Wczoraj, 11:26 ✶
Westchnął. Ciężko. Cierpiętniczo. Jakby wzdrygało go na samą myśl o tej całej zabawie w majstra. Cathal był wrodzonym sceptykiem, ale jednocześnie też nauczył się, że pewne rzeczy lepiej sprawdzić „na wszelki wypadek”, a poza tym kobieta zagrała kartą „zaufaj mi”, więc to westchnienie było zarazem westchnieniem pewnego rodzaju rezygnacji. Przybije te cholerne gwoździe, choćby po to, żeby gdyby przypadkiem zadziałało, a on tego nie zrobił, Guinevere nie chodziła za nim powtarzając „a nie mówiłam”?
Samhain. Koło Roku. Moc wiary i żelaza. Milczał przez chwilę, gdy do głowy wciskały się fragmenty książek, rozmów, echa głosu nauczyciela jeszcze z Hogwartu. W słowiańskiej kulturze gwoździe miały odstraszać duchy i demony… wbijanie gwoździ w futryny miało stanowić ochronę domu… Przymknął na moment powieki i potarł skronie, usiłując skupić się na tu i teraz: gwarze panującym w gospodzie, zapachu gulaszu, siedzącej przed nim McGonagall.
– Byłaś tutaj już wcześniej? – spytał, wciąż trochę sceptyczny, co do tego, dlaczego Guinevere miałaby mieć sny prorocze akurat o Kulfonie. Jak to w ogóle brzmiało? Proroctwo o Krzywym Kulfonie? Kolejne słowa podsuwały jednak wspomnienia kobiet, krążących nieraz po sabatach. – Najbardziej znana… dziwaczka, która pojawia się w okolicach sabatów to Szeptucha, ale opis do niej nie pasuje.
Szalona Sally też tkwiła gdzieś w jego umyśle, widywał ją, więc i nie zapomniał, ale sama „szalona blondynka” to było trochę za mało, aby Cathal od razu odgadł, że Guinevere mówiła właśnie o niej: prawdopodobnie potrzebowałby jeszcze jakieś wskazówki.
– Świat jaki znamy, mam wrażenie, zdycha w Anglii regularnie, co piątek. Niekiedy także w środy – powiedział sucho, zabierając się za jedzenie. – Ale na wszelki wypadek wyniósłbym się stąd, gdy tylko zjemy. W Dolinie od Beltane dzieją się dziwne rzeczy, a ja nie mam ochoty głupio umierać.
Shafiq nie był w to wszystko zaangażowany, robił, co tylko mógł, aby trzymać się z daleka, a jednak czuł się zmęczony. Tym bardziej że ostatnio, mógłby przysiąc, w snach częściej słyszał złowieszcze szepty i budził się z takich wizji zlany potem, z pytaniem w głowie: ile czasu jeszcze mu zostało?
Nie chciał, nie mógł, stać się marionetką w rękach swojego przodka. Czuł, jak czas ucieka mu pomiędzy palcami i tym bardziej pragnął odkryć tajemnice wioski, zanim ten się mu skończy.
Ginny odpowiedziała przy okazji na pytanie: nie była tu wcześniej. Dlatego tak się rozglądała. Znów westchnął. Czyli nie było jej tu, a najwyraźniej wyglądało tak, jak w jej śnie.
– Spytaj po prostu właściciela, co tam wisiało i czy dziś ktoś to zabrał. Wszystko będzie jasne.
Samhain. Koło Roku. Moc wiary i żelaza. Milczał przez chwilę, gdy do głowy wciskały się fragmenty książek, rozmów, echa głosu nauczyciela jeszcze z Hogwartu. W słowiańskiej kulturze gwoździe miały odstraszać duchy i demony… wbijanie gwoździ w futryny miało stanowić ochronę domu… Przymknął na moment powieki i potarł skronie, usiłując skupić się na tu i teraz: gwarze panującym w gospodzie, zapachu gulaszu, siedzącej przed nim McGonagall.
– Byłaś tutaj już wcześniej? – spytał, wciąż trochę sceptyczny, co do tego, dlaczego Guinevere miałaby mieć sny prorocze akurat o Kulfonie. Jak to w ogóle brzmiało? Proroctwo o Krzywym Kulfonie? Kolejne słowa podsuwały jednak wspomnienia kobiet, krążących nieraz po sabatach. – Najbardziej znana… dziwaczka, która pojawia się w okolicach sabatów to Szeptucha, ale opis do niej nie pasuje.
Szalona Sally też tkwiła gdzieś w jego umyśle, widywał ją, więc i nie zapomniał, ale sama „szalona blondynka” to było trochę za mało, aby Cathal od razu odgadł, że Guinevere mówiła właśnie o niej: prawdopodobnie potrzebowałby jeszcze jakieś wskazówki.
– Świat jaki znamy, mam wrażenie, zdycha w Anglii regularnie, co piątek. Niekiedy także w środy – powiedział sucho, zabierając się za jedzenie. – Ale na wszelki wypadek wyniósłbym się stąd, gdy tylko zjemy. W Dolinie od Beltane dzieją się dziwne rzeczy, a ja nie mam ochoty głupio umierać.
Shafiq nie był w to wszystko zaangażowany, robił, co tylko mógł, aby trzymać się z daleka, a jednak czuł się zmęczony. Tym bardziej że ostatnio, mógłby przysiąc, w snach częściej słyszał złowieszcze szepty i budził się z takich wizji zlany potem, z pytaniem w głowie: ile czasu jeszcze mu zostało?
Nie chciał, nie mógł, stać się marionetką w rękach swojego przodka. Czuł, jak czas ucieka mu pomiędzy palcami i tym bardziej pragnął odkryć tajemnice wioski, zanim ten się mu skończy.
Ginny odpowiedziała przy okazji na pytanie: nie była tu wcześniej. Dlatego tak się rozglądała. Znów westchnął. Czyli nie było jej tu, a najwyraźniej wyglądało tak, jak w jej śnie.
– Spytaj po prostu właściciela, co tam wisiało i czy dziś ktoś to zabrał. Wszystko będzie jasne.