Na pewien sposób lubiła adrenalinę, która wiązała się z tym zawodem. To nie było jak powtarzalna praca za biurkiem, bo każdy dzień przynosił inne rzeczy, trzeba było być elastycznym, dzięki czemu umysł miał codzienną gimnastykę i ćwiczenia, zresztą tak samo jak ciało. Każda sprawa była trochę inna, często wymagała innego podejścia, czasami musieli poszukać głębiej, dokopać się do innych możliwości, czasami trzeba było zapytać innych łowców, czy już czegoś podobnego nie widzieli. Czego za to nie lubiła, to jak ktoś wchodził im w drogę. Oczywiście nie chodziło o to, że mieli tutaj cywilów, którzy zapewne po tej nocy byłoby martwi – trzeba się było nimi zająć i w pewien sposób zaopiekować, ale czasami niektórzy bardzo przeszkadzali, kiedy oni próbowali wykonywać swoją pracę. Miała nadzieję, że tak nie będzie w tym przypadku. Póki co jednak, gdy Chris dodał gazu, ona odwróciła się, by spojrzeć przez okno i odprowadzić spojrzeniem stracha na wróble, który nie podjął się pościgu za rozpędzonym samochodem.
– Wyglądało jak strach na wróble – Victoria miała okazję mu się przyjrzeć całkiem dobrze, bo gdy Chris i Brian uciekali, ona patrzyła wprost na to, co ich goniło. – Chwila, powinniśmy mieć tu apteczkę – mruknęła, gdy już stracili stracha z oczu, a mężczyzna powiedział, że jest zraniony w rękę. Nie próbowała ich uspokajać, mówiąc, że to nic takiego, bo przecież wszyscy tutaj mieli oczy. Otworzyła schowek z przodu i pogrzebała w nim chwilę, żeby wyciągnąć w końcu podręczną apteczkę z najpotrzebniejszymi rzeczami i poprosiła Chrisa, żeby zapalił lampkę sufitową z deski rozdzielczej, po czym odwróciła się do tyłu. Dopiero teraz miała okazję lepiej przyjrzeć się przerażonej parze. – Pokaż tą rękę. Lepiej takie rzeczy od razu przynajmniej oczyścić – a i onA wpadła na to co Chris: że dobrze by było zobaczyć tę ranę, bo mogła im bardzo dużo powiedzieć. – To chyba gwoździe. Zatrzymaliśmy się, bo zobaczyliśmy wasze auto na środku drogi, wokół pusto i zastanawialiśmy się co się stało. Chris widział gwoździe w oponach – gadała, bo to w sumie nie było nic nadzwyczajnego, a lepiej to, niż siedzieć w ciszy przerywanej szlochem. – Wyszedł na was ze zboża?