[Lamezia Terme 13.10.72] And all that I can see is just another lemon tree

Hestia miała rację. Pomaganie ludziom nie wiązało się jedynie z bohaterstwem. Czasem stanowiło to po prostu porozmawianie z kimś, bycie obok drugiej osoby. Henry jednak nie sądził, żeby sama jego obecność mogłaby komuś jakkolwiek pomóc. Po Spalonej Nocy przekonał się o tym, że nie zawsze potrafił dobrze ogarniać kontakty międzyludzkie. Aż dziwił się temu, jak swobodnie czuł się w towarzystwie Hestii. Wydawało mu się, że dziewczyna roztacza wokół siebie aurę emocjonalnego bezpieczeństwa.

Usiadła na ławce, zapozowała bardziej naturalnie niż Henry by przypuszczał. Wiele osób peszyło oko kamery. Henry odszedł o kilka kroków. Wyciągnął dłonie przed siebie, stworzył z palców ramkę, by wstępnie wykadrować zdjęcie.

– Jest świetnie – stwierdził. – Mamy tu naprawdę dobre światło. I… – już chciał wspomnieć o tym, jak ładnie promienie słońca padały na jej pokryte błyszczykiem usta, ale się powstrzymał. Nie umiał ująć tego w słowa, które nie… nie brzmiałyby jak jakiś flirt. Co jeśli szczerze uważał, że Hestii pasował ten błyszczyk? Bez niego oczywiście też ładnie wyglądała, ale tu… – Wyglądasz jak gwiazda. Po prostu… chwilę wytrzymaj w tej pozie.

Nie wiedział, czy porównanie jej do gwiazdy było dużo lepsze niż skomplementowanie jej błyszczyka. Cholera… dlaczego w ogóle powstrzymywał się przed prawieniem komplementów? Czy taka Electra miałaby z tym problem? Nie, ona nie miała takich oporów. Bo mówienie innym miłych rzeczy było czymś generalnie dobrym, a wywoływanie uśmiechu u Hestii sprawiało mu radość, ale… nie miał w tym żadnego zdrożnego celu. A gdyby dziewczyna uznała, że miał? Henio wiedział, że jest w tychże sprawach skrajnie niedoświadczony i kompletnie nie wiedział, co o tym wszystkim sądzić. Z ulgą więc przyjął pytanie o aparat.

– To specjalny model. Mam tu taką małą dźwignię, która przestawia tryby pomiędzy magicznym a niemagicznym – Pokazał Hestii z daleka bok aparatu. – Myślę, że tu lepszy będzie niemagiczny. Sam go poniekąd wolę. Uchwytuje jedną, konkretną chwilę. Do Proroka oczywiście częściej chcą ruchomych zdjęć.

Spojrzał w wizjer, dopasował odpowiednio perspektywę, by ławka znajdowała się idealnie na środku. Teraz musiał tylko wywołać u przyjaciółki uśmiech.

Może jakiś komplement?

– Pamiętasz tamtą sytuację z Jęczącą Martą? Nasz „wywiad”? To było dopiero pierwsze spotkanie. Grupa wsparcia dla duchów – uśmiechnął się. To wspomnienie wciąż budziło w nim rozbawienie i lekkie rozrzewnienie.