[10.09.1972] i see red [Sabrina&Edith]

Edith zastanawiała się przez chwilę czy alchemiczkę zna. Być może widziała ją gdzieś na Pokątnej, może jeszcze w Hogwarcie, bo blondynka zdecydowanie była w podobnym wieku, może dwa-trzy lata młodsza, może odrobinę starsza. Nie zajmowała swej głowy tym jednak przez czas długi, bo chciała tą sprawę załatwić raz i porządnie. Przydałby się w gronie znajomych Edith ktoś o jej umiejętnościach, bo na bezsenność cierpiała odkąd pamięta, ale nie była aż tak wyrachowana, by kolegować się z kimś dla tak błahych korzyści, bo miała Galeony na zakup eliksiru. No, ale skoro ona pytała ją o to czy coś jej jeszcze dolega, to dlaczego by nie nawiązać do tego właśnie problemu.

— Hmmm, oprócz urażonej dumy oraz upokorzenia, jakie mogło oglądać kilkanaście osób zgromadzonych tamtej nocy na Horyzontalnej, nic mi się nie stało. Mam problemy ze snem, ale na te cierpię od kiedy pamiętam i nie wydaje mi się, że ta farba wpływa na bezsenność. — jej umysł mimowolnie zawędrował w stronę runy, która od dziewiątego września zdobiła jej ścianę. Kolejny problem, z którym trzeba było sobie poradzić, na razie jednak ważniejsza była ta przeklęta farba.

— Więc, jeśli Pani alchemik ma na stanie wyjątkowo mocny eliksir, na brak snu, to nie będę narzekać. Teoretycznie, wielu ludzi warzy je osobiście, ja jednak na alchemii ani na roślinach, nie znam się zupełnie. — mruknęła, rozglądając się po gabinecie. Było wyjątkowo ciche i spokojnie, tak bardzo różniło się do całego świętego Munga, który ciągle kipiał energią. Istota siedząca przed nią również wydawała jej się samotniczką, sama Edith nie potrafiła wyobrazić sobie siebie samej w takich samych okolicznościach. Zawsze lgnęła do ludzi, a ludzie równie często lgnęli do niej, nie potrafiłaby siedzieć w zamknięciu, daleko od akcji i adrenaliny nawet jeśli amnezjatorstwo nie do końca łączyło się z szaloną akcją.

— Najgorsze jest chyba to, że nie wiem kto to zrobił, na miejscu był auror, ale ten człowiek ulotnił się równie szybko, co na miejscu pojawił, więc nie było szans go złapać. Szłam ulicą, szukając kogoś komu mogłabym pomóc, gdy ktoś mnie zaatakował, tylko dlatego że jestem córką mego ojca. — powiedziała nieszczerze i westchnęła ciężko. Kłamała teraz w żywe oczy, sama nie wiedziała po co maluje wokół siebie tą otoczkę dobrodziejki. Zależało jej na tym, by ludzie myśleli, że jest dobra, chociaż nigdy nie zależało Edith na nikim innym oprócz niej samej. Kiedy tak mówiła, nie dało się wyczuć, że kłamie. Wyglądała na najszczerszą, najbardziej oddaną ludziom, prawie żeńska wersja Dumbledore. Brakowało jej chyba tylko brody.