[Jesień 72, 17.10] Misty mountains sing and beckon

Where dark woods hide secrets
And mountains are fierce and bold
Deep waters hold reflections
Of times lost long ago

17 października 1972
Snowdonia, szlak w kotlinie Cwm Idwal

W górach każdy rozsądny wędrowiec musi stosować się do kilku podstawowych zasad. Zapewnią one takowemu osobnikowi wyższe szanse na przeżycie w tak nieprzyjaznym środowisku, a także uchronią go przed zagrożeniami wynikającymi najczęściej z ludzkiej głupoty i braku pokory wobec surowości przyrody. Po pierwsze: dobre przygotowanie. Obuwie, które dobrze trzyma kostki. Porządna kurtka przeciwdeszczowa schowana w plecaku. Latem – kapelusz chroniący przed słońcem. Zaklęcia odstraszające insekty. Plecak, nie żadna torba. Zapasy jedzenia i wody. Po drugie: trzymać się szlaku, nie zbaczać z drogi. Najgorzej zgubić się w dziczy, a najlepiej iść z kimś doświadczonym w wędrówkach. Po trzecie: regularny odpoczynek. Mierz siły na zamiary.

Icarus stosował się do wszystkich zasad, a dalej wydawało mu się, że zanim dotrze do jeziora w Cwm Idwal, padnie trupem. A to nie mogło się zdarzyć. Musiał zwyciężyć tę walkę z dziką przyrodą i samym sobą. Ze własną słabością, która ściskała jego płuca, paliła go w łydkach, pokrywały jego czoło i plecy warstwą potu. Było mu jednocześnie za zimno i za ciepło, człapał krok za krokiem jakby do jego nogi przyczepiono łańcuch z kulą. Mona szła przed nim, nadając niemiłosierne tempo. Niby jej zwierzęciem totemicznym była owca, ale Icarus podejrzewał, że było inaczej. Kobieta po górach chodziła żwawo jak kozica. A on? Był koniem, który dotychczas chodził tylko po równinach. W dodatku musiał uparcie patrzeć przed siebie i iść jak najdalej od przepaści. Nie chciał nawet myśleć, co by było, gdyby zbliżył się, omsknęła mu się noga i by spadł, uderzając o skały. Cholera… cały czas o tym myślał. A potem patrzył na Monę, widział jej szczęście i odsuwał troski na bok.

Szli od trzech godzin. Co jakiś czas Ari wymacywał w kieszeni malutkie pudełeczko. Gdyby wypadło… to byłaby jakaś katastrofa. Nawet gorsza, niż gdyby spadł sam Prewett.

Już przynajmniej widzieli jezioro. Szli okrężną trasą wokół niego. No i już chyba niedaleko znajdował się punkt widokowy. Ich cel. Icarus nie wiedział, czy bardziej stresowały go wysokości, czy zadanie, które przed nim stało.

– Czy wiesz, że to miejsce badał Charles Darwin? Wiesz, ten sławny mugolski badacz. Odkrył, że to miejsce ukształtowały lodowce – podzielił się swoją wiedzą. Tylko to go ratowało przed upadkiem z wyczerpania. Znowu się przekonywał, że powinien zdecydowanie więcej ćwiczyć.