Wczoraj, 15:03 ✶
Przypomniała sobie baśń o fontannie szczęśliwego losu i uśmiechnęła się lekko. Bardzo lubiła jej zakończenie, chociaż Glista ją nieco przerażała. Cóż, ponoć każda baśń miała jakiś morał, przestrzegała przed czymś dzieci. Przy tej Alice wydawało się, że życie nie było w pełni zależne od losu. Ludzkie wybory były nawet ważniejsze.
Dlatego Alice podjęła decyzję, by wbrew wszystkim dorosłym oddzielającym dzieci półkrwi od czystokrwistych, zaprzyjaźnić się z Sabriną Slughorn. Sabriną, której rodzice zakazywali nosić zieleń z fioletem. Sabriną, która chodziła na bale, choć nigdy tego nie chciała. Sabriną, która kochała kwiaty i zapewne miała zostać prymuską na zielarstwie.
– Noś to, co wskazuje ci serce. Serio. Tak zawsze mówiła mi moja mama. Żebym nie brała sobie do serca negatywnych opinii. I żebym robiła to, co kocham, nawet jeśli świat mówi, żeby tego nie robić. I ty też tak powinnaś – Alice uśmiechnęła się promiennie. – Jeśli chcesz, możemy się kolegować. W szkole. Nawet jak będziemy w innych domach. To nie jest znowu takie ważne. Tata mówi, że tiara przydziału pewnie te domy losuje, żeby wszędzie było podobnie dużo osób. Nie wiem, czy ma rację, to całkiem możliwe – zaśmiała się. Czasem nie wiedziała, czy tata żartował, czy mówił coś zupełnie serio.
Wtedy właśnie do ich przedziału podeszła pani z wózkiem pełnym przekąsek. Alice najbardziej lubiła te słodkości, które się nie ruszały. Jedzenie czekoladowych żab wydawało się jej nieco okrutne.
– Mam pomysł. Zamówmy sobie orzeszki w czekoladzie. A potem możesz mi opowiedzieć o najładniejszych kwiatkach. Oprócz dyptamu – zaproponowała Alice.
Dlatego Alice podjęła decyzję, by wbrew wszystkim dorosłym oddzielającym dzieci półkrwi od czystokrwistych, zaprzyjaźnić się z Sabriną Slughorn. Sabriną, której rodzice zakazywali nosić zieleń z fioletem. Sabriną, która chodziła na bale, choć nigdy tego nie chciała. Sabriną, która kochała kwiaty i zapewne miała zostać prymuską na zielarstwie.
– Noś to, co wskazuje ci serce. Serio. Tak zawsze mówiła mi moja mama. Żebym nie brała sobie do serca negatywnych opinii. I żebym robiła to, co kocham, nawet jeśli świat mówi, żeby tego nie robić. I ty też tak powinnaś – Alice uśmiechnęła się promiennie. – Jeśli chcesz, możemy się kolegować. W szkole. Nawet jak będziemy w innych domach. To nie jest znowu takie ważne. Tata mówi, że tiara przydziału pewnie te domy losuje, żeby wszędzie było podobnie dużo osób. Nie wiem, czy ma rację, to całkiem możliwe – zaśmiała się. Czasem nie wiedziała, czy tata żartował, czy mówił coś zupełnie serio.
Wtedy właśnie do ich przedziału podeszła pani z wózkiem pełnym przekąsek. Alice najbardziej lubiła te słodkości, które się nie ruszały. Jedzenie czekoladowych żab wydawało się jej nieco okrutne.
– Mam pomysł. Zamówmy sobie orzeszki w czekoladzie. A potem możesz mi opowiedzieć o najładniejszych kwiatkach. Oprócz dyptamu – zaproponowała Alice.