[Lamezia Terme 13.10.72] And all that I can see is just another lemon tree

Henry uśmiechnął się do dziewczyny, choć czuł przemożną potrzebę, by opuścić wzrok, wgapić się w rozrzucone dookoła owoce i ciągle kręcić tym cholernym obiektywem, aż wreszcie ten by się popsuł na amen. Normalnie przecież byli razem i nic takiego się z nim nie działo. Ostatnio jednak… Lockhart zaczynał chyba wariować. Nie wiedział, kiedy to dokładnie się zaczęło. W kinie? A może wcześniej, w Spaloną Noc, kiedy siedzieli razem w mieszkaniu w takiej ciszy. Może wtedy coś w głowie Henia skojarzyło dziewczynę z tym poczuciem ulgi, bezpieczeństwa i komfortu. A potem zauważył, że była w gruncie rzeczy bardzo ładna i jak się śmiała, jej oczy tak fajnie błyszczały.

Przejdzie mi. To tylko faza. Byle się nie wygłupić. – nakazał sobie w duchu.

Spełnił polecenie Hestii, choć czuł, że bynajmniej nie jest za dobrym aktorem. Ufał raczej jej zdolnościom artystycznym, nie zaś własnej pozie. Z pewnością w The Globe by kariery nie zrobił. Zauważył, że po drugiej stronie (może nie obiektywu, lecz pewnego spojrzenia osoby tworzącej wizerunek) wcale nie było tak łatwo. Poczuł lekkie wyrzuty sumienia, że tak się irytował, gdy fotografowani przez niego ludzie nie potrafili utrzymać neutralnej miny.

Po tym jak Hesia wykonała szkic, oboje jeszcze chwilę pogadali, lecz atmosfera była na tyle niezręczna, że szybko oboje uznali, że czas na śniadanie i tym samym, powrót do hotelu.

Koniec sesji