując na swoim miejscu, jakby miało to polepszyć jego prezencję i pokazać, że był ponad bezsensowną przemoc w tym konkretny wypadku. — Z reguły wychodzę z zachodzenia, że jeśli mój przyjaciel chce mnie bić, to przynajmniej zapytam o powód, zanim mu oddam. Trochę się nie poczekałem, a nie mam zamiaru robić za worek do bicia.

– Tak? A kto? Ja? Czy twoja dziewczyna? – uśmiechnęła się uprzejmie, ale ten uśmiech nie zwiastował niczego dobrego. Ostatecznie… Victoria również była wychowanką domu Slytherina, nawet jeśli na co dzień nie przejawiała sobą tych gorszych cech charakteru i ludzie często się zastanawiali, dlaczego nie trafiła do Ravenclawu ze swoją nienasyconą ciekawością do wiedzy. Oto właśnie dlaczego. I być może całe szczęście, że Victoria nie załapała, że mówił to w kontekście Christophera.

– Powiedział mi, że zapytał cię, o co chodzi ze ślubem, a ty nie zaprzeczyłeś na początku, tylko dużo później – odpowiedziała mu, nie spuszczając z niego wzroku, żeby przypadkiem nie przegapić żadnego grymasu, czy jakiegokolwiek ruchu. – Ty pytasz o powód, zanim oddasz?  – zdumiały ją jej słowa, bo nie uwierzyła, akurat wiedziała, że Atreus nie potrzebuje wielu powodów, żeby zacząć się z kimś okładać na pięści. – Ogólnie nie rozumiem tej waszej kultury bicia się po mordach, obaj wyglądacie dzisiaj, jakbyście spędzili bardzo trudną noc, nie wiem czy to było tego warte – a ona nie wyobrażała sobie bić się ze swoimi przyjaciółkami z powodu jakichś nieporozumień. Albo bić się z nimi w ogóle. Ale skoro mieli takie rozrywki i obaj się na to godzili to… niech im będzie. Tylko dlaczego o coś, co nie było nawet prawdą???

– Poza tym, mój drogi przyszły mężu – wysyczała. – Powiedział mi, że ci walnął za to, że powiedziałeś, że nie bywasz w towarzystwie porządnych dziewczyn – Victoria odbiła się od szafki i postąpiła do przodu jeden krok. Potem drugi. Zdenerwowała się na tę „żonę” i „męża”, być może tak by się nie odpaliła, gdyby nie zaczął rozmowy w tej sposób, ale niestety zaczął. – To jak to jest? Nie bywasz?

— Jak to kto? — obruszył się, prawie pytając jej, czy się na rozumy nie pozamieniała z tym zdrajcą Rosierem. — Twój kochaś, a kto inny? Skarżypyta, jakbyśmy co najmniej byli w szkole i trzeba było polecieć do prefekta, żeby nie oberwać za swój bajzel — sarknął, bo jego zdaniem to było absolutnie nieśmieszne, to co postanowił odwalić Christopher. On się nikomu nie skarżył (może trochę), a nawet jeśli to nie na niego, tylko to co nagadały te durne kapłanki!

— Niesamowite, to brzmi co najmniej tak, jakbyśmy brali udział w zupełnie innej sytuacji. Ale pewnie go złość zaślepiła, bo nie powiem kto mnie zaczął szarpać, kiedy pierwsze słowa to były że mi mordę obije — wypuścił gwałtownie powietrze nosem, wyraźnie oburzony. — Ależ oczywiście. Swoich drogich kolegów pytam zawsze — odparł z przekąsem, bo jak kogoś nie lubił, albo nie znał, to oczywiście, bardzo chętny był do poniewierania nimi. Ale trochę też Chrisa nie chciał uszkodzić za nic, więc się musiał zorientować w problemie. — Szczerze? Ja też nie wiem. Jeśli mu to dało spokój ducha, to niech mu będzie — machnął ręką, na nowo opierając się o ścianę.

— O wypraszam sobie bardzo. Walnął mnie akurat, jak się go zapytałem o którą Avery mu chodzi, bo zaczął mną tarmosić i zarzekać się, że któraś z nich na pewno mnie przyjmie! A ja sobie takich insynuacji nie życzę, bo mojej DZIEWCZYNIE, jak ją zdążyłaś nazwać, pewnie by się nie spodobały, nawet jeśli twierdzi że jest ponad to — prychnął. — Porządne dziewczyny, według standardów naszego społeczeństwa, siedzą w domach i czekają aż będą mogły wychowywać dzieci, taka smutna prawda. Ale równa z Ciebie babka, Lestrange, jeśli o to ci chodzi.

– Kochaś – prychnęła, mrużąc lekko oczy. – A ty co niby właśnie robisz? Sam zacząłeś od skarżenia, że chciał się bić i że was wywalili z knajpy – postanowiła mu wspaniałomyślnie zwrócić uwagę, że tak wiele się panowie od siebie nie różnią, bo zrobili dokładnie to samo: pobiegli do prefekta naskarżyć. – A z tego co wiem, to potem poszliście pić, więc chyba wszystko okej? – dodała, unosząc lekko brwi, bo to nie dlatego Christopher do niej przyszedł. Nawet z początku nie bardzo chciał mówić o tym biciu się i zmieniał temat.

– Jestem zaskoczona, że pamiętacie to z takimi szczegółami obaj – powiedziała, może trochę bezlitośnie, ale obaj byli wczorajsi i widziała to jak na dłoni. I obaj pamiętali ewidentnie trochę inne szczegóły, inne rzeczy, ale w tym właśnie momencie Victoria zaczynała wyciągać swoją średnią z obu opowieści. – Tym bardziej biorąc pod uwagę, jak oboje dzisiaj wyglądacie – czyli źle. Obaj już wytrzeźwieli, to było pewne, ale o ile Chris mógł się zaszyć w pracowni i do nikogo nie wychodzić, tak niestety na Atreusa czekała dzisiaj praca. I to w terenie. Zacisnęła mocniej prawą dłoń i co prawda mogło to wyglądać jakby ją zaciskała w pięść, ale trzymała w niej małą fiolkę.

– Jakie insynuacje? On w ogóle wie, że się z kimś spotykasz? Bo odniosłam wrażenie, że niespecjalnie – wycedziła, wciąż zbliżając się do miejsca, w którym Bulstrode siedział. – Może by się tak nie wkurwił, gdyby miał choćby podstawy sądzić, że to jakieś bzdury wyssane z palca – rzuciła i ostatecznie zatrzymała się o krok przed Atreusem, patrząc na niego teraz z góry, gdy on siedział (i dogorywał). – Wydaje mi się, że mamy zupełnie inne definicje porządnych dziewczyn – i Brenna zdecydowanie się do nich zaliczała. Nieporządna była na ten przykład jej droga kuzynka Loretta, która prowadziła się tak, jak się prowadziła, co skończyło się naprawdę paskudnymi plotkami i przecież pojedynkiem o honor. – I twoja dziewczyna zdecydowanie się do nich zalicza, nie waż się mówić inaczej – teraz już mówiła bardzo cicho, ale nie mniej poważnie. A w końcu wyciągnęła do niego rękę, która zaciskała na fiolce. – Bierz. Na ból głowy – teraz z bliska widziała dokładnie jak wygląda jego twarz. I maść kamuflująca też by się przydała, żeby nie wyglądał jak idiota. Miała taką w szafce, ale to musiało zaczekać.