[Jesień 72, 4.09] Wywiad z Francuzem

Jedną z pierwszych rzeczy, które Émile uczynił po swym przyjeździe na Wyspy Brytyjskie, było zamówienie prenumeraty Proroka Codziennego, tutejszej najważniejszej gazety. Codziennie rano gołębica Sciel dostarczała mu egzemplarz, którym raczył się przy śniadaniu – rogalikach i świeżych owocach. Jedzenie stanowiło większą przyjemność niż czytanie wypocin tutejszych dziennikarzy, którzy właściwie pisali byle tylko zapełnić strony literkami. A inne pisma były jeszcze gorsze. Raz, jako Émilie, przeczytał egzemplarz Czarownicy, tego szmatławca z quizami typu kto będzie twoim czystokrwistym mężem. Jedynym czasopismem wartym uwagi były Horyzonty Zaklęć, jednak one wychodziły tylko co miesiąc.

Dziennikarz stanął za nim, dumny i wystrojony jak paw, w iście angielskim stylu. Émile średnio miał ochotę na rozmowy, czy wywiady, a jednak był on wciąż przedstawicielem ważnego rodu. Jeśli prasa chciała jego opinii, nie wypadało odmówić. Dlatego posłał dziennikarzowi swój mechaniczny uśmiech grzecznego arystokraty. Ani grama w nim szczerości, ale nie da się nic mu zarzucić. Stara dobra sztuczka.

– Dzień dobry – przywitał się, skłaniając lekko głowę. Potem wyprostował się i splótł dłonie za plecami. – Oczywiście, jednak wpierw, pour plus de clarté, proszę mi powiedzieć, dla jakiej gazety? Proroka Codziennego? – zapytał.

Głośny dźwięk sprawił, że jego wystudiowany wyraz twarzy na chwilę przecięty został nieprzyjemnym grymasem. Po całej nocy dyżuru metaliczne hałasy wyzwalały w człowieku najgorsze emocje. A ten pisk! Ma Mère! Wżynał się w mózg niczym igła, której mugole niegdyś używali do barbarzyńskiego zabiegu zwanego lobotomią. Frustracja była jednak jedynie chwilowa. Zaraz Émile wrócił do wcześniejszego uśmiechu. Żałował jednak, że nie wypadało mu po prostu odmówić i wrócić do domu. A potem położyć się i przespać resztę dnia. Pokątna ewidentnie nie stanowiła przyjaznej przestrzeni dla nikogo. Chociaż przynajmniej ów metalowy przedmiot nie spadł nikomu na nogę ani, co gorsza, na głowę. W takich sytuacjach trzeba było wrócić do pracy, jakkolwiek by się było zmęczonym. W końcu medykiem się jest, a nie bywa.