Wielki i z kosą. Victorii to nie przerażało, widziała już w swoim życiu wiele dziwacznych stworzeń i zdarzeń. Po takiej ilości już łapało się pewnego rodzaju znieczulicę, a z pewnością w zdumienie i niedowierzanie nie wprawiało zobaczenie czegoś nienaturalnego, albo wręcz… nadnaturalnego. Nawet jeśli nie wiedziała wszystkiego, nie stanęła oko w oko z każdym istniejącym i chodzącym po świecie stworem.
Zostawienie tak panikującej kobiety było wyjątkowo głupim pomysłem. Ludzie w takich momentach robili skrajnie idiotyczne rzeczy i czarnowłosa pomyślała, że ta faktycznie mogłaby się rzucić w ucieczkę nie w tę stronę co trzeba, postanowiła więc ja chociaż trochę uspokoić (nawet jeśli wolałaby być teraz w polu zbóż i nie zostawiać Christophera sam na sam z kimś, albo czymś, z kosą).
– Dobra. Wsiadaj do nas, chodź – rzuciła do płaczącej kobiety, ciągnąć ja za rękę za sobą po czym gwałtownie otworzyła tylne drzwi samochodu. – Wchodz. Jak Chris wróci to stąd pojedziemy. Oddychaj! – rzuciła do kobiety. Nie martwiła się o to, że ta mogłaby znaleźć z tyłu dziwne książki albo notatki Victorii, która je tam wrzuciła wcześniej, bo w tej chwili w ogóle o tym nie myślała. Zresztą na notatkach była głównie lista zaginionych osób, a teraz… teraz najwyraźniej mieli kolejnych, których przeznaczeniem było zaginięcie.
Dobyła broni i wycelowała ją w pole, zbliżając się w tamtym kierunku, by móc w razie czego odgonić… stwora z kosą, na którego póki co nie miała żadnego określenia, chociaż chodziło jej po głowie że może to jakiś psychol, który lubuje się w mordowaniu innych ludzi właśnie kosą. A że był wielki… Christopher też był wysoki – ale Victorii nawet nie (hehe) śniło się, że mówili tutaj o czymś dużo większym.
– Tutaj! – odkrzyknęła, nie weszła za daleko w pole, bo nie zdążyła, skoro zajmowała się przez jakiś czas tą biedną, przerażoną kobietą – znajdowała się więc przy jego linii, ale nadal na ulicy, trochę dalej od samochodu, z wyciągniętą i odbezpieczoną bronią w ręce, gotowa by strzelić.
I nawet ją, która widziała już naprawdę wiele, trochę zamurowało, jak zobaczyła naprawdę wielkiego stracha na wróble z gigantyczną kosą. Strzeliła. Nie, nie był to duch. Nie trzeba było jej powtarzać, że powinna się ewakuować, kiedy kula nie zrobiła absolutnie żadnej różnicy, bo stworzenie ani się nie rozmyło, ani nie zatrzymało – nic.
Rzuciła się więc do samochodu, ładując się na swoje miejsce i bardzo szybko zatrzasnęła drzwi.
– Jedź! – strach nie wyszedł poza linię zboża, ale chyba żadne z nich nie chciało się przekonać, czy zaraz jednak nie zmieni zdanie i nie wybije szyb w samochodzie, by ich wszystkich dorwać. – Jesteście cali?