09.07.2026, 00:00 ✶
- Grzeczny chłopiec - nie potrafiła powstrzymać cichego parsknięcia śmiechem. Dźwięk wyrwał się z niej lekko, wręcz bezwiednie, rozpraszając się między muzyką a szmerem rozmów. Ich przyjaźń przez lata wrosła w codzienność tak głęboko, że przestała wymagać zapewnień. Była jak oddech - nie zastanawiała się nad jego istnieniem, dopóki nie próbowała wyobrazić sobie życia bez niego. Sama myśl była zbyt bolesna, dlatego potrząsnęła głową, by wyrzucić ją z głowy.
Kiedy jednak szturchnął ją łokciem, pytając o kandydatkę, odruchowo przechyliła głowę, przyglądając mu się z miną człowieka, który właśnie został postawiony przed niezwykle poważnym zadaniem. Przez krótką chwilę naprawdę udała zamyślenie. Nawet zmarszczyła lekko czoło, wodząc spojrzeniem gdzieś ponad jego ramieniem, po zamaskowanych sylwetkach sunących po parkiecie. Jakby dokonywała starannej selekcji i ważyła losy jego przyszłości. Po kilku sekundach westchnęła z przesadnym namaszczeniem.
- Nie.
Nie dlatego, że nie znała żadnej wspaniałej kobiety, która potrafiłaby uszczęśliwić Leviathana. Bała się podsuwać mu kogoś pod nos przez wzgląd na siebie.
- Egoistycznie wcale nie chcę, żebyś sobie kogoś znalazł. Miałbyś wtedy mniej czasu dla mnie - dodała. Nic na siłę, w odpowiednim momencie sam znajdzie wybrankę serca. Jej wtrącanie się mogłoby tylko pogorszyć sytuację. Zresztą było jej dobrze tak, jak było. Jemu również. Znała jego milczenie równie dobrze jak własne. Wiedziała, kiedy oznaczało zmęczenie, kiedy ironię, a kiedy zwyczajną potrzebę obserwowania świata z boku. Nie próbowała go zmieniać, tak samo jak on nigdy nie próbował zmieniać jej. Może właśnie dlatego ich przyjaźń przetrwała tyle lat.
- Wiem, Levi. Ja ciebie też nie - odwzajemniła uśmiech, a od nadmiaru emocji aż jej się łezka w oku zakręciła.
Na parkiecie ich ruchy odnajdywały wspólny rytm z zadziwiającą łatwością, jakby od lat ćwiczyli ten sam układ. Pozwalała się prowadzić, wiedząc, że nie zrobi niczego nieprzewidywalnego, a jednocześnie zachowując tę odrobinę przekory, która od zawsze była częścią ich wspólnych tańców. Czasem minimalnie przyspieszała krok tylko po to, by sprawdzić, czy nadąży. Innym razem obracała się odrobinę szybciej, z rozmysłem wystawiając jego refleks na próbę. Nigdy jej nie zawiódł.
- Proszę cię - uśmiech rozlał się po jej twarzy z niemal dziecięcą pewnością siebie. - Zostałbyś tu okrzyknięty bohaterem, ratującym damę z opresji.
Po kilku minutach tańca, zdążyła złapać delikatną zadyszkę i musieli ponownie udać się na stronę. Powoli parkiet pustoszał, a uwagę gości zaczynała przyciągać nadchodząca licytacja w sąsiedniej sali. Odwróciła się ku mężczyźnie z lekkim uśmiechem, rzucając krótką uwagę, że idzie do toalety, po czym wyślizgnęła swoje ramię z jego ramienia; tym sposobem ich drogi rozeszły się na dłuższą chwilę na tym balu.
Kiedy jednak szturchnął ją łokciem, pytając o kandydatkę, odruchowo przechyliła głowę, przyglądając mu się z miną człowieka, który właśnie został postawiony przed niezwykle poważnym zadaniem. Przez krótką chwilę naprawdę udała zamyślenie. Nawet zmarszczyła lekko czoło, wodząc spojrzeniem gdzieś ponad jego ramieniem, po zamaskowanych sylwetkach sunących po parkiecie. Jakby dokonywała starannej selekcji i ważyła losy jego przyszłości. Po kilku sekundach westchnęła z przesadnym namaszczeniem.
- Nie.
Nie dlatego, że nie znała żadnej wspaniałej kobiety, która potrafiłaby uszczęśliwić Leviathana. Bała się podsuwać mu kogoś pod nos przez wzgląd na siebie.
- Egoistycznie wcale nie chcę, żebyś sobie kogoś znalazł. Miałbyś wtedy mniej czasu dla mnie - dodała. Nic na siłę, w odpowiednim momencie sam znajdzie wybrankę serca. Jej wtrącanie się mogłoby tylko pogorszyć sytuację. Zresztą było jej dobrze tak, jak było. Jemu również. Znała jego milczenie równie dobrze jak własne. Wiedziała, kiedy oznaczało zmęczenie, kiedy ironię, a kiedy zwyczajną potrzebę obserwowania świata z boku. Nie próbowała go zmieniać, tak samo jak on nigdy nie próbował zmieniać jej. Może właśnie dlatego ich przyjaźń przetrwała tyle lat.
- Wiem, Levi. Ja ciebie też nie - odwzajemniła uśmiech, a od nadmiaru emocji aż jej się łezka w oku zakręciła.
Na parkiecie ich ruchy odnajdywały wspólny rytm z zadziwiającą łatwością, jakby od lat ćwiczyli ten sam układ. Pozwalała się prowadzić, wiedząc, że nie zrobi niczego nieprzewidywalnego, a jednocześnie zachowując tę odrobinę przekory, która od zawsze była częścią ich wspólnych tańców. Czasem minimalnie przyspieszała krok tylko po to, by sprawdzić, czy nadąży. Innym razem obracała się odrobinę szybciej, z rozmysłem wystawiając jego refleks na próbę. Nigdy jej nie zawiódł.
- Proszę cię - uśmiech rozlał się po jej twarzy z niemal dziecięcą pewnością siebie. - Zostałbyś tu okrzyknięty bohaterem, ratującym damę z opresji.
Po kilku minutach tańca, zdążyła złapać delikatną zadyszkę i musieli ponownie udać się na stronę. Powoli parkiet pustoszał, a uwagę gości zaczynała przyciągać nadchodząca licytacja w sąsiedniej sali. Odwróciła się ku mężczyźnie z lekkim uśmiechem, rzucając krótką uwagę, że idzie do toalety, po czym wyślizgnęła swoje ramię z jego ramienia; tym sposobem ich drogi rozeszły się na dłuższą chwilę na tym balu.
Koniec sesji
learn the rules
then break some
then break some