11.10.2026, 19:16 ✶
Victoria mówiła, mówiła coraz więcej, a on dostrzegł przez nadkruszoną fasadę, która szarpała kobietą przez tyle bardzo długich dni, zbyt łatwo przemienionych w tygodnie i miesiące… Anthony współczuł jej bardzo, tej mgły niewiedzy, która dotykała ją z każdej strony, z jej wnętrza i zewnętrza, z pracy, która nie mogła pozostać przy biurku po wyjściu z Ministerstwa, z rodzinnego życia, które o wiele bardziej infekowało odpowiedzialnością za ludzi, za których nie powinno się mieć odpowiedzialności.
Nie do końca się z nią zgadzał, ale też na tym polegała wymiana myśli, aby dwoje osób nie patrzyło w jedną stronę cały czas. Doniczka była całkiem materialnym komponentem, podobnie jak wizja statku całkiem dwudziestowiecznego. Nie przyjrzał się fiolce, ale pamiętał, że panna Burke obracała ją w dłoni i przypatrywała jej się z uwagą nim podjęła próbę odkręcenia i wypicia substancji. Rzecz wydawała się całkiem rzemieślniczo wykonana, zabezpieczona może runą, podobnie jak niektóre wiadomości, które paliły się podczas prób odczytania przez nie tego adresata, który był zamierzony. Komponent duchowy… mógł być i czym innym niż wspomnieniem. Czy mógł być kawałkiem duszy? Albo cieczą nie do końca z tego świata, a ze świata w którym codziennością było przebywanie niematerialnych dusz?
Postąpił ku niej i objął ojcowskim gestem, nawet jeśli był tylko dość odległym wujem. Nie była w tym sama, choć wiele goryczy musiał dźwigać w zamknięciu własnego pokoju.
– O połączeniu tych kwiatów z Limbo nie mam właściwie na ten moment żadnych wątpliwości. Ale musimy dowiedzieć się czym konkretnie są te fiolki, znaleźć sposób by znajdowanie ich było podporządkowane naszej woli, a nie przypadkowi – przemawiał miękko, starając się przynieść komfort rozedrganym nerwom. Nie wykluczał, że jej teza mogła okazać się prawdziwa. Kluczenie we mgle miało to do siebie, że każdy cień wyglądał na coś. A oni mieli za mało danych, wciąż za mało danych. – Ruszę w ruch machinę, postaram się dotrzeć do informacji o losie promu i list pasażerskich – zapewniał cicho, w myślach już redagując notę do Lazarusa. Do delegacji zostało sporo dni, listami pasażerskimi mógłby zająć się w sumie sam, ale nie będzie mu się chciało wysyłać listów miłosnych do Paryża. Lazarus szczęśliwie był bardzo skrupulatny w swojej działalności i z pewnością znajdzie sposób. I fiolki… Oczywiście można byłoby zlecić stażystom z tego piętra wykopki, ale szczerze wątpił by Lestrange'owie przyjęli to spokojnie. Lepiej byłoby mieć bardziej precyzyjne narzędzie. W głowie miał nawet kilka nazwisk z którymi mógłby się skontaktować w tej sprawie, ale nie chciał o tym na razie mówić, nie chcąc dawać zbyt wielkich nadziei Victorii. – Może kawy przed wyjściem? – zaproponował – Mam bardzo dobre szwajcarskie praliny.
Nie do końca się z nią zgadzał, ale też na tym polegała wymiana myśli, aby dwoje osób nie patrzyło w jedną stronę cały czas. Doniczka była całkiem materialnym komponentem, podobnie jak wizja statku całkiem dwudziestowiecznego. Nie przyjrzał się fiolce, ale pamiętał, że panna Burke obracała ją w dłoni i przypatrywała jej się z uwagą nim podjęła próbę odkręcenia i wypicia substancji. Rzecz wydawała się całkiem rzemieślniczo wykonana, zabezpieczona może runą, podobnie jak niektóre wiadomości, które paliły się podczas prób odczytania przez nie tego adresata, który był zamierzony. Komponent duchowy… mógł być i czym innym niż wspomnieniem. Czy mógł być kawałkiem duszy? Albo cieczą nie do końca z tego świata, a ze świata w którym codziennością było przebywanie niematerialnych dusz?
Postąpił ku niej i objął ojcowskim gestem, nawet jeśli był tylko dość odległym wujem. Nie była w tym sama, choć wiele goryczy musiał dźwigać w zamknięciu własnego pokoju.
– O połączeniu tych kwiatów z Limbo nie mam właściwie na ten moment żadnych wątpliwości. Ale musimy dowiedzieć się czym konkretnie są te fiolki, znaleźć sposób by znajdowanie ich było podporządkowane naszej woli, a nie przypadkowi – przemawiał miękko, starając się przynieść komfort rozedrganym nerwom. Nie wykluczał, że jej teza mogła okazać się prawdziwa. Kluczenie we mgle miało to do siebie, że każdy cień wyglądał na coś. A oni mieli za mało danych, wciąż za mało danych. – Ruszę w ruch machinę, postaram się dotrzeć do informacji o losie promu i list pasażerskich – zapewniał cicho, w myślach już redagując notę do Lazarusa. Do delegacji zostało sporo dni, listami pasażerskimi mógłby zająć się w sumie sam, ale nie będzie mu się chciało wysyłać listów miłosnych do Paryża. Lazarus szczęśliwie był bardzo skrupulatny w swojej działalności i z pewnością znajdzie sposób. I fiolki… Oczywiście można byłoby zlecić stażystom z tego piętra wykopki, ale szczerze wątpił by Lestrange'owie przyjęli to spokojnie. Lepiej byłoby mieć bardziej precyzyjne narzędzie. W głowie miał nawet kilka nazwisk z którymi mógłby się skontaktować w tej sprawie, ale nie chciał o tym na razie mówić, nie chcąc dawać zbyt wielkich nadziei Victorii. – Może kawy przed wyjściem? – zaproponował – Mam bardzo dobre szwajcarskie praliny.