[Jesień 72, 18.09 Astoria & Gabriel | Galeria OdNowa] Le Jardin des Guérisseurs

Wieczorem pojawiła się w galerii dopiero wtedy, kiedy uznała, że ma na to dość sił. Od Spalonej Nocy jej organizm wciąż nie wrócił do dawnego rytmu. Czasami, zupełnie niespodziewanie, pojawiało się nieprzyjemne uczucie duszności, jakby powietrze nie chciało dotrzeć do płuc tak łatwo jak wcześniej. Kaszel również wciąż ją dopadał, zwłaszcza po większym wysiłku. Dlatego nie próbowała od razu wrócić do pełnego trybu pracy. Dwie godziny były na początek wystarczające. Zamiast zajmować się bieżącymi sprawami galerii, wzięła na warsztat dzieła, które ucierpiały podczas pożaru. Przeglądała je po kolei, oceniając stan płótna, warstwy malarskiej i ram, przygotowując sobie w głowie kolejność dalszych prac konserwatorskich. Było w tym coś niemal uspokajającego. Każdy obraz wymagał cierpliwości, dokładności i skupienia, a ona mogła po prostu zająć się tym, co znała najlepiej. Kiedy minęły dwie godziny, odsunęła się od stanowiska i zaczęła porządkować rzeczy. Nie zamierzała zostawać dłużej. Zgarnęła dokumenty, poprawiła kilka luźnych kartek i ruszyła w stronę wyjścia, zamierzając sprawdzić jeszcze tylko, czy wszystkie sale zostały opróżnione. Wtedy dowiedziała się, że jeden z klientów wciąż znajduje się w sali wystawowej.
Zmarszczyła lekko brwi. Z początku nie pomyślała o tym nic szczególnego. Niektórzy odwiedzający potrafili spędzać przy dziełach znacznie więcej czasu, niż przewidywał regulamin galerii. Kiedy jednak weszła do sali i dostrzegła mężczyznę stojącego nieruchomo przed jednym z obrazów, coś w jego postawie przyciągnęło jej uwagę.
- Przepraszam, ale galeria zostanie wkrótce zamknięta. Należy kierować się do wyjścia - zakomunikowała uprzejmym tonem, co odbiło się echem; mężczyzna dalej wpatrywał się w jeden punkt, jakby wcale jej nie usłyszał. Spojrzała na płótno.
- Czy coś się stało? - Przez moment pomyślała, że może przeoczyła jakiś problem. Może podczas ostatniej kontroli coś umknęło jej uwadze. Zmarszczyła mocniej czoło i zaczęła analizować obraz niemal automatycznie. To ona wybrała dla niego miejsce. To ona osobiście umieściła go w tej sali. Oglądała go dziesiątki razy - podczas wcześniejszych kontroli, przy przygotowywaniu ekspozycji, podczas dokumentacji i późniejszych przeglądów. Znała jego powierzchnię, kompozycję i każdy istotny szczegół. Wiedziała, gdzie przebiega każda linia, jak układają się sylwetki przedstawionych postaci i które fragmenty obrazu wymagają szczególnej uwagi. Nie dostrzegała żadnego defektu. Podeszła więc bliżej, chcąc przede wszystkim zobaczyć, na co właściwie patrzył. Dopiero wtedy spojrzała na jego twarz. Zatrzymała się. Przeniosła wzrok z mężczyzny na obraz. I z powrotem na niego. Podobieństwo było uderzające. Może gdyby nie miała aż tak wprawnego oka, wcale by tego nie wyłapała, ale spostrzegawczość pozwoliła jej dostrzec takie same rysy, to samo spojrzenie.
- Niesamowite podobieństwo. Czy to pana przodek? - zapytała, przyglądając mu się z nieskrywanym zainteresowaniem. Znała ten obraz niemal na pamięć, a jednak teraz oglądała go inaczej. Nie pod kątem techniki czy kompozycji, lecz historii, która być może kryła się poza tym, co zostało namalowane. Jeśli rzeczywiście przedstawiał członka jego rodziny, mogło to otworzyć zupełnie nowy trop dotyczący pochodzenia postaci, jej pobytu w Beauxbatons, a nawet okoliczności powstania samego dzieła. Astoria lubiła takie odkrycia. Dla niej obraz nigdy nie kończył się na płótnie i podpisie pod ramą. Jeśli za pozornie zwyczajnym szczegółem kryła się prawdziwa historia, tym lepiej. Zawsze z przyjemnością poszerzała własne horyzonty o informacje, których nie dało się znaleźć w katalogach ani podręcznikach.