20.07.2026, 12:29 ✶
Na krótką chwile, ledwie uderzenie serca nienaganny uśmiech dziennikarza zesztywniał. stając się całkowicie płaską, gipsową maską. Przez pociągłą twarz nieznajomego przebiegł szybki, acz wyrazisty grymas zaskoczenia zmieszanego z głębokim rozczarowaniem. Mimika w kontrascie do uśmeichy sprawiała wrazenie jakby całość była maską złożoną z dwóch zupełnie różnych elementów. Jak gdyby brak jakiejś konkretnej reakcji czy też padające z ust rozmówcy słowa drastycznie zmąciły oczekiwany przebieg spotkania wytrącają na chwilę dziennikarza z nurtu działań.
Cień ten zniknął jednak równie szybko, jak się pojawił. Mimika mężczyzny błyskawicznie odzyskała wcześniejszy wyraz, choć kąciki jego ust uniosły się teraz o ton za wysoko. Na wąskiej twarzy, oprawionej w starannie przyciętą, czarną brodę, ten nienaturalnie szeroki uśmiech otarł się niebezpiecznie o granicę groteski, czyniąc jego uprzejmość nieco niepokojącą.
— Nie jestem na stałe związany z żadnym konkretnym środowiskiem, cenię sobie bowiem wolność pióra i niezależność sądów — odpowiedział płynnie, a jego głos zachował idealnie wyważony, melodyjny ton, całkowicie ignorując niedawny hałas z bocznej uliczki. Był to ton, który niósł ze soba wszelkie znamiona szczerej wiary w wypowiadane słowa. — Niemniej jednak ten konkretny reportaż przygotowuję na zlecenie redaktora naczelnego Proroka Codziennego. Sam ciekaw jestem jego efektów. - Wraz z tymi słowami napięcie ostatecznie opuściło jego ramiona, a cała postura dziennikarza odzyskała wyuczoną, profesjonalną dozę pewności siebie, doprawioną nutą wielkomiejskiej nonszalancji.
Mężczyzna wykonał nieśpieszny ruch lewą dłonia obracając ją wnętrzem ku gorze i rozszerzając palce. Lewitujący tuż obok ptasi notatni uniosł się ponad rozstawione palce jakby chciał wylądowac pośród nich, niczym w gnieździe. Pozostał jednek pół cala nad dłonią. Okładki z ciemnej skóry zatrzepotały cicho niczym prawdziwe skrzydła, rozchylając puste strony. Spomiędzy misternie ułożonych piór na grzbiecie notesu wysunęło się krótkie, wąskie„ czarne pióro ze stalówką. Powoli wzniosło się nad krwędzią notesu i zanurkowało gładko w niewielkim zbiorniczku na tusz, ukrytym sprytnie w rzeźbionym dziobie notatnika, po czym zawisło w powietrzu nad papierem, drżąc lekko w oczekiwaniu na pierwsze słowa.
— Proszę się nie obawiać, to tylko kilka całkowicie niegroźnych pytań, mających na celu nakreślenie statystycznego obrazu nastrojów towarzyszących obecnej sytuacji. — dodał uspokajająco dziennikarz, a jego bystre, ciemne oczy zalśniły nieskrywaną ciekawością. — Na potrzeby rzetelności mojego artykułu, z chęcią poznałbym najpierw pana personalia zwłascza w perspektywie tła pana związków z Anglią i samym Londynem. Pański ujmujący akcent sugeruje, że nie spędził pan całego życia przy Pokątnej. Od jak dawna pan u nas gości? - Pytania zadawane były bardzo przyjacielskim tonem niezobowiązującej pogawędki, który pozbawiał je pewnej pewnej warstwy, która mogłaby budzić podejżenia.
Cień ten zniknął jednak równie szybko, jak się pojawił. Mimika mężczyzny błyskawicznie odzyskała wcześniejszy wyraz, choć kąciki jego ust uniosły się teraz o ton za wysoko. Na wąskiej twarzy, oprawionej w starannie przyciętą, czarną brodę, ten nienaturalnie szeroki uśmiech otarł się niebezpiecznie o granicę groteski, czyniąc jego uprzejmość nieco niepokojącą.
— Nie jestem na stałe związany z żadnym konkretnym środowiskiem, cenię sobie bowiem wolność pióra i niezależność sądów — odpowiedział płynnie, a jego głos zachował idealnie wyważony, melodyjny ton, całkowicie ignorując niedawny hałas z bocznej uliczki. Był to ton, który niósł ze soba wszelkie znamiona szczerej wiary w wypowiadane słowa. — Niemniej jednak ten konkretny reportaż przygotowuję na zlecenie redaktora naczelnego Proroka Codziennego. Sam ciekaw jestem jego efektów. - Wraz z tymi słowami napięcie ostatecznie opuściło jego ramiona, a cała postura dziennikarza odzyskała wyuczoną, profesjonalną dozę pewności siebie, doprawioną nutą wielkomiejskiej nonszalancji.
Mężczyzna wykonał nieśpieszny ruch lewą dłonia obracając ją wnętrzem ku gorze i rozszerzając palce. Lewitujący tuż obok ptasi notatni uniosł się ponad rozstawione palce jakby chciał wylądowac pośród nich, niczym w gnieździe. Pozostał jednek pół cala nad dłonią. Okładki z ciemnej skóry zatrzepotały cicho niczym prawdziwe skrzydła, rozchylając puste strony. Spomiędzy misternie ułożonych piór na grzbiecie notesu wysunęło się krótkie, wąskie„ czarne pióro ze stalówką. Powoli wzniosło się nad krwędzią notesu i zanurkowało gładko w niewielkim zbiorniczku na tusz, ukrytym sprytnie w rzeźbionym dziobie notatnika, po czym zawisło w powietrzu nad papierem, drżąc lekko w oczekiwaniu na pierwsze słowa.
— Proszę się nie obawiać, to tylko kilka całkowicie niegroźnych pytań, mających na celu nakreślenie statystycznego obrazu nastrojów towarzyszących obecnej sytuacji. — dodał uspokajająco dziennikarz, a jego bystre, ciemne oczy zalśniły nieskrywaną ciekawością. — Na potrzeby rzetelności mojego artykułu, z chęcią poznałbym najpierw pana personalia zwłascza w perspektywie tła pana związków z Anglią i samym Londynem. Pański ujmujący akcent sugeruje, że nie spędził pan całego życia przy Pokątnej. Od jak dawna pan u nas gości? - Pytania zadawane były bardzo przyjacielskim tonem niezobowiązującej pogawędki, który pozbawiał je pewnej pewnej warstwy, która mogłaby budzić podejżenia.