16.07.2026, 09:41 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.07.2026, 09:47 przez Millie Moody.)
To nie był plan. Nic z tego nie było zaplanowane, a chaos z którego na co dzień utkana była dusza Milles skutecznie zainfekował najbliższych jej w ostatnim czasie mężczyzn. Miała zamknięte oczy i czuła się tak jakby pierwsze promienie letniego słońca łaskotały jej skórę, jakby w nozdrza uderzył rzeźni zapach wilgotnej rosą łąki.
Usta dotknęły ust. Usta rozbiły się o usta. Usta nadgryzły inne usta. Usta zachłannie zawłaszczyły usta. Usta, usta, usta… Czyje usta? Szczupłe dłonie zatonęły w ciemnych lokach, nie pomne na to która głowa jest czyja, które usta są czyje, czyją skóra, czyj oddech, czyje ciało, czyja dusza. Całe otoczenie przestało mieć znaczenie już minutę temu. Jak właściwie siedzieli? Na ziemi? Na łóżku? Na kanapie? Przy stole? Obok stołu? Całym światem stała się koniunkcja trzech samotnych wysp, otoczonych wodami pragnienia i głodu, jej głodu dławiącego pragnienia bycia zauważoną.
Bycia kochaną.
Wstążki jak akt własności, przeszkadzały jej w dostępie do szyi, przestrzenie i przedmioty broniące jej dostępu do lepszego kontaktu były niemiłą przeszkodą, nie żeby kiedykolwiek dewastowanie otoczenia, które stało jej na drodze do celu było jakimkolwiek problemem.
Kiedyś zadanie było takie proste. Złap znicz. To był dobry plan. Co jeśli znicze byłyby dwa? Zdarzało jej się o tym śnić, zdarzało jej się o tym fantazjować nad zbyt przedłużającą się pracą biurową. Zdarzało jej się… Miała dwie ręce, a okazja gdy migoczące złociste sukcesy były tak blisko siebie mogła się nie powtórzyć. Basilius gubił się w słowach, ale ona nie potrzebowała już słów przepychając się do dwójki złączonych klątwołamaczy, do swoich przyjaciół by czuć więcej i bardziej, zawsze więcej i bardziej.
Finalnie medale rozłączyły się, być może ktoś w ferworze po drodze rzeczywiście je polizał, ale Moody złapała się na myśli, że jako lep działa na parę mężczyzn lepiej niż jakaś sztuczka kupionego prezentu. Była ich klątwą, którą musieli się zająć. I to taką wredną klątwą. Taką, której szalenie trudno się pozbyć.
Czy to wszystko między nimi to jakiś żart?
Jeśli tak, to bardzo dobrze, wszyscy we troje mieli przecież wyborne poczucie humoru.
Usta dotknęły ust. Usta rozbiły się o usta. Usta nadgryzły inne usta. Usta zachłannie zawłaszczyły usta. Usta, usta, usta… Czyje usta? Szczupłe dłonie zatonęły w ciemnych lokach, nie pomne na to która głowa jest czyja, które usta są czyje, czyją skóra, czyj oddech, czyje ciało, czyja dusza. Całe otoczenie przestało mieć znaczenie już minutę temu. Jak właściwie siedzieli? Na ziemi? Na łóżku? Na kanapie? Przy stole? Obok stołu? Całym światem stała się koniunkcja trzech samotnych wysp, otoczonych wodami pragnienia i głodu, jej głodu dławiącego pragnienia bycia zauważoną.
Bycia kochaną.
Wstążki jak akt własności, przeszkadzały jej w dostępie do szyi, przestrzenie i przedmioty broniące jej dostępu do lepszego kontaktu były niemiłą przeszkodą, nie żeby kiedykolwiek dewastowanie otoczenia, które stało jej na drodze do celu było jakimkolwiek problemem.
Kiedyś zadanie było takie proste. Złap znicz. To był dobry plan. Co jeśli znicze byłyby dwa? Zdarzało jej się o tym śnić, zdarzało jej się o tym fantazjować nad zbyt przedłużającą się pracą biurową. Zdarzało jej się… Miała dwie ręce, a okazja gdy migoczące złociste sukcesy były tak blisko siebie mogła się nie powtórzyć. Basilius gubił się w słowach, ale ona nie potrzebowała już słów przepychając się do dwójki złączonych klątwołamaczy, do swoich przyjaciół by czuć więcej i bardziej, zawsze więcej i bardziej.
Finalnie medale rozłączyły się, być może ktoś w ferworze po drodze rzeczywiście je polizał, ale Moody złapała się na myśli, że jako lep działa na parę mężczyzn lepiej niż jakaś sztuczka kupionego prezentu. Była ich klątwą, którą musieli się zająć. I to taką wredną klątwą. Taką, której szalenie trudno się pozbyć.
Czy to wszystko między nimi to jakiś żart?
Jeśli tak, to bardzo dobrze, wszyscy we troje mieli przecież wyborne poczucie humoru.