29.09.2026, 11:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.09.2026, 11:06 przez Keyleth Nico Yako.)
Milion.
To było bardzo dużo misek i Nico złapała się na myśli, że może powinna zacząć liczyć od teraz, chociaż też trudno było jej oszacować ile misek można umyć jednego dnia. Jeśli dziesięć, to słabo. Jeśli sto, to milion nie wydawał się taki abstrakcyjny. Czy jednak dałaby radę umyć sto misek?
Czasami, gdy pływała na statkach to takie było jej zadanie i sprawdzała się w nim całkiem świetnie. Nie trzeba było specjalnych zdolności do zostania pomocą kucharza, a tego potrzebowali wszyscy wszędzie.
Słysząc słowa Lewisa poczuła znajomy dryg. Skinęła głową bez zbędnego dopytywania o to, co to znaczy śmierdząca puszka. Nie musiała dopytywać co to znaczy przetarta miska i jak długo trzeba ją przecierać, żeby była przetarta dobrze. Płacenie za jedzenie to było dla niej coś nowego. Płacenie pieniędzmi, wymianą albo pracą. Zapamiętywała to i powtarzała sobie w głowie, aby gdy nagle pojawi się dużo, dużo więcej osób nie stracić rezonu i przede wszystkim nie wypuścić swojej twarzy.
Właściwie w tej całej sytuacji to było dla niej najważniejsze.
Nie stracić twarzy.
Dosłownie.
Jej rudość, mleczna skóra, gwiazdozbiór piegów i historia o tym, że niedawno skończyła ten ich wielki Hogwart… Miała nadzieję, że niewiele osób by ją o to pytało, czuła że powinna pozbierać jednak trochę więcej faktów, zanim ułoży je we wiarygodną opowieść o rudowłosej dziewczynie z Glasgow. A może powinna wymyślić większą dziurę? Miasteczko z którego nikt nie miał prawa być, żeby zweryfikować jej opowieść. Dużo rodzeństwa, rodzice wysłali ją do Londynu na poszukiwanie pracy.
Teraz pracowała, ale czy to liczyłoby się jako praca? Musiała jeszcze nad tym popracować, albo finalnie zdecydować się na inną twarz. Na wiele twarzy. A było w czym wybierać!
Ludzie - zgodnie ze słowami Lewisa (jak już Nico ustaliła, dobrze mu z oczu patrzyło, szczególnie w zestawieniu z tymi których mijała i których teraz obsługiwali) napływali i nie wykłócali się z nią, aż tak, jak zakładała że mogliby to robić. Czasem dawali jej cztery knuty, ale wtedy pytała zarządzającego tym całym fyrtlem i on rozsądzał. Czasem musiała przeprosić na moment i odsunąć się na bok, bo ktoś coś skomentował i jej skóra stawała się… mniej mleczna, a bardziej kawowa.
Na zakończenie dnia jednak poczuła przyjemną satysfakcję i… och tak… niewątpliwie - przyjemne ciepło w żołądku. Jej nowy przyjaciel okazał się kulinarnym cudotwórcą i nie sposób było nie ulec tej magii, która trafiała wprost przez żołądek do serca.
I być może powinna powrócić na Horyzontalną czy Pokątną i tam szukać szczęścia. Ale była głodna. Była bardzo często głodna. Lewis zaś był kucharzem a już Keyleth miała pełną świadomość, że Ci którzy kręcą się blisko kuchni nigdy nie są głodni.
Dlatego też dużo, dużo później, z całym swoim życiem w plecaku i ogromną nadzieją w sercu przekroczyła pierwszy i zdecydowanie nie ostatni raz próg Rejwachu, a jej życie z pełnym impetem rozpoczęło nowy, potężny rozdział pachnący szczurkoszczetową macką.
To było bardzo dużo misek i Nico złapała się na myśli, że może powinna zacząć liczyć od teraz, chociaż też trudno było jej oszacować ile misek można umyć jednego dnia. Jeśli dziesięć, to słabo. Jeśli sto, to milion nie wydawał się taki abstrakcyjny. Czy jednak dałaby radę umyć sto misek?
Czasami, gdy pływała na statkach to takie było jej zadanie i sprawdzała się w nim całkiem świetnie. Nie trzeba było specjalnych zdolności do zostania pomocą kucharza, a tego potrzebowali wszyscy wszędzie.
Słysząc słowa Lewisa poczuła znajomy dryg. Skinęła głową bez zbędnego dopytywania o to, co to znaczy śmierdząca puszka. Nie musiała dopytywać co to znaczy przetarta miska i jak długo trzeba ją przecierać, żeby była przetarta dobrze. Płacenie za jedzenie to było dla niej coś nowego. Płacenie pieniędzmi, wymianą albo pracą. Zapamiętywała to i powtarzała sobie w głowie, aby gdy nagle pojawi się dużo, dużo więcej osób nie stracić rezonu i przede wszystkim nie wypuścić swojej twarzy.
Właściwie w tej całej sytuacji to było dla niej najważniejsze.
Nie stracić twarzy.
Dosłownie.
Jej rudość, mleczna skóra, gwiazdozbiór piegów i historia o tym, że niedawno skończyła ten ich wielki Hogwart… Miała nadzieję, że niewiele osób by ją o to pytało, czuła że powinna pozbierać jednak trochę więcej faktów, zanim ułoży je we wiarygodną opowieść o rudowłosej dziewczynie z Glasgow. A może powinna wymyślić większą dziurę? Miasteczko z którego nikt nie miał prawa być, żeby zweryfikować jej opowieść. Dużo rodzeństwa, rodzice wysłali ją do Londynu na poszukiwanie pracy.
Teraz pracowała, ale czy to liczyłoby się jako praca? Musiała jeszcze nad tym popracować, albo finalnie zdecydować się na inną twarz. Na wiele twarzy. A było w czym wybierać!
Ludzie - zgodnie ze słowami Lewisa (jak już Nico ustaliła, dobrze mu z oczu patrzyło, szczególnie w zestawieniu z tymi których mijała i których teraz obsługiwali) napływali i nie wykłócali się z nią, aż tak, jak zakładała że mogliby to robić. Czasem dawali jej cztery knuty, ale wtedy pytała zarządzającego tym całym fyrtlem i on rozsądzał. Czasem musiała przeprosić na moment i odsunąć się na bok, bo ktoś coś skomentował i jej skóra stawała się… mniej mleczna, a bardziej kawowa.
Na zakończenie dnia jednak poczuła przyjemną satysfakcję i… och tak… niewątpliwie - przyjemne ciepło w żołądku. Jej nowy przyjaciel okazał się kulinarnym cudotwórcą i nie sposób było nie ulec tej magii, która trafiała wprost przez żołądek do serca.
I być może powinna powrócić na Horyzontalną czy Pokątną i tam szukać szczęścia. Ale była głodna. Była bardzo często głodna. Lewis zaś był kucharzem a już Keyleth miała pełną świadomość, że Ci którzy kręcą się blisko kuchni nigdy nie są głodni.
Dlatego też dużo, dużo później, z całym swoim życiem w plecaku i ogromną nadzieją w sercu przekroczyła pierwszy i zdecydowanie nie ostatni raz próg Rejwachu, a jej życie z pełnym impetem rozpoczęło nowy, potężny rozdział pachnący szczurkoszczetową macką.
Koniec sesji