– Nie wydawałeś się wczoraj aż tak zawiedziony tymi latającymi gnomami i żebrakiem w kuchni – odparła spokojnie, nie mogąc się powstrzymać od tej lekkiej zaczepki. Bo prawdę mówiąc Christopher zniósł to dużo lepiej niż mógł: nie było paniki, krzyków czy gorączkowego otrzepywania się z jakiegoś niewidzialnego brudu, a zamiast tego dzielnie stanął naprzeciw tym przeciwnościom z różdżką w ręku. Może i ponarzekał pod nosem, ale gładko poradził sobie z boginem, a i bahanki nie zbliżyły się na tyle, by komukolwiek zrobić krzywdę. I Victorii trochę to imponowało – nie dlatego, że była damą w opresji, co to, to nie, ale raczej nie spodziewała się po Rosierze, że przyjmie to wszystko aż tak dobrze. To wszystko jak się zachowywał, pozwalało jej spojrzeć na niego trochę inaczej, a na pewno nie z rozczarowaniem.
– Tak? Nie wydaje mi się. Wiem, że Atreus przynajmniej przez rok uczył się wróżbiarstwa – spojrzała przy tym przez ramię na blondyna. Wiedziała to tylko dlatego, że któregoś wrześniowego dnia po powrocie Bulstrode’a do pracy, urządzili sobie dla hecy wróżenie z fusów. Oczywiście oboje byli w tym tak samo beznadziejni. Co zaś się tyczyło „robienia sukienek” przez mężczyznę, to Victoria nie widziała w tym nic złego, śmiesznego ani wstydliwego, ani kiedyś, ani tym bardziej teraz. Natomiast jego odpowiedź sprawiła, że poczuła jakąś ulgę, bo sama nie uważała wróżbiarstwa za zbyt światłą dziedzinę magii. Nie pogardzała nią, aż tak daleko to nie szło, natomiast była bardzo sceptyczna i bardzo ostrożna. A poza tym nie lubiła się sugerować tym, co ktoś zobaczył w kupce rozmokniętych fusów czy w mlecznobiałej mgle kryształowej kuli. – Ja też nie. Dla mnie to za mało konkretna dziedzina, którą łatwo oszukać – jak źle połączy się składniki w kotle to rezultat był widoczny gołym okiem, ale kto wróżbicie zabraniał kłamać na temat tego, co „zobaczył”? – Prawdziwych wróżbitów jest chyba bardzo niewielu – dodała.
– Czy ja wiem? Dla mnie to trochę taka typowa angielska pogoda o tej porze roku – nie widziała w tym nic upiornego, ale może złapała już pewną znieczulicę biorąc pod uwagę wykonywany zawód. No i nigdy nie była przesadną romantyczką, widzącą w takiej scenerii wątek z powieści o potworach, czy zabójcach. W jakimś zamyśleniu bawiła się za to swoją różdżką, patrząc przez okno w półmroku rozświetlanym tylko przez Lumos, które rzucili oboje i błyskawicę. Ale było w tym coś uspokajającego – on w tym miękkim fotelu, i ona stojąca nieopodal.
Zagrzmiało.
– Sen o potworze? – powiedziała i drgnęła, ruszając się powoli za Chrisem do przedpokoju. Samochód, potwór… Może jednak bahanki i bogin na raz to były dla Chrisa wrażenia, skoro potem śniły mu się potwory? Zmarszczyła jednak brwi, próbując sobie przypomnieć, co jej się tej nocy śniło, bo choć sny nie zawsze do niej przychodziły, tym bardziej gdy wspomagała się eliksirami nasennymi, to jednak czasami udawało się zasnąć bez nich. I wtedy zwykle coś jej się śniło. – Ciekawe co by na to powiedziały podręczniki do onejromancji – na szczęście ona nie musiała do nich zaglądać, by wiedzieć, że gdy człowiek o czymś intensywnie myśli, to potrafi mieć to odbicie w snach. – Mugolskiego samochodu za to nie polecam, strasznie trzęsie – mniej-więcej tyle pamiętała z jednego jedynego razu jak takim jechała. – Właściwie mi też wczoraj śniło się coś dziwnego. Pamiętam wielkie stare drzewo nadal zielone i owocujące w październiku. Jabłoń, albo grusza, albo coś w tę nutę – obrazy przychodziły do niej powoli. Pamiętała tylko rankiem, gdy się obudziła, że miała niejasne wrażanie, że może i sen był szalony, to na swój sposób miał w sobie coś miłego. I była przekonana, że śnił jej się Christopher, ale mu przecież tego nie powie.