Wzruszyła jedynie ramionami. Nie robiła tego z złośliwości, to było dla niej zupełnie naturalne. Wyciąganie z głowy tych wszystkich dat, godzin, szczegółów, które pewnie dla nikogo nie miały najmniejszego znaczenia. Mało kto wiedział z czego to wynikało, nigdy nie chwaliła się tym, jak działał, na pewno niektórzy zwrócili na to uwagę. Sporo osób traktowało ją przez to jak dziwaka, nauczyła się z tym żyć, często właśnie przez to milczała, nie zaczynała dyskusji, bo wiedziała, że to nie ma większego znaczenia. Nie mówiła jednak o swojej przypadłości, nie lubiła kiedy inni spoglądali na nią z litością. Przyzwyczaiła się po prostu do tego, że czasem jej ciało nie nadążało za tym, co działo się w jej głowie. Często się zawieszała, odpływała gdzieś daleko, musiała z tym żyć. Zresztą nie uważała tego za jakąś wielką ujmę zważając na to, że mogła zapamiętać tak wiele.
- Jestem całkiem przewidywalna. - Akurat Benjy doskonale wiedział, czego może się po niej spodziewać. Od zawsze tak miała, a że znał ją naprawdę wiele lat, to miał szansę zobaczyć to podczas różnych sytuacji. Wyjaśniła mu całkiem niedawno skąd się to bierze, nie zareagował na to jakoś szczególnie, po prostu to zaakceptował, co doceniała, bo nie wszystkim przychodziło to tak lekko. Zresztą miała wrażenie, że był w stanie bez zbędnego roztrząsania przyjąć każde jej dziwactwo, i to było całkiem miłą odmianą zważając na jej przeszłość. Nie wszyscy byli wobec niej bowiem tacy łaskawi.
To nie tak, że chciała z nim konkurować, skoro posiadała pewne informacje, to po prostu się nimi dzieliła, nie chciała wychodzić na przemądrzałą, ale tak naprawdę nikt nie mógł być dla Prue w tym wypadku żadną konkurencją. Benjy się z tym aktualnie po prostu pogodził, w sumie to chyba nie miał innego wyjścia. Musiał przywyknąć do myśli, że trafiła mu się żona, która będzie w stanie wyciągnąć w każdej chwili wszystkie wspomnienia z przeszłości, nawet te, które chciałby bardzo głęboko zakopać. Nie roztrząsała tego jednak, nie żyła przeszłością, traktowała to raczej dane, które znajdowały się w bibliotece, którą była jej głowa.
- Nie miałabym z tego żadnej frajdy, gdybyś nie mógł się do tego przygotować. - Dodała jeszcze z uśmiechem. Benjy doskonale wiedział, w jaki sposób postępowała. Niezbyt się to zmieniło przez te lata, kiedy nie mieli kontaktu. Potrafiła zaskoczyć, kiedy jej na tym zależało, umiała wyciągnąć argumenty, o których pewnie nikt by nawet nie pomyślał, albo już dawno zapomniał i uznał je za nic nieznaczące. Tak naprawdę to nie sądziła, że musiała go uprzedzać. Jej mąż doskonale ją znał, spędzili razem naprawdę wiele czasu, nie zawsze darząc się szczególną sympatią, no może bardziej walcząc z nią doprowadzając do coraz bardziej wyszukanych scysji między sobą, by udowodnić sobie jak bardzo się nie znosili. Kiedy teraz o tym myślała to uważała to za całkiem zabawne. Byli naprawdę uparci jako dzieciaki, w sumie nie zmieniło się to zbytnio i teraz, jednak potrafili w końcu dostrzec to, co od zawsze było całkiem oczywiste. Najwyraźniej musieli dojrzeć do tego, aby zauważyć pewne rzeczy. Dobrze, że mieli to już za sobą i mogli w końcu sięgnąć po te wersję ich duetu, która była najlepsza.
- Nie jestem aż tak bezwzględna. - Cóż, było to może jej przewagą, ale przecież wiedział, że posiadała te wszystkie informacje i nie bała się po nie sięgać, więc w sumie nie pozbywała się żadnego asa z rękawa. Zresztą miała ich tyle, że mogła je niemalże z niego wysypywać. Wiedziała jednak, że bez względu na wszystko Benjy na pewno będzie w stanie utrzymać jej kroku, był bystry, od zawsze wydawał się jej być jedyną osobą, która potrafiła utrzymać jej kroku jeśli chodzi o słowne potyczki, a nawet ją prześcignąć. Zresztą został jej mężem, to świadczyło samo za siebie, Prue nie zostałaby żoną kogoś, kto nie potrafił jej dorównać, albo przegonić, zanudziłaby się przy takiej osobie, a Benjy gwarantował jej naprawdę wiele rozrywki. Trudno było przy nim przewidzieć, co spotka ich kolejnego dnia i co całkiem zabawne naprawdę podobał jej się ten chaos, który wprowadził do jej idealnie ułożonego życia.
Ich absurdalne rozmowy o zwierzęcym życiu towarzyszyły im od zawsze. Nie wydawało jej się, aby ktokolwiek spędził tyle czasu na podobnych rozważaniach, nie sądziła, że szybko z tym skończą, mieli jeszcze sporą część fauny do zwizualizowania, a że szło im to całkiem nieźle, to pewnie przejdą przez większość gatunków. Aktualnie pająki wydawały się być dość istotną częścią ich konwersacji, nic dziwnego - w końcu próbowały przejąć ich dom, a do tego nie mogli dopuścić.
- Masz rację, nie powinnam się tym dzielić. - Cierpliwość mogła się bowiem okazać jego tajną bronią, nie było sensu o niej dyskutować, bo jeszcze kolejny wróg, który pojawi się kiedyś na horyzoncie będzie wiedział, czego można się po nim spodziewać. - Nie wiem, ile Cię to musi kosztować… - Doskonale zdawała sobie sprawę, iż to nie było w jego stylu. Benjy działał szybko i precyzyjnie, w tym przypadku jednak sytuacja wymagała nieco innego stylu radzenia sobie z problemami, jak widać był bardzo elastyczny. Była ciekawa ile faktycznie zajmie mu przejście do typowego dla siebie działania, wiedziała bowiem, że prędzej, czy później skończy się ten pajęczy dzień dziecka.
Przewróciła oczami, gdy usłyszała jego parsknięcie. Nie do końca tego się spodziewała, chociaż, czy tak naprawdę, doskonale wiedziała, jak może zareagować na jej słowa. Przekomarzali się przecież ciągle, nie miała w zwyczaju ostatnio w ten sposób mówić o sobie, ale przy nim coś się zmieniło pod tym względem, zaczęła być bardziej pewna siebie, było to tylko i wyłącznie jego zasługą, sam zaczynał hodować sobie potwora.
- Benjyyyyy… - Przeciągnęła jego imię, bo oczywiście musiał wspomnieć o tym, co zdarzyło mu się kiedyś zjeść. Nie mógł jej tego odpuścić. To był całkiem zabawny kontrast do tego, co przyszło im próbować teraz. Kiedyś jadł węże i pająki, a dzisiaj zachowywał się niczym prawdziwy krytyk kulinarny, niezbadane są koleje losu.
- To na pewno byłoby nieco bardziej porywające. - Nie spodziewała się po sobie, że zacznie oczekiwać od życia tego, że będzie pojawiało się w nim trochę chaosu, że będzie nieco zawiedziona, gdy wszystko stanie się przewidywalne. Jak widać w Prue również zaszła pewna odmiana. Oczywiście doceniała kunszt kulinarny Bertiego Botta, jednak faktycznie z racji na jego renomę liczyła na jakieś odstępstwo od normy, jak przystało na prawdziwą naukowczynię, eksperyment wtedy byłby bardziej fascynujący.
- Mam nadzieję, że nikt nas nie podsłuchuje. - Nie chciałaby, aby jej słowa dotarły do kogokolwiek. Na moment nawet zaczęła rozglądać się wokół, by upewnić się, że nikt nie może usłyszeć ich rozmowy. Spaliłaby się ze wstydu, gdyby ktoś usłyszał o tym, że liczyła na to, że dania będą bardziej niekonwencjonalne.
- Nic nie mogę z tym zrobić. - Miała tu na myśli swój zew naukowca. Im więcej niewiadomych, tym doświadczenie było ciekawsze, Benjy doskonale o tym wiedział, miała szansę bowiem już pokazać mu swoje podejście.
Sprawdziła jego zupę, jej smak również był całkiem ciekawy, jednak nie wydawał się mieć w sobie żadnych niespodzianek, najwyraźniej tak miały wyglądać te dania. Mogli więc bez żadnych obaw sięgać po kolejne. Spróbowała zupy Benjy'ego, później wróciła do swojej, gdy zjadła połowę przesunęła swój talerz w jego stronę, aby dokończył za nią, bo przecież były przed nimi jeszcze trzy dania, nie dałaby rady zjeść wszystkiego w całości, na szczęście jej mąż należał do tych osób, które lepiej było ubierać, niż karmić, chociaż w sumie nie - z ubraniem jego osoby również był problem, bo zdecydowanie jego gabaryty nie należały do standardowych.
- Pewnie w ogóle nie będzie się do czego przyczepić, w końcu to Bertie Bott. - Po tym pierwszym posiłku nie wydawało jej się, że czekają na nich jakieś niespodzianki, raczej zakładała, że wszystkie kolejne będą tak samo mocno dopracowane i idealne.
Pojawiła się przed nimi kelnerka, która przyniosła kolejne dania do spróbowania. Intensywny zapach uderzył w ich nozdrza, postawiła je na stole, Prue spojrzała na męża, doskonale wiedziała, że będzie wolał pieczeń, a więc ten talerz znalazł się przed nim, sama też zdecydowanie wolała zapiekankę pasterską, bo miała więcej warzyw.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control