Nie traktowała go jak „odległego wujka”. Oboje byli żywo związani z rodziną Parkinson, z którą Victoria pielęgnowała więzi… i której członkini wspomnienia miała w głowie. Odległy wujek nie miałby takiego wpływu na jej wychowanie, nie pilnowałby jej od czasu do czasu, gdy była dzieckiem (i całe szczęście była też dzieckiem łatwym w obsłudze, bo spokojnym, wystarczyło dać jej jakąś książkę, posadzić przed szachami, albo pozwolić oglądać kwiatki, sama z siebie nie wprowadzała w życie głupich pomysłów, które przychodziły jej do głowy), nie szkoliłby jej w oklumencji i nie uczestniczyłby w jej życiu prywatnym w sposób, w jaki to robił. Więc gdy Anthony ją objął, tak po ojcowsku, to Victoria krótko odwzajemniła uścisk, nie chcąc mu jednak czynić dyskomfortu swoją lodowatą obecnością. Tak, było jej ciężko, chyba na każdym froncie, tak zawodowym, jak i prywatnym, i nie chodziło tylko o te róże, konsekwencje wejścia do limbo, czy nawet spięcia z matką, bo jej życie uczuciowe też układało się niespecjalnie ciekawie (i nie wiedziała, co myśleć o randce, na którą się zgodziła, a która nie wiedziała jeszcze, kiedy będzie miała miejsce dokładnie, ani co z tego wyniknie, o ile cokolwiek).
– To zupełnie jakby wspomnienia stawały się materialne – powiedziała cicho, bo to ją chyba najbardziej konfundowało w tym wszystkim: że z jednej strony były wspomnienia, z drugiej, że powtarzały się elementy, z trzeciej, że doniczki… dało się wynieść. Sama miała jedną w domu.
Teraz z kolei zaczęła się zastanawiać, czy te wspomnienia nie dotyczyły Elisabeth Parkinson. Czy to nie były jej własne wspomnienia, które wylały się z limbo do kolekcji z tymi, które Victoria miała w głowie. A jeśli tak, to należało się tego pozbyć z ogrodu jak najprędzej, bo wiedząc, co babcia miała w głowie i co robiła… lepiej, żeby nikt więcej się tego nie dowiedział.
– Dobrze… Dziękuję, Anthony – wiedziała, że nie musi mu mówić, że to delikatna sprawa i że Lestrange nie potrzebują pod tym względem więcej rozgłosu, niż już mieli. Jej samej pozostało się dostać na Polanę Ognisk. I miała nadzieję, że nie będzie musiała się tam ładować oknem, jeśli nie wpuszczą ją drzwiami.
– Dobrze wiesz, że czekolady nie odmówię – chyba wszystkie osoby z jej bliskiego otoczenia wiedziały, jaką miłością darzyła czekoladę i propozycja kawy i pralin to nie było coś, czego by z własnej woli odmówiła, skoro miała na to czas. – I w takim razie daj mi do podpisania te dokumenty – przypomniała.
Złożyła podpis tam, gdzie trzeba było, a gdy już wypiła kawę i podjadła pralin, gdy już się nagadali, oboje musieli wracać do swoich obowiązków. A Victorii ulżyło, że cokolwiek udało się znaleźć i że mieli jakieś kolejne tropy.