[24.10.1972] W cieniu Etny

Gdyby Desideria miała wcześniej okazję zbadać kwestię tych grzybów, zapewne oszczędziłoby im to sporo zachodu. Z drugiej strony, wtedy nie pojechałyby służbowo na Sycylię, więc może i lepiej, że tak się stało. Odile mogła narzekać na transport oraz natarczywe spojrzenia lokalnych mieszkańców, ale bardzo potrzebowała wyrwać się z Londynu. Szczególnie po tym, jak parę dni temu dowiedziała się, że Émile ją oszukiwał… Ta informacja tak ją wkurwiła, że wysłała mu wiadomość o zerwaniu bez żadnych wyjaśnień (nie, żeby na nie zasługiwał, skoro cały czas wiedział co robi). W emocjach zamierzała nawet spalić jego ubrania w kominku, ale w końcu udało jej się opamiętać. Przygotowania do wyjazdu pozwoliły jej zająć czymś myśli, lecz wciąż czuła się zraniona jak nigdy wcześniej. Z tego powodu podczas delegacji zamierzała w pełni skupić się na zadaniu od Bulstrode'a, by nie zaprzątać sobie głowy Mulciberem. Nie było to jednak takie proste, gdy każdy blondyn kojarzył jej się z nim a każda blondynka z Émilie…

– Badałam eliksiry dostępne mniej lub bardziej legalnie dostępne na naszym rynku, ale żaden nie miał aż tak silnych właściwości jak ten opisany przez Bulstrode'a. O ile coś takiego rzeczywiście istnieje. – Fawley zaczynała odczuwać brak nikotyny, więc wyjęła papierośnicę i wyciągnęła ją w stronę towarzyszki, gestem proponując jej szluga. – Jeśli chcesz, mogę ci przekazać wyniki tych badań. Pewnie zainteresują one taką specjalistkę od uroków jak ty. – Odile nie rzucała komplementami na prawo i lewo, ale Desideria w pełni na nie zasłużyła swoimi osiągnięciami naukowymi. Podczas pracy w Komnacie Badania Sekretów Mózgu, Fawley miała okazję obserwować młodą badaczkę i widziała, że radzi sobie ona naprawdę dobrze. Być może gdyby ojciec Odile był bogatym ambasadorem a nie pijanym cwelem z Nokturnu, ona sama również miałaby warunki by szybciej wspiąć się w naukowej hierarchii.

Szły dalej przed siebie i choć krajobraz był piękny, to póki co nie dostarczał on żadnych wskazówek, które mogłyby pomóc w ich misji.
– Mamy może jakieś namiary na tę zielarkę? Albo powody by podejrzewać, że jest tą rzekomą guślarką? – zwróciła się w stronę drugiej czarownicy, lecz zanim zdążyła sformułować następną wypowiedź kątem oka ujrzała… Jakąś kobietę pochyloną nad krzakiem? Nie wyglądała jakby plewiła chwasty, raczej zdawała się przyglądać roślinie z niezwykłą uwagą i coś przy tym szeptać. Fawley spojrzała pytająco na towarzyszkę; skoro Zabini pochodziła z tych rejonów to mogła łatwiej odróżnić podejrzane zachowanie od jakichś lokalnych zwyczajów.