26.09.2026, 17:00 ✶
W miarę odczytywania run, przed Dægberhtem odkrywały się kolejne słowa legendy. Była to pieśń o Torcullu, jednym z synów Beiry — bogini, która stworzyła szkockie góry jako kamienne więzienie dla nieposłusznych jej synów-gigantów. Jeśli wierzyć słowom legendy, czarodzieje znaleźli się właśnie w domu-więzieniu jednego z nich. Skalny gigant drzemie w tym miejscu, a jego duch czuwa nad bezpieczeństwem wędrowców zapuszczających się w rejony jego góry. Zbłąkanych sprowadza na właściwe ścieżki, zuchwałym udziela nauczki o niebezpieczeństwie górskiej wędrówki. Pan tego szlaku jest opiekunem dobrym i sprawiedliwym.
Z łatwością można było zatem odgadnąć, na co patrzy Ambrosia: kamienne wrota były wysokie, miały około sześciu metrów. Pokrywała je płaskorzeźba przedstawiająca giganta zasiadającego na tronie, Torculla. Twarz statecznego strażnika gór została wytarta, a jego imię zdrapane z kamiennych drzwi. Nad wejściem do zapieczętowanej, podziemnej komnaty królowało nowe imię: Ualraig.
Gdy czarodzieje weszli w korytarz odchodzący od wejścia do groty, znaleźli ślady ludzkiej obecności: ktoś obozował w tym miejscu przez długi czas, pozostał po nim plecak, puste opakowania po prowiancie, butelki po wodzie, brudna kurtka. Przejrzenie notatek sporządzonych przez tajemniczego osobnika doprowadziło czarodziejów do wniosku, że ktokolwiek tu był, próbował zmapować jaskinię. Każdy jego szkic wyglądał jednak inaczej, drastycznie inaczej. Po jego ekwipunku dało się poznać, że nie był to badacz, który przybył tutaj w celu poznania podziemnych korytarzy, lecz ktoś zupełnie przypadkowy, kto zapewne nie mógł się stąd wydostać.
Choć zagłębiając się wcześniej w ten korytarz, czarodzieje byli przekonani, że nie ma on żadnych zdradliwych odnóg i biegnie prosto, również oni błądzili jakiś czas, zanim wrócili do groty z zapieczętowanymi wrotami. Coś próbowało ich tu zatrzymać.
Wszystko wskazywało na to, że w komnacie opiekuńczego ducha gór zamieszkał inny byt cechujący się drastycznie mniej przyjaznym usposobieniem. Zaczął on plątać przed niewinnymi ścieżki, wabić ich do jaskini i więzić.
Po tym jak Peregrinusowi udało się bezpiecznie zdjąć pieczęci z wrót do komnaty Torculla, ukazał się czarodziejom kamienny pomnik giganta w pełnej okazałości. To w tym posągu kłębiły się oba duchy. Ualraig nie sprzedał skóry tanio: egzorcyzmowanie złego ducha było wyzwaniem, lecz dwoje egzorcystów poradziło z nim sobie wspólnymi siłami. Prawowity właściciel góry odzyskał nad nią kontrolę i zapewnił londyńczykom bezpieczny powrót, prowadząc ich przez najbardziej malownicze szlaki.
Odkryj wiadomość pozafabularną
Z łatwością można było zatem odgadnąć, na co patrzy Ambrosia: kamienne wrota były wysokie, miały około sześciu metrów. Pokrywała je płaskorzeźba przedstawiająca giganta zasiadającego na tronie, Torculla. Twarz statecznego strażnika gór została wytarta, a jego imię zdrapane z kamiennych drzwi. Nad wejściem do zapieczętowanej, podziemnej komnaty królowało nowe imię: Ualraig.
Gdy czarodzieje weszli w korytarz odchodzący od wejścia do groty, znaleźli ślady ludzkiej obecności: ktoś obozował w tym miejscu przez długi czas, pozostał po nim plecak, puste opakowania po prowiancie, butelki po wodzie, brudna kurtka. Przejrzenie notatek sporządzonych przez tajemniczego osobnika doprowadziło czarodziejów do wniosku, że ktokolwiek tu był, próbował zmapować jaskinię. Każdy jego szkic wyglądał jednak inaczej, drastycznie inaczej. Po jego ekwipunku dało się poznać, że nie był to badacz, który przybył tutaj w celu poznania podziemnych korytarzy, lecz ktoś zupełnie przypadkowy, kto zapewne nie mógł się stąd wydostać.
Choć zagłębiając się wcześniej w ten korytarz, czarodzieje byli przekonani, że nie ma on żadnych zdradliwych odnóg i biegnie prosto, również oni błądzili jakiś czas, zanim wrócili do groty z zapieczętowanymi wrotami. Coś próbowało ich tu zatrzymać.
Wszystko wskazywało na to, że w komnacie opiekuńczego ducha gór zamieszkał inny byt cechujący się drastycznie mniej przyjaznym usposobieniem. Zaczął on plątać przed niewinnymi ścieżki, wabić ich do jaskini i więzić.
Po tym jak Peregrinusowi udało się bezpiecznie zdjąć pieczęci z wrót do komnaty Torculla, ukazał się czarodziejom kamienny pomnik giganta w pełnej okazałości. To w tym posągu kłębiły się oba duchy. Ualraig nie sprzedał skóry tanio: egzorcyzmowanie złego ducha było wyzwaniem, lecz dwoje egzorcystów poradziło z nim sobie wspólnymi siłami. Prawowity właściciel góry odzyskał nad nią kontrolę i zapewnił londyńczykom bezpieczny powrót, prowadząc ich przez najbardziej malownicze szlaki.
Koniec sesji
przepraszam za sesję @Ambrosia McKinnon @Dægberht Flint
jak coś wolicie zmienić w tym zakończeniu, to piszcie i sorry raz jeszcze; jak złapałam laga to już nigdy nie wstałam
jak coś wolicie zmienić w tym zakończeniu, to piszcie i sorry raz jeszcze; jak złapałam laga to już nigdy nie wstałam
źródło?
objawiono mi to we śnie
objawiono mi to we śnie