– Niewidzialne modelki? – Victoria wyraźnie się zdumiała, co być może było równie zaskakujące, zważywszy na to, jak dziwne rzeczy widziała w swojej pracy przez te wszystkie lata. Ale niewidzialne modelki i afery związane z tematami około modowymi były jej obce i dlatego być może właśnie interesujące. Również to, jak Chris opowiadał o aferze z suknią ślubną i swoją byłą odbierała za zajmującą ciekawostkę, która zresztą chętnie wysłuchała. I która była niezłym ostrzeżeniem przed Cressidą.
Samą siebie nie uważała za pechowej, w jej głowie, to co jej się przydarzyło to nie była żadna nadzwyczajna umiejętności przyciągania dziwnych sytuacji (za wyjątkiem duchów: tutaj już, dłuższy czas miała teorię, że takie byty zwyczajnie ją „lubią”), a zwyczajna statystyka związana z zawodem. A już na pewno nie przyszło jej do głowy, że te jej… przygody mogą być zaraźliwe. Saurielowi to chyba nie doskwierało, to co mu się przydarzało to był jego własny wybór, gdy w dzień spał sobie w piwnicy albo później u niej z kotami, a w nocy wyłaził na te swoje mordobicia, o których nigdy jej nie mówił – po prostu widziała jak potem czasami wyglądał.
I dla niej sny w większości były jedynie wytworem wyobraźni i mózgu, niczym mistycznym. Nie była obciążona żadnym trzecim okiem, ani nie wiadomo czym – w jej najbliższej rodzinie co prawda wystąpiła anomalia, bo jej własna siostra była metamorfomagiem, ale to w zasadzie tyle, większość Lestrange’ów, co być może zadziwiające biorąc pod uwagę z jaką pieczołowitością dbali o czystość krwi, była pozbawiona dziwnych genetycznych naleciałości czy przekleństw krwi (choć niestety nie chorób, ale być może problem leżał w krwi Blacków związanych z jej rodzina w głównej linii).
– Nie, nie widziałam się z nią tamtego dnia. Poza tym no to nie, nikt mi nic nie podal. To musiałby być zresztą bardzo dziwny specyfik, który wytrzymałby kilka godzin i zadziałał dopiero po położeniu się spać, a większość eliksirów działa natychmiast do kilku godzin, a najczęściej do godziny – nie wszystkie, oczywiście, jak choćby amortencja – prawdziwa amortencja a nie te popularne śmieszne imitacje dodawane na ostatnich imprezach dla zabawy.
Spojrzała z uwagą na Chrisa i uśmiechnęła się nieznacznie, gdy przyznał, że faktycznie czuł się wtedy obserwowany, śledzony. To dla Victorii przesądzało sprawę.
– Wiem, że wdała ci się we znaki i masz wszelkie powody uważać, że to wariatka, więc spokojnie – obsesja…? Być może Chris miał jakąś obsesję, ale póki co, to jak się zachowywał i co mówił o swojej byłej, a przede wszystkim kiedy to mówił, wydawało jej się całkowicie normalne. Bo chyba to, że o niej mówił nie miało sprawić, że Victoria poczuje zazdrość? Jeśli taki miałby cel, to był on zwyczajnie głupi, a za głupka go nie miała – nic tak nie sprawiało, że Victoria traciła zainteresowanie mężczyzną jak to, że był głupi – więc nie była zła za te wzmianki o Cressidzie. Miał swoje życie i doświadczenia, ona miała swoje, głupota było chyba udawać, że nic z tego nie miało miejsca.
– Cel może być zupełnie prozaiczny: bo dlaczego by nie? Dla zabawy. Bo może. Jesteś przecież znany – tak jak ona była znana… – Natomiast nie wiem jaka faktycznie jest jego motywacja. Ani tego kolesia, który mnie zaatakował, ani tego mugola, o ile to w ogóle mugol. I niestety, ale było więcej ofiar. Tak ataków we śnie i ran, które ludzie mają na sobie po obudzeniu i byli też tacy, którym śnił się ten mugol. Dlatego mam rysunki podobizn w biurze – dodała nieco ciszej ostatnie zdanie. A sama przecież nie potrafiła rysować. – Niektórzy zgłaszali ataki we śnie, niektórzy potwierdzili że śnił im się również facet z bronią. Ci którym śnił się tylko mugol… może tych przypadków być więcej, bo tak jak ty mogli tego z niczym nie skojarzyć. Niestety nie wiem wiele więcej, bo jako że byłam jedną z ofiar, jestem wyłączona że śledztwa jako poszkodowana – nie wiedziała więc nawet czy w ogóle ktoś bada tę sprawę czy śledztwo stanęło w kropce. Wiedziała natomiast że przez kilka miesięcy był spokój… i teraz paszczur ze snów znowu był w ataku – pisała jej o tym Brenna. A poza tym… – W ten noc, gdy wynosiłam się z kamienicy na Pokątnej… – zaczęła powoli. – Moja siostra słyszała te bębny z klapy o której ci mówiłam. Ale ja tamtej nocy znowu miałam paskudny koszmar. Tym razem ten koleś który mnie zaatakował we śnie w maju skrywał się w moim łóżku, pod kołdrą… i pamiętam, jak ją odkryłam bo widziałam dziwne wybrzuszenie i wtedy zobaczyłam jego paskudną mordę i pełzł jak pająk po moim łóżku, a potem rzucił się na mnie… I wtedy się obudziłam – i Victoria była pewna, że to nie był przypadek, że o nim śniła, o nie. – Naprawdę miałeś szczęście. I cieszę się, że w twoim przypadku to był tylko ten mugol, naprawdę. Nawet za cenę tego, że się trochę powsciekałeś na Cressidę – uśmiechnęła się nawet lekko, chcąc tym samym nieco zmniejszyć wagę tej rozmowy i tematu, który mieli.