[21.10.72, wieczór] Niełatwo kupić nieruchomość

– Muszę jednak przyznać, że wolałbym nie znajdować kolejnego żebraka w kuchni tutaj. Bogina również nie.
Po prawdzie Chris, gdy już wydostali się z tamtego miejsca, zastanawiał się czy nie marudził za bardzo. Rzadko dostępował takich samorefleksji, zwykle aż nazbyt pewny siebie, ale mimo wszystko nie chciał wypaść źle przed Victorią. Przez ułamek sekundy nie był więc pewny czy to nie jakiś przytyk. Ale przecież – bardzo dzielnie, przynajmniej we własnym mniemaniu – jak pojawiły się dwie Victorie i wyglądało na to, że zaczną się szarpać, to rzucił się między nie, choć jedna mogła być krwiożerczym potworem! Uważał, że zasługiwał za to na bardzo dużego plusa.
– Zdążyłem zapomnieć. Z tego co pamiętam, raz grali kartami do tarota w rozbieranego pokera – stwierdził. Może trochę koloryzował z tym rozbieranym, ale przynajmniej raz w tym celu wykorzystano tarota, niby to służącego komuś do lekcji wróżbiarstwa. – Pomijając, że on chyba nie traktuje tego szczególnie poważnie… był pałkarzem w drużynie i jego rodzina to ważniacy z Departamentu Tajemnic, więc nikt się nie czepiał. Moja, jak to Atreus kiedyś powiedział, szyje dziewczyńskie ciuszki. Pobiliśmy się wtedy – rzucił, nie dodając, że w sumie to pewnie by przegrał, gdyby nie interweniował jeden z prefektów. To było jakoś na drugim roku? Sam już nie pamiętał. – Mam wrażenie, że te symbole można dopasować do każdej sytuacji właściwie, więc chyba w ogóle niezbyt wierzę we wróżby…
Proroctwa? Może. A raczej może by w nie uwierzył, gdyby faktycznie się z nimi zetknął, nie znał zaś lepiej nikogo, kogo mógłby uznać za prawdziwego jasnowidza. Nigdy nie usłyszał autentycznego proroctwa. To były sprawy świata, które omijały kogoś takiego jak Christopher Rosier, gdy ten szkicował w swojej pracowni, wybierał materiały bądź pomagał przy organizacji kolejnego pokazu.
– Tak. Może ten bogin tak utknął mi w pamięci? – powiedział, wchodząc do kuchni. Tu wreszcie znalazł lampę i gdy ją zapalił, ukazała się kuchnia może nie z absolutnych marzeń, ale całkiem ładnie urządzona, z dębowymi szafkami i bez zbędnych zdobień. Chris, wbrew swoim przechwałkom, gotował rzadko, a na zrobienie kanapki czy herbaty nie potrzebował wiele. – Sprawdźmy…
Machnął różdżką. Szuflady i szafki otworzyły się jednocześnie, a on się rozpromienił.
– Dom dostaje plusa: żadnych bogin – oświadczył z zadowoleniem, ale Victoria zaraz zwróciła jego uwagę tymi słowami o jabłoni. – A wiesz, że to trochę podobne? U mnie było zboże. Rosnące w październiku. Nie żebym wiedział, czy to możliwe, ale twierdziłaś, że nie. Oczywiście, to byłoby normalne, gdyby było magiczne, ale tam chyba temu potworowi składano jakieś ofiary, żeby rosło… Bo jechaliśmy tym mugolskim samochodem na niego zapolować.
Chris naprawdę nie rozumiał, co mogłoby mu strzelić do głowy, by myśleć o takich polowaniach, ale tłumaczył to sobie wpływem walki z boginem i bachantkami. Zmagali się z upiorem w prawdziwym życiu, więc jego umysł jakoś to sobie przetworzył i ściągnął.
– Ale miałaś na sobie bardzo ładną kurtkę – dorzucił z uśmiechem, wycofując się nieco. Chciał zajrzeć do gabinetu, ale czekał, czy ona nie chciała jeszcze rozejrzeć się po kuchni.