20.07.2026, 08:49 ✶
– Do licha, gdybym to wiedział, od wielu lat uczyłbym się oklumencji – przyznał, półżartem, półserio. Istniała całkiem spora szansa, że Chris faktycznie zatrudniłby nauczyciela i zaczął zmagać się z tą sztuką, ale z dużym prawdopodobieństwem szybko by się znudził tylko z taką motywacją, jaką było wkurwienie kolegi. To była dość trudna magia i jeszcze wymagająca pewnego specyficznego charakteru, by zdołać faktycznie stosunkowo szybko ją opanować. A jego dotąd raczej nie wystawiano na zagrożenie manipulacji umysłem.
– Elementy tego czasem bywały na zaklęciach, ale to wciąż mało dedykowane. Zmuszają często uczniów do nauki przedmiotów zupełnie im nieprzydatnych… chociaż jak tak myślę, pewnie większość uczniów ma nadzieję, że zrobi karierę w Ministerstwie.
A dopiero potem odkrywali, że po pierwsze konkurencja była duża, po drugie że posada asystenta była słabo płatna, wymagająca i robienie magicznych krzeseł mogło dać im lepsze zarobki. Jeżeli szło o Chrisa, to on akurat był tu na uprzywilejowanej pozycji: wiedział, że nie musi się przejmować jakimś szyciem we własnym domu za marne grosze i że nie skończy pracując u madame Malkin. Nawet gdyby nie miał talentu, w najgorszym razie pomagałby komuś innemu w przygotowywaniu kolekcji.
Chris bywał trochę zarozumiały, nazbyt pewny siebie i miewał skłonność do zbyt szybkiego oceniania ludzi, ale też pod wieloma względami radzenie sobie z nim należało do raczej prostych. Może miał mniej chimeryczny charakter niż Rookwood, może to była kwestia tego, że jego rodzina nie była, mówiąc językiem, jakiego Rosierowie zwykle nie używali, pojebana, ale o ile zaniepokoiłby się, gdyby śniła o nim taka Cressida, to przy Victorii na pewno mu to nie przeszkadzało. Ba, wręcz pochlebiało. Uśmiechnął się nawet trochę głupio, chociaż nie było tego widać, bo wszedł w pobliże schodów i zaczął szukać, gdzie zapalić światło, by wejść na górę.
– Nie jestem pewien, jak to wyjaśnić… – zaczął, przystając w połowie schodów na górę, by poczekać na Victorię. – Zdaje mi się, że to było coś takiego, co jakby trafić powinno zabić, ale niekoniecznie umrzesz natychmiast. A jak trafisz na przykład nie w głowę czy tułów, to może odratują. Ale to był sen, może coś takiego w ogóle nie istnieje? – zastanowił się, do tej pory niezbyt tym zainteresowany. – Ale temu potworowi, do którego strzelałem, nic nie zrobiły i uciekaliśmy przed nim mugolskim samochodem. Drzewo… chyba paliłem w tym śnie jakieś drzewo… – dodał, przeczesując włosy palcami, trochę skonfundowany. – Szyłem też dla nas specjalne płaszcze przeciwko opętaniu. Albo chciałem, żebyśmy je założyli. Ale to nawet wiem, skąd mi się wzięło, ostatnio ktoś takie zamówił u mojego kuzyna i zainteresowałem się wzorem. Samhain może być… trudne.
– Elementy tego czasem bywały na zaklęciach, ale to wciąż mało dedykowane. Zmuszają często uczniów do nauki przedmiotów zupełnie im nieprzydatnych… chociaż jak tak myślę, pewnie większość uczniów ma nadzieję, że zrobi karierę w Ministerstwie.
A dopiero potem odkrywali, że po pierwsze konkurencja była duża, po drugie że posada asystenta była słabo płatna, wymagająca i robienie magicznych krzeseł mogło dać im lepsze zarobki. Jeżeli szło o Chrisa, to on akurat był tu na uprzywilejowanej pozycji: wiedział, że nie musi się przejmować jakimś szyciem we własnym domu za marne grosze i że nie skończy pracując u madame Malkin. Nawet gdyby nie miał talentu, w najgorszym razie pomagałby komuś innemu w przygotowywaniu kolekcji.
Chris bywał trochę zarozumiały, nazbyt pewny siebie i miewał skłonność do zbyt szybkiego oceniania ludzi, ale też pod wieloma względami radzenie sobie z nim należało do raczej prostych. Może miał mniej chimeryczny charakter niż Rookwood, może to była kwestia tego, że jego rodzina nie była, mówiąc językiem, jakiego Rosierowie zwykle nie używali, pojebana, ale o ile zaniepokoiłby się, gdyby śniła o nim taka Cressida, to przy Victorii na pewno mu to nie przeszkadzało. Ba, wręcz pochlebiało. Uśmiechnął się nawet trochę głupio, chociaż nie było tego widać, bo wszedł w pobliże schodów i zaczął szukać, gdzie zapalić światło, by wejść na górę.
– Nie jestem pewien, jak to wyjaśnić… – zaczął, przystając w połowie schodów na górę, by poczekać na Victorię. – Zdaje mi się, że to było coś takiego, co jakby trafić powinno zabić, ale niekoniecznie umrzesz natychmiast. A jak trafisz na przykład nie w głowę czy tułów, to może odratują. Ale to był sen, może coś takiego w ogóle nie istnieje? – zastanowił się, do tej pory niezbyt tym zainteresowany. – Ale temu potworowi, do którego strzelałem, nic nie zrobiły i uciekaliśmy przed nim mugolskim samochodem. Drzewo… chyba paliłem w tym śnie jakieś drzewo… – dodał, przeczesując włosy palcami, trochę skonfundowany. – Szyłem też dla nas specjalne płaszcze przeciwko opętaniu. Albo chciałem, żebyśmy je założyli. Ale to nawet wiem, skąd mi się wzięło, ostatnio ktoś takie zamówił u mojego kuzyna i zainteresowałem się wzorem. Samhain może być… trudne.