[Jesień 1972, 28.10 rezydencja Shafiq'a | Jonathan & Anthony] Red ribbon

Nie potrzeba było ni trzech ni czterech pocałunków… Już po pierwszym było wiadomo, że pragnienie wyplutego przez piekielną maszynę prezentu, mogło być z powodu braku jego mobilności mocno niedoszacowane. Gonił za słodyczą ust, z głośnym pomrukiem aprobaty i zwyczajowym dla siebie zaangażowaniem przyjmując czwarty, wieńczący tą serię całus. Podobnie wokalnym pomrukiem dezaprobaty przyjął brak piątego, szóstego, siódmego… choć nie dało się ukryć że gorąc spojrzenia Jonathana tak topił go jak onieśmielał, tak blisko, tak słodko, tak niedaleko, a jednak absolutnie zbyt daleko… Słowa umykały, zakładał po tonie, że był to komplement, ale nie był w stanie na tym etapie zbyt racjonalnie myśleć, bojąc się wychylić głowę i próbować skraść piątego całusa, aby nie trafić w pustkę droczącego się z nim Selwyna.

Zaraz potem okazało się, że ten postanowił bardzo profesjonalnie się od niego odsunąć, co było tak odpowiedzialne jak rozczarowujące. Zamrugał kilkukrotnie, gdy zapatrzył się w sufit, próbując nadążyć za spokojnym tokiem tej absolutnie normalnej między nimi rozmowy:
– Koneserem powiadasz? – była to metafora, której mógł się chwycić, bo przy spętanych rękach tylko abstrakcyjne twory mogły dawać się jakkolwiek mu łapać. – Mogę Cię spytać mój drogi który jak dotąd bukiet był Twoim ulubionym? – On miałby swoje typy, cały ranking, w którym jednak przodowałyby popsute świstokliki i bardzo, bardzo, bardzo dużo śniegu. Od tego czasu jednak całkiem sporo czasu - musiał przyznać - upływało im na degustacji. A ostatnia doba po powrocie z delegacji była tego najlepszym dowodem.