[23.10.1972 r.] Nie wszystko złoto, co się łuszczy, czyli jak wycenić smoka?

Rowle nie zamierzała pozwolić, aby jej ostrożność przerodziła się w bezczynność. Kiedyś musiała nauczyć się rozpoznawać granicę między jednym a drugim, a nauka ta kosztowała ją… no rękę na przykład. Smoki nie były zagadkami, które należało rozwiązywać za wszelką cenę, lecz żywymi stworzeniami. Ich cierpliwość wobec czarodziejskich pomysłów miała swoje bardzo konkretne granice.

Przyglądała się Ceolsige, odnotowując jej skupienie oraz… zainteresowanie, który pojawiał się u ludzi stojących na progu czegoś niebezpiecznego. Nie musiała znać wszystkich myśli towarzyszki, aby rozpoznać podobną iskrę. Sama niegdyś odczuwała ją z niemniejszą intensywnością zanim nauczyła się, że fascynacja potrafiła czarodziejom skutecznie odebrać zdolność oceny odległości (zwłaszcza tej dzielącej go od paszczy smoka, prawda?). Jednocześnie nie zamierzała gasić tego entuzjazmu. Ciekawość była w jej zawodzie konieczna, a Ceo była osobą, która wiedziała, czego chciała, i nie bała się ryzyka. I która prawdopodobnie już kilka razy zaglądała w oczy czemuś, co miało więcej zębów niż ona sama!

Przesunęła ciężar ciała na drugą nogę. Wzgórza zdawały się spokojne, lecz Mona wiedziała, jak zwodnicze potrafiło być to wrażenie. Wstępnie udało jej ustalić, gdzie smok przebywał, czy żerował, odpoczywał, czy może patrolował granice swojego terytorium. Dopiero potem mogła rozważyć dalsze kroki.

Obecność Ceolsige dawała im dodatkową parę oczu, a także możliwość prowadzenia obserwacji z dwóch różnych punktów, o ile zachowałyby między sobą odpowiednią odległość i nie rozproszyły uwagi na zbyt wiele rzeczy naraz. Rowle nie miała zamiaru traktować towarzyszki jak biernego zabezpieczenia własnych poczynań, ale też nie zamierzała udawać, że dwie czarownice stanowiły dla smoka szczególnie przekonującą przeciwwagę. Problem polegał na tym, że te stworzenia nie uznawały ustaleń poczynionych przez ludzi za wiążące.

Mona błysnęła uśmiechem, słysząc, jak rzeczowo Ceolsige wykładała kolejne informacje. Nareszcie czarodziej, z którym można było pogadać o robocie, a nie tłumaczyć jak krowie na rowie, że smok to nie był jak przerośnięta kura. Może i fach miały różny, ale panna Burke i tak przewyższała o stokroć ministerialnych imbecyli, którym nawet własny łeb służył chyba wyłącznie do noszenia kapelusza.
— Owcę — powtórzyła. Zerknęła na koleżankę znad ramienia, już sięgając po torbę z łuskami. Ciężka, solidna, z woskowanego płótna. Przerzuciła ją przez plecy i zapięła klamrę na piersi. — Owcę masz, czy owcę obiecujesz? Nie będzie to konieczne — dodała. — Ten osobnik preferuje jelenie. I wolałby ją upolować sam, zamiast dostać na tacy. Wątroba z ofiary darowanej nie smakuje tak samo, a smoki potrafią być w tej kwestii wybitnie roszczeniowe. Zachowaj owcę na później. Może się przydać, jeśli wywiniemy się na czysto, a on w zamian za usługę zażąda dodatkowej kolacji.
Potrzebowała, żeby nagrzał kwarc. Siatka z łusek posłużyłaby jako warstwa buforowa, aby pierwsza fala ciepła nie uderzyła bezpośrednio w strukturę. Kwarc powinien przejąć temperaturę i rozprowadzić ją po materiale. Jak… przeniesie łuski, na kwarc, tego jeszcze nie wymyśliła.
— No to do roboty — stwierdziła sucho i ruszyła w stronę zbocza.

wop, cztery kropeczki, a żeby na razie poszło wszystko oki i nic mnie nie zjadło

Rzut PO 1d100 - 55
Sukces!