23 października 1972, Horyzontalna 14

— Drążymy — zapewniła Peregrinusa, odwracając się na przeznaczone jej warzywo i biorąc w ręce nóż. Ostrze poszło w ruch, powoli nacinając górę dyni, tak by mogła ją otworzyć i dostać się do środka. Nie było jednak w jej twarzy przesadnego przekonania co do tego, co miała zrobić. Zadanie zostało jej wręczone, jakby najoczywistszą rzeczą było, że akurat miała się go podjąć i zwyczajnie nie potrafiła odmówić. Pomarańczowa skórka była więc znaczona śladami po nożu, a Lyssa myślała sobie o tym, jak we Francji zawsze drążyła lampiony w towarzystwie. Nie chodziło o siedzenie przy jednym stoliku, podczas gdy inni czytali gazetę, a jedna osoba próbowała dojść do artystycznego porozumienia z warzywem. Brakowało jej jakiegoś wspólnego doświadczania czynności, gdzie każdy robił to samo. Brakowało jej śmiechów koleżanek i kolegów, bo przygotowania do Samhain odbywały się podczas roku szkolnego, pozwalając uczniom się w nie zaangażować i wprawiać się w rzeźbiarskich umiejętnościach.

— Rookwooda. Tamten test chyba nie był w stanie pokazać za którego — odpowiedziała, otwierając wreszcie dynię i zaglądając do jej środka. Odłożyła na bok nóż i złapała za łyżkę, chcąc za jej pomocą pozbyć się zalegającego wewnątrz miąższu i nasion. Nie chciała się bardziej roztkliwiać nad tematem jakichkolwiek konkretnych Rookwoodów, wciąż chyba czując się w pewien sposób niepewnie co do tego co miała w głowie. Ostatnie miesiące były jednym wielkim rollercoasterem i niepotrzebnie wywlekała go na wierzch. A potem ściągnęła lekko brwi i oderwała spojrzenie od warzywa, przenosząc je na twarz Vakela. — Wizję czego? — zapytała nieco niemrawo, w pierwszej chwili nie rozumiejąc o co mu chodziło. Zerknęła jednak zaraz na dynię, potem znowu na niego i tak parę razy, chcąc upewnić się bez słów, że myśli podążają w dobrym kierunku. — Nie, chyba nie. Wydrążę ją i potem się zastanowię. No chyba, że masz jakiś pomysł, jak powinna wyglądać?