30.07.2026, 09:16 ✶
– Nie do końca. Zaklęciem bardzo trudno odwzorować sposób poruszania człowieka w pełni, poza tym… „niewidzialne modelki” brzmią ciekawiej na plakatach reklamowych niż „zaczarujemy ubrania” – wyjaśnił Rosier, chociaż to nie tak, że chciał Henry’ego szczególnie bronić. – Sam nie jestem fanem tej wizji, ale wtedy niewiele miałem do gadania.
Dopiero zaczynał budować sobie pozycję, a i od początku nie chciał robić dużych kolekcji. Wystawiał na pokazach raczej pojedyncze kreacje, sam skupiony szyciem dla konkretnych osób – ale wtedy dopiero zdobywał klientów, i był akurat zaoferowany przygotowaniem sukni dla żony jednego ze znajomych, która miała pojawić się w niej na wielkim balu… i zrobić mu reklamę.
– Albo chronią swoich – odparł Christopher krótko, znów myśląc o tym, że Dom Mody Rosierów w zaskakujący sposób ocalał. Jego mieszkanie ucierpiało, owszem, ale… to miejsce nie.
Ciężko było nie zastanawiać się, ilu śmierciożerców tkwi na wysokich stołkach. Albo ile osób na tych wysokich stołkach po prostu działa na ich rzeczy. Ukrywa jakieś rzeczy, broni ich, ucina śledztwa, bo chcą bronić siostry, brata albo po prostu nie chcą ryzykować i w efekcie mieli to, co mieli.
– Może ten człowiek ze snów też jest jakoś powiązany ze śmierciożercami i jakiś jego kuzyn, ojciec albo dziewczyna zadbał, aby ucięto śledztwo – zasugerował. Wprawdzie nie widział powodów, dla których śmierciożercy mieliby go napadać parę miesięcy temu, ale czy nie pasowało, że ot ich szeregi zasilił psychopata? Albo jakiegoś zdenerwował, bo odmówił uszycia sukienki jego córce lub żonie? – Stąd i zamieszanie. Próbowaliśmy się z nią skontaktować, dojść do tego, kto widział ją ostatni… i ktoś rozmawiał z nią ostatni, bo w sumie to nie to samo… i czy w ogóle wyszła podczas pokazu na scenę, bo skąd mieliśmy wiedzieć… że to na pewno była ona… – zaczął opowiadać, ale teraz już jakby bez wielkiego zaangażowania, trochę zaspanym głosem. Nie zdołał nawet powstrzymać ziewnięcia i uniósł dłoń, zakrywając usta. – Przepraszam, zdawało mi się… że się wyspałem, ale chyba ten sen mnie zmęczył. I jeszcze ta pogoda jakoś tak… – powiedział, ale chociaż próbował walczyć z sennością, powieki stawały się coraz cięższe, i cięższe. Sięgnął jeszcze raz ku ciastu, bo może cukier pomoże, ale chwilę później widelczyk po prostu wysunął się mu z ręki i Chris… zwyczajnie zasnął.
Dopiero zaczynał budować sobie pozycję, a i od początku nie chciał robić dużych kolekcji. Wystawiał na pokazach raczej pojedyncze kreacje, sam skupiony szyciem dla konkretnych osób – ale wtedy dopiero zdobywał klientów, i był akurat zaoferowany przygotowaniem sukni dla żony jednego ze znajomych, która miała pojawić się w niej na wielkim balu… i zrobić mu reklamę.
– Albo chronią swoich – odparł Christopher krótko, znów myśląc o tym, że Dom Mody Rosierów w zaskakujący sposób ocalał. Jego mieszkanie ucierpiało, owszem, ale… to miejsce nie.
Ciężko było nie zastanawiać się, ilu śmierciożerców tkwi na wysokich stołkach. Albo ile osób na tych wysokich stołkach po prostu działa na ich rzeczy. Ukrywa jakieś rzeczy, broni ich, ucina śledztwa, bo chcą bronić siostry, brata albo po prostu nie chcą ryzykować i w efekcie mieli to, co mieli.
– Może ten człowiek ze snów też jest jakoś powiązany ze śmierciożercami i jakiś jego kuzyn, ojciec albo dziewczyna zadbał, aby ucięto śledztwo – zasugerował. Wprawdzie nie widział powodów, dla których śmierciożercy mieliby go napadać parę miesięcy temu, ale czy nie pasowało, że ot ich szeregi zasilił psychopata? Albo jakiegoś zdenerwował, bo odmówił uszycia sukienki jego córce lub żonie? – Stąd i zamieszanie. Próbowaliśmy się z nią skontaktować, dojść do tego, kto widział ją ostatni… i ktoś rozmawiał z nią ostatni, bo w sumie to nie to samo… i czy w ogóle wyszła podczas pokazu na scenę, bo skąd mieliśmy wiedzieć… że to na pewno była ona… – zaczął opowiadać, ale teraz już jakby bez wielkiego zaangażowania, trochę zaspanym głosem. Nie zdołał nawet powstrzymać ziewnięcia i uniósł dłoń, zakrywając usta. – Przepraszam, zdawało mi się… że się wyspałem, ale chyba ten sen mnie zmęczył. I jeszcze ta pogoda jakoś tak… – powiedział, ale chociaż próbował walczyć z sennością, powieki stawały się coraz cięższe, i cięższe. Sięgnął jeszcze raz ku ciastu, bo może cukier pomoże, ale chwilę później widelczyk po prostu wysunął się mu z ręki i Chris… zwyczajnie zasnął.