[Jesień 1972, 28.10 rezydencja Shafiq'a | Jonathan & Anthony] Red ribbon

Jonathan obrzucił uważnym spojrzeniem uwięzionego mężczyznę, analizując przy tym po kolei rozłożenie wszystkich kokardek na jego ciele. Rzeczywiście, jakkolwiek nie wyglądało to rozkosznie, to zdecydowanie maszyna nie poradziła sobie z równym przyzdobieniem człowieka.
– Hm… – Przekrzywił nieco głowę, jakby to miało jakkolwiek poprawić symetrię tego chaotycznego wiązania. Nie poprawiło. – Nie do końca… – powiedział bardzo łagodnie. – Ale zamiast tego mogę cię zapewnić, że dekorują one bardzo symetryczne ciało o bardzo symetrycznych oczach, wargach wyglądającymi, jakby stworzyła je ręka genialnego artysty zdolnego do tworzenia wyłącznie arcydzieł, a także niezwykle zgrabnych nadgarstkach. Ale wiesz co mój drogi? Nie ma sensu, abyś nawet próbował się przyglądać tym wiązaniom.
Bez zbędnej chwili myślenia przysunął się w stronę Anthony'ego i… Usiadł na nim okrakiem, tak, aby dalej mieć dostęp do części wstążek, a Shafiq miał na co patrzeć.
– Widzisz? W ten sposób możesz skupić się na czymś innym, co też jest zdecydowanie bardziej symetrycznym. – powiedział wesoło, zwinnie zdejmując wstążkę z szyi Shafiqa. – A gdybym miał odtwarzać ten stan…n– Oczy Selwyna błysnęły z nadmiaru przyjemnych emocji, które przyniosła mu ta myśl. – Wtedy po na pewno użyję mniej prymitywnych więzów. Twoja skóra zasługuje na najwyższą jakość.