02.09.2026, 20:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.09.2026, 20:05 przez Christopher Rosier.)
Miał ochotę odpowiedzieć zrzędliwie, że bolą go żebra i że mogłaby znaleźć kota, który jest kotem, a nie wężem w kociej skórze, bo wił się jak wąż. Ale mówienie wymagałoby trochę skupienia i wysiłku, a Chris to teraz skupiał się bardziej na tym, żeby nie dać się pogryźć żadnym paskudnym filiżankom. Zgrzytnął zębami, ale z pewną ulgą przyjął, że czar Victorii oraz jego drugie zaklęcie ostatecznie zniszczyły filiżankową armię. Luna przestała się wyrywać, obrażona teraz na cały świat, a podłogę zaścielały fragmenty porcelany.
Tyle że nie mogli jeszcze odetchnąć z ulgą, bo to wcale nie był koniec.
Cukiernica.
Ze szczypcami!
Gdyby czytywał mugolskie książki, pewnie pomyślałby, że oto nadchodziło starcie z finalnym oponentem.
– Nigdy więcej nie wypiję herbaty – poinformował Chris grobowym tonem, zapewne składając obietnicę, której nie będzie pisane mu dotrzymać, bo w końcu był Anglikiem. Cukiernica i dzbanuszek. Najpierw pomyślał, że dzbanuszek nie powinien być szczególnie morderczy, a później, że właściwie do tej pory nie spodziewał się, że zagrożenie może stanowić filiżanka.
Miał też ogromne chęci zamordować człowieka, który sprzedawał takie przeklęte komplety.
Uniósł różdżkę, widząc, że rozpraszanie Victorii nie wystarczało, aby zmniejszyć moc klątwy, i usiłował za pomocą translokacji rzucić cukiernicą o ścianę. Optymalnie by ją rozbić, minimalnie, aby utrzymać to narzędzie masowej zagłady z dala od nich. I od kota, bo Victorii pewnie byłoby przykro, jakby Lunę zeżarła zastawa stołowa.
- No cholera! - nie wytrzymał, kiedy czar nie wyszedł. Kolejny już! Nie żeby to była jego specjalność, ale chyba ostatni raz nie wyszło mu tyle czarów pod rząd, kiedy na piątym roku kazali im ćwiczyć magię niewerbalną po raz pierwszy w życiu. A może chodziło o to, że za rzadko używał czarów tego typu? Od ładnych paru lat nie musiał przecież się pojedynkować, i właśnie postanowił, że po prostu musi zapisać się na jakiś kurs.
Dzbanuszek, podskakując komicznie, zaczął skakać po pomieszczeniu, a potem uczepił się zasłonki, próbując ją zerwać. Tak, on też miał zęby! Ale cukiernica... cukiernica dalej się do nich zbliżała, a Rosier podjął kolejną próbę utrzymania jej z dala.
Tyle że nie mogli jeszcze odetchnąć z ulgą, bo to wcale nie był koniec.
Cukiernica.
Ze szczypcami!
Gdyby czytywał mugolskie książki, pewnie pomyślałby, że oto nadchodziło starcie z finalnym oponentem.
– Nigdy więcej nie wypiję herbaty – poinformował Chris grobowym tonem, zapewne składając obietnicę, której nie będzie pisane mu dotrzymać, bo w końcu był Anglikiem. Cukiernica i dzbanuszek. Najpierw pomyślał, że dzbanuszek nie powinien być szczególnie morderczy, a później, że właściwie do tej pory nie spodziewał się, że zagrożenie może stanowić filiżanka.
Miał też ogromne chęci zamordować człowieka, który sprzedawał takie przeklęte komplety.
Uniósł różdżkę, widząc, że rozpraszanie Victorii nie wystarczało, aby zmniejszyć moc klątwy, i usiłował za pomocą translokacji rzucić cukiernicą o ścianę. Optymalnie by ją rozbić, minimalnie, aby utrzymać to narzędzie masowej zagłady z dala od nich. I od kota, bo Victorii pewnie byłoby przykro, jakby Lunę zeżarła zastawa stołowa.
Rzut N 1d100 - 40
Akcja nieudana
Akcja nieudana
- No cholera! - nie wytrzymał, kiedy czar nie wyszedł. Kolejny już! Nie żeby to była jego specjalność, ale chyba ostatni raz nie wyszło mu tyle czarów pod rząd, kiedy na piątym roku kazali im ćwiczyć magię niewerbalną po raz pierwszy w życiu. A może chodziło o to, że za rzadko używał czarów tego typu? Od ładnych paru lat nie musiał przecież się pojedynkować, i właśnie postanowił, że po prostu musi zapisać się na jakiś kurs.
Dzbanuszek, podskakując komicznie, zaczął skakać po pomieszczeniu, a potem uczepił się zasłonki, próbując ją zerwać. Tak, on też miał zęby! Ale cukiernica... cukiernica dalej się do nich zbliżała, a Rosier podjął kolejną próbę utrzymania jej z dala.
Rzut N 1d100 - 89
Sukces!
Sukces!