Nie zamierzała naciskać, ani się upierać, głównie dlatego, że w istocie nie czuła, czy jest tutaj wystarczająco ciepło, czy wręcz przeciwnie. Ciągle odczuwane zimno ostatecznie nie pomagało w takich chwilach i miała świadomość, że mogła się tutaj mylić. Przy czym przez to, jak wielki miała problem z określaniem temperatur i przez to odpowiednim dopasowaniem swojego ubioru, trzymała się zadziwiająco dobrze jeśli chodziło o zdrowie – a przynajmniej to fizyczne. Zaniedbywała eliksiry rozgrzewające, przy których upierała się Cynthia, z tego prostego powodu, że i tak nie czuła żadnej różnicy, a w czasie gdy spotykała się z Saurielem i jemu to nie przeszkadzało, poza tym traktowała to trochę jak swojego rodzaju manifest tego, co ją spotkało. Nie wstydziła się tego żadną miarą, a jeśli obcy wzdrygali się na jej obecność, to nie mogłaby się tym przejąć mniej. To o bliskich i ich reakcje jej chodziło. Tym niemniej nie miała nawet jak udowodnić mu, że nie ma sensu jej okłamywać, bo nawet gdyby złapała go za dłonie, to nie wyczułaby, że są zimne. Czy to męskie czy nie. Chyba nie robiło to na niej wrażenia, patrząc na to z jakimi facetami miała do czynienia choćby w pracy, ale na pewno nie chciała, żeby chłopak, z którym zaczynała się (?) spotykać, czuł się przy niej źle.
– Szkoda tylko, że na siedząco – była to mało optymalna pozycja do faktycznego odpoczynku, dobra od biedy, ale kark stawał się wtedy sztywny, mięśnie jakby bolały… zrozumiała, że Chris odrobinę sobie tutaj żartuje, a przynajmniej mówił to z jakimś przekąsem. – To był chyba eliksir z rodzaju tych, po których nie ma snów, bo mi też nic się nie śniło tym razem – uznała i zbliżyła się do stojącego przy wejściu do kuchni Rosiera. – Mi się podoba. Ktoś ewidentnie myślał jak rozplanowywał pomieszczenia i jest tu duże pole do ewentualnych przeróbek pod siebie. Poza tym ten dom jest zadbany – skoro chciał znać jej opinię, to dlaczego miałaby jej nie wygłosić? Jakby… no wiedziała, że między innymi dlatego ją tutaj zaprosił. To, że przy okazji tu utknęli na kilka godzin, to mała niedogodność.
Wyszli więc na zewnątrz, gdzie trawa ciągle była jeszcze mokra od niedawnego deszczu. Victoria zapomniałby o płaszczu gdyby nie to, że Chris zgarnął też swój i teraz narzuciła go na ramiona bardziej dlatego, że tak należało, niż dlatego, że czuła się wtedy lepiej. Ogród był… raczej przeciętny. Być może był bo był, nikt nie miał serca by się nim zająć porządnie, przydałoby się na nowo wytyczyć pewne miejsca, odpowiednio zatroszczyć się o rośliny, a nie pozwolić by rosły byle jak (chociaż teraz to zostały po nich bardziej kikuty niż faktyczne pędy). Z tej jednak perspektywy rzeczywiście lepiej było widać cały dom, na który Victoria zresztą rzuciła przelotne spojrzenie, ale co innego przykuło jej uwagę. Róże. Krzewy kapryśnych róż.
– O na brodę Merlina – powiedziała, patrząc w ich kierunku. – Ten ogród jest tak niezbyt zadbany, może już im się nie chciało, skoro wiedzieli że dom będzie na sprzedaż. Ale patrz tam. Róże – czyż to nie pasowało do domu kogoś od Rosierów? Właśnie róże, które mieli w nazwisku, czy w metce Domu Mody.